Compartilhar

บทที่ 162

Autor: หยกงาม
ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยรู้ดีว่า สุดท้ายแล้วตนเองก็มีความลำเอียงอยู่เช่นกัน

เพื่อหลานชายคนโปรด ทั้งที่รู้
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App
Capítulo bloqueado

Último capítulo

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 882

    นางไป๋จำต้องยอมรับว่า พี่สะใภ้ใหญ่ผู้นี้เหี้ยมโหดกว่านางมาก โดยเฉพาะเมื่อต้องรับมือกับอนุภรรยา อีกฝ่ายยิ่งลงมือได้โดยไร้ความปรานีนางหมิงหันไปมองนางไป๋อีกครั้งพลางยิ้ม “แต่จะว่าไปแล้ว กู้หว่านอวิ๋นผู้นั้นก็ไม่ได้ความจริง ๆ ดีแต่หวาดกลัวและคล้อยตามผู้อื่น ไม่อาจเชิดหน้าชูตาสักนิด”“เรื่องที่หวังเซวียนไม่ชอบนาง ก่อนหน้านี้นางยังวิ่งมาร้องไห้กับข้า แต่ร้องไห้ไปจะมีประโยชน์อันใด? สตรียิ่งร้องไห้ก็ยิ่งทำให้บุรุษรำคาญใจ แต่ก็ทำให้ข้าสบโอกาสอบรมสามีภรรยาคู่นั้นอีกครั้ง”“ยามนี้นางฉลาดขึ้นแล้ว ไม่มาร้องไห้กับข้าอีก แต่ข้ากลับชอบตอนที่นางโง่เขลามากกว่า”ความจริงนางไป๋รู้สึกรำคาญใจจนไม่อยากฟังถ้อยคำเหล่านี้ นางปรายตามองนางหมิงปราดหนึ่ง ถึงอย่างไรไป๋หวังเซวียนก็เป็นลูกหลานสกุลไป๋ที่มีอนาคตผู้หนึ่ง แต่นางหมิงกลับจัดการเสียจนเขาต้องแต่งกับกู้หว่านอวิ๋นผู้คอยฉุดรั้งไว้เบื้องหลัง นี่ไม่ใช่กำลังบั่นทอนรากฐานสกุลไป๋ ทั้งยังทำลายอนาคตทายาทของพี่ใหญ่นางหรอกหรือ?ครั้นนึกถึงตนเองในตอนนั้น นางก็คงถูกบางสิ่งบดบังจิตใจเช่นกัน เพราะต้องการจัดการจี้หานอีและช่วยเหลือน้องสามจึงได้ตอบตกลงเรื่องนี้ แต่บัดนี้ก

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 881

    ใบหน้าของกู้หว่านอวิ๋นพลันซีดเผือดนางรู้ดีนางรู้มาโดยตลอดนางเพียงอยากเอาชนะจี้หานอีให้ได้สักครั้งดังนั้นจึงแทบรอโอ้อวดต่ออีกฝ่ายไม่ไหวแต่ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคของจี้หานอีกลับแทงทะลุเปลือกนอกอันงดงามที่นางเพียรประคับประคอง และท่าทีไม่ใส่ใจของจี้หานอีนั้น ก็ทำให้นางเจ็บปวดที่สุดจี้หานอีไม่ได้คิดทำลายชีวิตอันสุขสบายของกู้หว่านอวิ๋นในยามนี้ จึงเพียงกล่าวถ้อยคำจากใจกับกู้หว่านอวิ๋นต่อไปว่า “ความจริงข้าหวังให้เจ้าใช้ชีวิตได้ดี และไม่เคยคิดเปรียบเทียบกับเจ้าสักนิด”“ข้ามีสิ่งใดต้องเปรียบเทียบกับเจ้าเล่า? ต่อให้เจ้ามีชีวิตไม่ดี ข้าก็ต้องเย้ยหยันเจ้าด้วยหรือ? งานในมือข้ามีมากมายจัดการแทบไม่ไหว แล้วจะเอาเวลาที่ใดมาทำเรื่องเช่นนั้น?”“เจ้าไม่เคยเข้าใจข้า ทั้งที่เราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย แต่เจ้าก็ไม่เคยเข้าใจข้า”“ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าเคยทำเรื่องใดผิดต่อเจ้าหรือไม่? กลับเป็นเจ้าต่างหาก เรื่องเหล่านั้นที่มารดาของเจ้าทำลงไป เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือ”สีหน้าของกู้หว่านอวิ๋นซีดเผือด ได้แต่มองจี้หานอีอย่างเหม่อลอย ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังกล่าวคำใดไม่ออกก่อนกลับไป กู้หว่านอวิ๋นยังคงถามจี้

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 880

    จี้หานอีให้หรงชุนถอยไป กู้หว่านอวิ๋นไม่ใช่คนเดียวที่พูดเรื่องนี้ ด้วยผู้อื่นก็พูดไม่น้อยเช่นกันนางแต่งงานกับเสิ่นซื่อมาเกือบหนึ่งปี แต่เรื่องตั้งครรภ์ยังไร้วี่แวว แล้วจะไม่ถูกพูดถึงได้อย่างไรก่อนหน้านี้หมอหลวงเคยมาตรวจแล้ว ผลการตรวจชีพจรบอกว่าร่างกายไม่มีปัญหา จี้หานอีจึงไม่รีบร้อน เพียงค่อย ๆ บำรุงร่างกายไปตามเรื่องนางกล่าว “เรื่องเช่นนี้ล้วนขึ้นอยู่กับวาสนา บางทีอีกไม่นานก็อาจมีข่าวดี เจ้าไม่จำเป็นต้องห่วงใยข้าหรอก”กู้หว่านอวิ๋นพินิจใบหน้าของจี้หานอีซึ่งดูสงบนิ่งจนเกินไป มองไม่เห็นความร้อนใจแม้แต่นิด สีหน้าของนางจึงแข็งค้างเล็กน้อยบัดนี้ยังมีสิ่งใดที่นางเหนือกว่าพี่หญิงอีกเล่า? ก็มีเพียงเรื่องที่นางจะให้กำเนิดบุตรก่อนพี่หญิงเท่านั้นเอง แต่สีหน้าของจี้หานอีกลับคล้ายไม่ได้ใส่ใจนางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ข้ากับพี่หญิงเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก มีบางคำที่ไม่รู้ว่าสมควรพูดกับพี่หญิงหรือไม่ แต่ในใจข้าก็เป็นห่วงพี่หญิงเช่นกันเจ้าค่ะ”จี้หานอีมองท่าทางอยากพูดแต่ไม่กล้าพูดของกู้หว่านอวิ๋นแล้วก็ให้รู้สึกขบขันเล็กน้อย จึงกล่าว “เจ้าพูดมาเถิด”กู้หว่านอวิ๋นจึงจ้องจี้หานอีเขม็งพลา

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 879

    จี้หานอีย่อมไม่สะดวกตอบถ้อยคำนี้ของฮองเฮา จึงอยู่สนทนาเป็นเพื่อนอีกครู่หนึ่ง รอจนรับประทานมื้อกลางวันเสร็จถึงค่อยกลับเพียงแต่ขณะจะกลับ ก็เห็นเสิ่นซื่อมายืนรออยู่ตรงประตูวัง ภายในใจของจี้หานอีพลันรู้สึกสั่นไหวอย่างยากอธิบายขึ้นมาอีกครั้งบางทีอาจเป็นเพราะเกรงว่าไทเฮาจะทรงลงมือกับนาง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าจี้หานอีเดินทางไปที่ใด เสิ่นซื่อก็จะมารับนางเสมอจี้หานอีเองก็เคยชินแล้ว บางครั้งนางยังอดคิดไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งเสิ่นซื่อไม่มารับ เพียงเพราะงานยุ่งเกินไป นางก็คงรู้สึกเสียใจเช่นกันบางครั้งความเคยชินก็ทำให้ผู้คนไม่อาจต้านทานจริง ๆหลังขึ้นรถม้า จี้หานอีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อยขณะเอนกายอยู่ในอ้อมกอดเสิ่นซื่อนางไม่อยากเข้าวังเลยสักนิด ต่อให้กลับจวนต้องวุ่นวายเพียงใด แต่เมื่ออยู่ในสถานที่ที่ตนคุ้นเคย นางก็สามารถจัดการเรื่องราวได้โดยสะดวก ไม่เหมือนอยู่ในวังที่ต้องคอยระมัดระวังกฎเกณฑ์ทุกฝีก้าวนางหลับตาอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นซื่อ ระบายลมหายใจแผ่วเบาอย่างเกียจคร้าน รู้สึกว่าอ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่นเหลือเกินปลายนิ้วของเสิ่นซื่อลูบไล้ใบหน้าจี้หานอี เมื่อสัมผัสได้ถึงความเ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 878

    จี้หานอีคิดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะเสด็จมาสวนเหมยเวลานี้ จึงรีบถวายบังคมพร้อมพระชายารัชทายาทฮ่องเต้เสด็จมาหยุดลงเบื้องหน้าจี้หานอี ก่อนทอดพระเนตรดอกเหมยยวนยางที่อยู่ตรงหน้านางเหมยยวนยางหนึ่งก้านผลิดอกเป็นคู่ จึงได้ชื่อว่าเหมยยวนยางพระเนตรกวาดมองจี้หานอีกับพระชายารัชทายาทผู้ยืนก้มหน้า ก่อนรับสั่งให้ทั้งสองลุกขึ้นโดยไม่ต้องมากพิธี แล้วตรัสกับจี้หานอีว่า “ข้าชอบเหมยซิ่งที่สุด ฮูหยินเสิ่นวาดภาพเหมยซิ่งให้ข้าก็พอ”จี้หานอีรับคำด้วยน้ำเสียงนอบน้อม สายตายังคงหยุดอยู่ตรงชายฉลองพระองค์สีเหลืองทองของฮ่องเต้ตลอดเวลากล่าวตามตรง พระบารมีของฮ่องเต้ไม่ได้ด้อยกว่าเสิ่นซื่อ สุรเสียงก็หาได้อ่อนโยนไม่ หากเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามของผู้ที่อยู่เหนือผู้คนมาเนิ่นนานจากนั้นก็ได้ยินฮ่องเต้ตรัสถามว่า “เจ้าชอบดอกเหมยที่นี่หรือไม่?”จี้หานอีรีบทูลตอบ “หม่อมฉันชอบเพคะ”ฮ่องเต้ทรงหัวเราะแผ่วเบา “หากชอบก็หักกลับไปสักสองสามกิ่งเถิด”จี้หานอีกำลังจะย่อกายขอบพระทัย แต่ฮ่องเต้ก็ทรงโบกพระหัตถ์ให้นางไม่ต้องมากพิธี จากนั้นจึงเสด็จผ่านหน้านางไปโดยไม่ได้ตรัสคำใดอีก นับว่าไม่ได้รั้งอยู่นานนักทันทีที่ฮ่องเต้เสด็จจากไป

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 877

    มีเพียงนางที่ต้องแบกรับความทุกข์ใจไว้ตามลำพัง ข้างกายไม่มีญาติพี่น้องแม้แต่คนเดียวแต่ตัวนางเองก็ยังต้องดิ้นรนหาทางรอดท่ามกลางการบีบคั้นจากทุกฝ่ายซุนเป่าฉยงกำมือแน่น ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าที่เป็นปกติว่า “ไทเฮาเพียงตรัสถึงเรื่องราวทั่วไปในครอบครัวเท่านั้นเจ้าค่ะ”ภายในดวงตาของเสิ่นหยวนฮั่นเผยความผิดหวังเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต ครั้งหนึ่งเขาเคยประทับใจซุนเป่าฉยงตั้งแต่แรกพบ หากนางยอมบอกจุดประสงค์ของไทเฮาตามตรง เขาก็อาจลองเปิดใจยอมรับนางดูบ้างถึงอย่างไรซุนเป่าฉยงก็เป็นภรรยาของเขาแล้ว ไม่ว่าจะมองจากความสัมพันธ์ หลักเหตุผล หรือการอบรมที่เขาได้รับมาตั้งแต่เล็ก เขาย่อมไม่มีวันปฏิบัติต่อนางอย่างไม่เป็นธรรมแน่นอนแต่เห็นได้ชัดว่าซุนเป่าฉยงยังคงเป็นคนฝั่งไทเฮาไม่แน่นางอาจกำลังลอบวางแผนร้ายร่วมกับไทเฮาเพื่อเล่นงานสกุลเสิ่นอยู่ก็เป็นได้นางยังคงไม่ยอมปริปากพูดคำใดเสิ่นหยวนฮั่นลุกขึ้นยืน ไม่ได้ซักถามต่อ ครั้นเดินผ่านข้างกายซุนเป่าฉยง เขาก็หยุดเท้ากล่าวกับนางว่า “เจ้ารีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เช้ายังต้องไปดูแลท่านแม่ของข้าที่วัดอีก”ซุนเป่าฉยงหันกลับไปมองเสิ่นหยวนฮั่น “คืนนี้ท่านพี่ไม่ค้างที่

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status