LOGINShare
บทที่ 19
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 802
สุดท้ายเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นซื่อพลางยิ้ม “ข้าไม่เคยรับลูกศิษย์มาก่อน ฮูหยินเสิ่นถือเป็นคนแรกที่ข้าอยากรับเป็นศิษย์ ไม่ทราบใต้เท้าเสิ่นจะยินยอมหรือไม่?”เสิ่นซื่อคลี่ยิ้มบาง “เรื่องนี้ท่านไม่ควรมาถามข้า”กล่าวพลางเสิ่นซื่อก็หันไปมองจี้หานอีแล้วถาม “เจ้ายินยอมหรือไม่?”จี้หานอีแทบไม่ลังเลแม้แต่ลมหายใจเดียว รีบตอบ “ข้าย่อมยินยอมเจ้าค่ะ!”ท่านอาจารย์เว่ยหันไปมองเสิ่นซื่ออีกครั้ง “ในเมื่อนางเป็นศิษย์ข้าแล้ว ถ้อยคำหลังจากนี้ เกรงว่าใต้เท้าเสิ่นคงไม่อาจอยู่รับฟัง”เสิ่นซื่อหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ ก่อนกล่าวกับจี้หานอีว่า “ข้าจะรอเจ้า”กล่าวจบเขาก็เดินกลับออกไปตอนที่จี้หานอีเดินออกมาจากเรือนของท่านอาจารย์เว่ย ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วหากไม่ใช่เพราะเห็นว่าล่วงเข้าเวลาย่ำค่ำและยังต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลวง เกรงว่านางคงอยู่ต่อจนดึกดื่นเป็นแน่ขณะนั่งอยู่บนรถม้า จี้หานอีก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย ในใจนึกอยากกลับไปลองวาดภาพดูจนแทบทนไม่ไหว กระทั่งเสียงของเสิ่นซื่อที่อยู่ข้างกายก็ยังไม่ได้ยินนับเป็นเรื่องยากยิ่งที่เสิ่นซื่อจะได้เห็นจี้หานอีมีท่าทีเช่นนี้ แต่เมื่อลองนึกดู คล้ายว่าตั้งแต่เล็กจนโตก็ม
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 801
ยามเช้าจี้หานอีลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ เบื้องหน้าคือแผงอกที่เปิดเปลือยของเสิ่นซื่อ ซึ่งยังมีรอยข่วนสีแดงปรากฏให้เห็นเมื่อค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นไป ก็เห็นรอยกัดอันชวนให้คิดลึกบนลำคอของเสิ่นซื่อ ซึ่งนั่นก็เป็นรอยกัดของนางเองจี้หานอีไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าตนเองจะมีช่วงเวลาที่ใจกล้าถึงเพียงนี้ สองแก้มพลันร้อนผ่าวขึ้นทันที กระทั่งจะคิดต่อก็ยังไม่กล้าครั้นเห็นเสิ่นซื่อยังคงหลับตา คล้ายว่ายังไม่ตื่น นางก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเสิ่นซื่อบอกจะพานางไปพบท่านอาจารย์เว่ยในวันนี้ สมองของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรรีบปลุกเสิ่นซื่อดีหรือไม่ถึงอย่างไรเสิ่นซื่อก็ไม่ค่อยจะได้นอนหลับเต็มอิ่มสักเท่าใดแต่พอนางขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสิ่นซื่อก็กดเอวจี้หานอีไว้ไม่ให้ขยับ ก่อนพูดด้วยเสียงแหบพร่า “นอนต่ออีกหน่อยเถิด”คล้ายเดาได้ว่าจี้หานอีกำลังคิดสิ่งใด เสิ่นซื่อจึงกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าต่อไป “เมื่อเช้าข้าไปมาแล้ว อาจารย์เว่ยยอมอยู่ต่อแล้ว”จี้หานอีเงยหน้าขึ้นมองหว่างคิ้วและแววตาอันเกียจคร้านของเสิ่นซื่อด้วยความสงสัย “ท่านพี่ไปตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ?”เหตุใดนางถึงไม่รู้ตัวสักนิดเสิ่นซื่อทอด
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 800
เสิ่นซื่อดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ด้วยความเบิกบานใจ เรือนร่างบนตักช่างอ่อนนุ่มเหลือเกิน นุ่มเสียจนทำให้เขาคะนึงหา ซ้ำนางยังยอมเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน เขาจึงยื่นมือไปโอบกอดจี้หานอีแน่น ก่อนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า “ข้ายังอยากแช่น้ำพุร้อนอยู่เลย”เมื่อครู่ตอนที่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนกลางป่าด้านบน จี้หานอียังคงขัดเขินทำตัวไม่ถูก เสิ่นซื่อเองก็มองออก ดังนั้นจึงแช่เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็กลับออกมาพูดตามตรง ค่ำคืนนี้ช่างงดงามนัก เขาปรารถนาที่จะค่อย ๆ ลิ้มรสสัมผัสอย่างเชื่องช้า ต้อนรับวันพรุ่งนี้ด้วยความเกียจคร้าน นอกจากไม่จำเป็นต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงแล้ว เขายังสามารถตระกองกอดจี้หานอีให้หลับใหลไปจนถึงรุ่งสางได้อีกด้วย รวมถึงยังเฝ้ามองนางค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมอกของตนเองได้เช่นกันจี้หานอีถูกเสิ่นซื่อกอดรัดจนแทบหายใจไม่ออก นางยังไม่ทันได้พูดคำใด เสิ่นซื่อก็อุ้มนางไปกดทับลงบนตั่งตัวเล็ก กระดานหมากและโต๊ะเตี้ยถูกดันจนหล่นลงไปบนพื้น ตัวหมากหยกขาวเนื้อดีร่วงกระจายเกลื่อนกลาดเสิ่นซื่อกดร่างจี้หานอีไว้ สองมือสอดประสานสิบนิ้วเข้ากับนาง นัยน์ตาหงส์ทอประกายอ่อนโยน แฝงไว้ด้วยความ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 799
หลังรับประทานอาหารเสร็จ เสิ่นซื่อก็ให้จี้หานอีไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเขาในสวน ด้วยความที่ชายหนุ่มงานรัดตัวจนไม่มีเวลาทำสิ่งต่าง ๆ ร่วมกับนางมากนัก ยามมีเวลาว่างเช่นนี้จึงอยากชดเชยให้นางเป็นอย่างดีเดิมทีจี้หานอีรู้สึกว่าการออกไปเดินเล่นในสวนยามค่ำคืนคงมองไม่เห็นสิ่งใด แต่ในเมื่อเสิ่นซื่อดูอารมณ์ดี นางจึงยอมตามใจ ทว่าเพียงก้าวเท้าออกไป ด้านนอกลานเรือนก็พลันสว่างไสวด้วยแสงจากดอกไม้ไฟที่ถูกจุดขึ้นดอกแล้วดอกเล่า แสงสีทอประกายระยิบระยับ อาบไล้ให้ทั่วลานเรือนสว่างไสวในพริบตาจี้หานอีเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตะลึง ที่แท้นี่ก็คือเหตุผลที่เสิ่นซื่อพานางออกมาเดินเล่นในสวนสินะนางไม่เคยเห็นดอกไม้ไฟละลานตาถึงเพียงนี้มาก่อน ราวกับพวกมันจะเบ่งบานอยู่บนท้องฟ้ายามราตรีไม่รู้จบ ทำให้จี้หานอีไม่อาจละสายตาพลาดความงดงามตรงหน้าแม้แต่ลมหายใจเดียวนางถึงกับรู้สึกว่าภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่ามัว ไออุ่นที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในอดีต บัดนี้นางได้รับรู้แล้ว และความเอาใจใส่ที่เสิ่นซื่อมีต่อนาง นางเองก็สัมผัสได้อย่างลึกซึ้งเช่นกันนางเข้าใจแล้วว่า เสิ่นซื่อคือคนเพียงผู้เดียวที่ยอมทำเรื่องเหล่านี้เพื่อนางนอกจากเ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 798
เสิ่นซื่อเม้มริมฝีปากด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย ก่อนวางตะเกียบลงเสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีด้วยท่าทีสบายอารมณ์ "ผู้อาวุโสล้วนคุ้นชินกับการนอนแต่หัวค่ำ เจ้าไปตอนนี้ก็มีแต่รบกวนผู้อื่น นับว่าไม่เหมาะสมนัก อีกอย่างแค่ผ่านไปคืนเดียว เขาย่อมไม่มีปีกงอกบินหนีไปไหนหรอก"กล่าวพลางเสิ่นซื่อก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วลอบมองจี้หานอีปราดหนึ่ง "แต่พรุ่งนี้ท่านอาจารย์เว่ยบอกว่ามีธุระสำคัญจริง ๆ อาจต้องไปข้างนอกสักหน่อย ส่วนจะกลับมาเมื่อใดก็ไม่แน่นัก"จี้หานอีชะงักงัน หันไปมองเสิ่นซื่อ "เช่นนั้นทำอย่างไรดีเจ้าคะ?"ดวงตาดำขลับของเสิ่นซื่อพิจารณาสีหน้าตึงเครียดของจี้หานอี "พรุ่งนี้ข้าจะพยายามรั้งตัวท่านอาจารย์เว่ยไว้สุดกำลังแล้วกัน"กล่าวจบ นัยน์ตาสีดำขลับของเสิ่นซื่อก็จ้องมองคนตรงหน้าอย่างเงียบสงบ นัยยะที่เขาแฝงไว้นับว่าเพียงพอแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจหรือไม่สีหน้าของจี้หานอีบอกถึงความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อได้ยินคำตอบของเสิ่นซื่อ ดวงตานางก็พลันปรากฏประกายแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง นางโผตัวเข้าไปในอ้อมอกเสิ่นซื่อ สองมือคล้องคอเขาไว้ น้ำเสียงไพเราะดุจนกการเวกขณะกล่าว "ท่านพี่ช่างดี
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 797
เรือนพักตากอากาศของเสิ่นซื่อมีขนาดใหญ่โตนัก บนเขามีบ่อน้ำพุร้อนอยู่หลายบ่อ แวดล้อมไปด้วยหมู่มวลแมกไม้ แม้กล่าวว่าทำเลที่ตั้งค่อนข้างเร้นลับ และรู้ดีว่าที่แห่งนี้ไร้ผู้คน ทว่าเมื่ออยู่ด้านนอกกอปรกับมีเสียงวิหคขับขานแว่วเป็นระยะ จี้หานอีมักรู้สึกอยู่เสมอว่ามีคนกำลังแอบมอง จึงทำให้นางได้แต่ซ่อนเรือนร่างทั้งหมดอยู่ใต้ผิวน้ำเท่านั้นตอนแรกเสิ่นซื่อตั้งใจจะอยู่แช่น้ำพุร้อนกับจี้หานอีต่ออีกสักพัก แต่เมื่อเห็นท่าทีเอียงอายของจี้หานอี เขาก็ยอมตามใจนาง แช่ได้เพียงไม่นานก็พานางกลับห้องนอนสถานที่แห่งนี้คือที่ที่เสิ่นซื่อมักมาเยือนเป็นประจำ ที่นี่ทั้งห่างไกลและเงียบสงบ บ่าวไพร่ภายในเรือนตากอากาศมีไม่น้อย จึงคอยปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดอยู่ตลอดเวลาบนโต๊ะล้วนจัดวางด้วยอาหารที่จี้หานอีโปรดปราน เสิ่นซื่อคีบกับข้าวให้นางพลางกล่าว "วันหน้าหากเจ้าอยากมาที่นี่ จะมาเมื่อใดย่อมได้เสมอ"จี้หานอีมองลูกชิ้นหัวสิงโตในชามที่ส่งกลิ่นหอมฉุย นึกไม่ถึงเลยว่า รสมือพ่อครัวของที่นี่จะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้เมื่อนางได้ยินคำพูดของเสิ่นซื่อ ก็เงยหน้าขึ้นมองเขา "รอท่านพี่พาข้ามาด้วยกันดีกว่าเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นข้าคงกลัวแย
You May Also Like
แม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.6K viewsซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา30.9K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู996.4K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.3K viewsช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ
ปกแดง162 viewsลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ
แคลร์ออสติน78 viewsพลิกชะตาตัวประกอบสู่ยอดหญิงอันดับหนึ่ง
ซูมู่หราน208 viewsโบยบินสู่คิมหันต์
เสี่ยวจีจี94 views
