MasukShare
บทที่ 19
Bab terbaru
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 886
ซ้ำยังด่าว่านางเป็นตัวอัปมงคลอีกคำหนึ่งนางชุยอยากเล่าเรื่องนี้ให้จี้หานอีฟัง แต่ก็เกรงว่าหากแม่สามีรู้เข้าเรื่องจะบานปลาย ถึงอย่างไรแม่สามีก็ไม่ชอบจี้หานอี หากรู้ว่านางนำความทุกข์มาระบายกับจี้หานอี แม่สามีคงไม่ปล่อยนางไว้แน่นางส่ายหน้า ครั้นเห็นแววตาแฝงความห่วงใยของจี้หานอี ก็อดก้มหน้าซบไหล่อีกฝ่ายร่ำไห้ไม่ได้เดิมทีภายในใจจี้หานอียังคงแบกรับเรื่องหนักอึ้ง แต่เมื่อเห็นนางชุยซบอยู่ในอ้อมกอดตนพลางร่ำไห้ นางก็พักเรื่องเหล่านั้นไว้ก่อน ได้แต่รีบตบแผ่นหลังของนางชุยเบา ๆ เป็นการปลอบโยนด้วยอาศัยอยู่ในจวนเดียวกัน ช่วงหลายวันนี้นางไป๋ปฏิบัติต่อนางชุยเช่นไร จี้หานอีย่อมเห็นอยู่บ้าง แต่หากนางยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของบ้านใหญ่ ทั้งที่นางไป๋ไม่ลงรอยกับตนอยู่แล้ว เกรงว่านางชุยจะยิ่งใช้ชีวิตลำบากกว่าเดิม นางจึงทำได้เพียงพูดปลอบใจเท่านั้นทว่ายังไม่ทันเอ่ยปาก นางชุยในอ้อมกอดก็ผละออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเสียงอันแหบพร่าด้วยความหวาดกลัวของนางก็ดังขึ้น “ท่านแม่”เมื่อจี้หานอีเงยหน้าขึ้น ก็เห็นนางไป๋เดินมาจากทางด้านข้างด้วยแววตาเย็นชา อีกฝ่ายมองจี้หานอี ก่อนคลี่ยิ้ม “บัดนี้น้องสะใภ้คิดก้าวก่า
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 885
จี้หานอีเข้าใจแล้วว่าฮ่องเต้ยังคงหยั่งเชิงนางอยู่แต่นางไม่ทราบเลยว่าเหตุใดพระองค์จึงทรงยึดติดกับการหยั่งเชิงนางถึงเพียงนี้นางพยายามตั้งสติ ควบคุมสีหน้าหลุบสายตาอย่างว่าง่าย ทำให้ตนดูนอบน้อมเป็นธรรมชาติ ก่อนตอบเสียงแผ่วเบา “หม่อมฉันจะพยายามวาดให้เป็นที่พอพระทัยของฝ่าบาทเพคะ”ฮ่องเต้ทรงหลุบพระเนตรพิจารณาสีหน้าของจี้หานอี ก่อนพยักพระพักตร์โดยไม่ตรัสสิ่งใดอีก พระองค์ทรงปัดฉลองพระองค์อย่างไม่รีบร้อน ก่อนเสด็จผ่านหน้าจี้หานอีไปในที่สุดกระทั่งร่างในฉลองพระองค์สีเหลืองทองเสด็จห่างออกไปไกลแล้ว จี้หานอีจึงหลุดพ้นจากความรู้สึกกดดันอันหนักหน่วงนั้นนางยื่นมือไปจับมือหรงชุนผู้อยู่ข้างกาย ฝ่ามือเย็นเฉียบกระทั่งภายในดงเหมยเหลือเพียงเสียงลมแผ่วเบา จี้หานอีจึงค่อย ๆ เงยหน้ามองต้นเหมยซิ่งตรงหน้านางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ขณะกำลังจะเดินออกไป สายตาก็พลันเหลือบเห็นองค์รัชทายาทในฉลองพระองค์สีดำเข้มอยู่ไม่ไกลองค์รัชทายาทกำลังเสด็จมาทางนี้โดยไม่มีผู้ใดติดตามแม้แต่คนเดียวจี้หานอีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจึงเสด็จมาที่นี่ตามลำพัง ครั้นพระองค์เสด็จมาถึง จี้หานอียังไม่ทันกล่าวคำใด อ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 884
จี้หานอีฟังแล้วหัวใจพลันสั่นสะท้าน รีบคุกเข่าลงทันที “ฝ่าบาททรงเป็นผู้สูงศักดิ์ ขอทรงพระเจริญหมื่นปี ไม่มีผู้ใดกล้าไม่จงรักภักดี และไม่เคารพฝ่าบาทหรอกเพคะ”ฮ่องเต้ทรงก้มหน้าจ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดราวกำลังถูกข่มขวัญของจี้หานอี เรือนคิ้วและดวงตาของนางหลุบต่ำ มวยผมเกล้าไว้อย่างงดงาม สายลมหนาวโชยมาสัมผัสเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อน ขนจิ้งจอกขาวที่โอบล้อมใบหน้ายิ่งขับเน้นให้ดวงหน้านางดูเล็กจ้อยกว่าเดิมพระองค์ทรงเลิกคิ้ว โน้มกายลงเล็กน้อย ก่อนยื่นพระหัตถ์มาทำท่าประคองนางโดยไม่สัมผัส “เหตุใดฮูหยินเสิ่นจึงตกใจกลัวถึงเพียงนี้? ข้าเพียงสนทนาเรื่องทั่วไปกับเจ้าเท่านั้น”“ลุกขึ้นเถิด”จี้หานอีมองพระหัตถ์ที่ยื่นมาตรงหน้า กลิ่นกำยานหลงเสียนแฝงความเย็นเยียบดุดัน บรรยากาศของเหมันต์เดือนสิบสองยิ่งมอบความรู้สึกน่าเกรงขามเป็นพิเศษนางลุกขึ้นยืน และในชั่วขณะที่เงยหน้า สายตาก็สบเข้ากับพระเนตรของฮ่องเต้เป็นพระเนตรที่ทั้งเย็นชาและไร้เยื่อใยคู่หนึ่งเย็นเยียบยิ่งกว่าดวงตาของเสิ่นซื่อเสียอีกจี้หานอีไม่เคยมองพระพักตร์โดยตรง นี่เป็นครั้งแรกที่นางมองเห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้อย่างชัดเจน ก่อนหน้านี้นางเคยมีโอกาส
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 883
สองวันนี้จี้หานอีกำลังวาดภาพดอกเหมยถวายฮ่องเต้นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะยาวภายในห้องหนังสือ แจกันบนโต๊ะปักกิ่งเหมยที่หักมาจากสวนหลวง กลิ่นหอมละมุนของดอกเหมยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจี้หานอียกพู่กันขึ้นหลายครั้ง แต่กลับไม่อาจค้นหาความรู้สึกที่ต้องการภายในใจ นางอยากรีบวาดให้เสร็จอย่างรวบรัด แต่ก็เกรงว่าฮ่องเต้จะทรงจับผิดในส่วนที่ไม่พอพระทัยแต่หากต้องตั้งใจลงพู่กันอย่างจริงจัง นางก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่คู่ควรจี้หานอีไม่ได้มีความรู้สึกขัดแย้งเช่นนี้มานานแล้วนางนั่งเหม่อลอยอยู่ครึ่งค่อนเช้า ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปไม่น้อย ในที่สุดจึงยอมลงพู่กันไม่ว่าอย่างไรก็ต้องวาดให้ดี มิเช่นนั้นคงเกิดเรื่องยุ่งยากตามมาอีกนางใช้เวลาวาดภาพตลอดวัน ทั้งพิจารณาและตรวจดูโดยละเอียด หลังได้รับคำชี้แนะจากท่านอาจารย์เว่ย ฝีมือการวาดภาพของนางก็พัฒนาขึ้นอีกระดับ ไม่ว่าอย่างไรจี้หานอีก็รู้สึกพึงพอใจกับภาพนี้ วันรุ่งขึ้นจึงให้เสิ่นซื่อนำไปถวายในวัง และถือว่าตนเองทำหน้าที่เสร็จสิ้นแล้วแต่ผ่านไปเพียงวันเดียว นางก็ถูกเรียกตัวเข้าวังอีกครั้ง คราวนี้นางได้พบฮ่องเต้ แต่หาใช่ภายในห้องทรงพระอักษร ทว่าเป็นที่สวนเหมยเมื่อจี
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 882
นางไป๋จำต้องยอมรับว่า พี่สะใภ้ใหญ่ผู้นี้เหี้ยมโหดกว่านางมาก โดยเฉพาะเมื่อต้องรับมือกับอนุภรรยา อีกฝ่ายยิ่งลงมือได้โดยไร้ความปรานีนางหมิงหันไปมองนางไป๋อีกครั้งพลางยิ้ม “แต่จะว่าไปแล้ว กู้หว่านอวิ๋นผู้นั้นก็ไม่ได้ความจริง ๆ ดีแต่หวาดกลัวและคล้อยตามผู้อื่น ไม่อาจเชิดหน้าชูตาสักนิด”“เรื่องที่หวังเซวียนไม่ชอบนาง ก่อนหน้านี้นางยังวิ่งมาร้องไห้กับข้า แต่ร้องไห้ไปจะมีประโยชน์อันใด? สตรียิ่งร้องไห้ก็ยิ่งทำให้บุรุษรำคาญใจ แต่ก็ทำให้ข้าสบโอกาสอบรมสามีภรรยาคู่นั้นอีกครั้ง”“ยามนี้นางฉลาดขึ้นแล้ว ไม่มาร้องไห้กับข้าอีก แต่ข้ากลับชอบตอนที่นางโง่เขลามากกว่า”ความจริงนางไป๋รู้สึกรำคาญใจจนไม่อยากฟังถ้อยคำเหล่านี้ นางปรายตามองนางหมิงปราดหนึ่ง ถึงอย่างไรไป๋หวังเซวียนก็เป็นลูกหลานสกุลไป๋ที่มีอนาคตผู้หนึ่ง แต่นางหมิงกลับจัดการเสียจนเขาต้องแต่งกับกู้หว่านอวิ๋นผู้คอยฉุดรั้งไว้เบื้องหลัง นี่ไม่ใช่กำลังบั่นทอนรากฐานสกุลไป๋ ทั้งยังทำลายอนาคตทายาทของพี่ใหญ่นางหรอกหรือ?ครั้นนึกถึงตนเองในตอนนั้น นางก็คงถูกบางสิ่งบดบังจิตใจเช่นกัน เพราะต้องการจัดการจี้หานอีและช่วยเหลือน้องสามจึงได้ตอบตกลงเรื่องนี้ แต่บัดนี้ก
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 881
ใบหน้าของกู้หว่านอวิ๋นพลันซีดเผือดนางรู้ดีนางรู้มาโดยตลอดนางเพียงอยากเอาชนะจี้หานอีให้ได้สักครั้งดังนั้นจึงแทบรอโอ้อวดต่ออีกฝ่ายไม่ไหวแต่ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคของจี้หานอีกลับแทงทะลุเปลือกนอกอันงดงามที่นางเพียรประคับประคอง และท่าทีไม่ใส่ใจของจี้หานอีนั้น ก็ทำให้นางเจ็บปวดที่สุดจี้หานอีไม่ได้คิดทำลายชีวิตอันสุขสบายของกู้หว่านอวิ๋นในยามนี้ จึงเพียงกล่าวถ้อยคำจากใจกับกู้หว่านอวิ๋นต่อไปว่า “ความจริงข้าหวังให้เจ้าใช้ชีวิตได้ดี และไม่เคยคิดเปรียบเทียบกับเจ้าสักนิด”“ข้ามีสิ่งใดต้องเปรียบเทียบกับเจ้าเล่า? ต่อให้เจ้ามีชีวิตไม่ดี ข้าก็ต้องเย้ยหยันเจ้าด้วยหรือ? งานในมือข้ามีมากมายจัดการแทบไม่ไหว แล้วจะเอาเวลาที่ใดมาทำเรื่องเช่นนั้น?”“เจ้าไม่เคยเข้าใจข้า ทั้งที่เราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย แต่เจ้าก็ไม่เคยเข้าใจข้า”“ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าเคยทำเรื่องใดผิดต่อเจ้าหรือไม่? กลับเป็นเจ้าต่างหาก เรื่องเหล่านั้นที่มารดาของเจ้าทำลงไป เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือ”สีหน้าของกู้หว่านอวิ๋นซีดเผือด ได้แต่มองจี้หานอีอย่างเหม่อลอย ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังกล่าวคำใดไม่ออกก่อนกลับไป กู้หว่านอวิ๋นยังคงถามจี้
Anda juga akan menyukai
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง635.0K Dibacaองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้140.1K Dibacaสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.4K Dibacaยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน444.5K Dibacaเมื่อฮองเฮาปีศาจ ชวนอ๋องทรราชกู้บัลลังก์
Treenapa106 Dibacaหวนกลับมาเป็นสะใภ้แสนร้ายในยุค80ฉันจะสั่งสอนบ้านสามีเอง!
ภัสสพิชชา193 Dibacaสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน141 Dibacaฮองเฮาคือนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย151 Dibaca
