LOGINShare
บทที่ 276
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 746
เสิ่นซื่อรับฟังถ้อยคำของจี้หานอีด้วยท่าทีเรียบเฉย นัยน์ตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ทั้งยังขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจูงมือจี้หานอีให้เดินตามไป ก็แค่หลานชายคนหนึ่งของเขาสร้างความดีความชอบ ว่ากันตามตรง จี้หานอีไม่มีเหตุผลใดต้องมาวุ่นวายด้วยซ้ำ จัดงานได้ถึงเพียงนี้ก็นับว่าดีแล้ว เขาไม่กล่าวคำใด หลังจูงมือจี้หานอีเดินไปได้ระยะหนึ่ง ก็ช้อนร่างนางอุ้มขึ้นมุ่งหน้ากลับเรือนจี้หานอีเงยหน้ามองเสิ่นซื่อ แม้ใบหน้าของเขาจะดูเย็นชาแข็งกร้าว ทั้งยังไม่ยอมพูดคุยกับนางสักเท่าใดประหนึ่งจอมเย่อหยิ่ง แต่ทันทีที่เสิ่นซื่อกลับมาเขาก็มาหานาง ซ้ำยังช่วยปลดเปลื้องภาระหน้าที่ในมือ และอุ้มนางกลับเรือนด้วยตนเอง เช่นนี้แล้วนางย่อมสัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ที่เขามีต่อนาง วงแขนที่โอบรอบลำคอของเสิ่นซื่อจึงกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ยามสูดดมกลิ่นอายจากเรือนกายเขา จี้หานอีก็ยิ่งรู้สึกโหยหาและลุ่มหลงมากขึ้นเมื่อกลับมาถึงเรือน บริเวณหน้าประตูก็มีสาวใช้มารายงานเรื่องราว เสิ่นซื่อไม่ได้ใส่ใจ เพียงบอกให้จี้หานอีพักผ่อนให้เต็มที่ รอจนใกล้เริ่มงานเลี้ยงค่อยตามไป ส่วนตัวเขาจะล่วงหน้าไปที่โถงด้านหน้าก่อน อุตส่าห์เดินทางกลับมาทั้งที หากไม่
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 745
แต่ใจหนึ่งก็คิดว่าหากไม่มีจี้หานอี ก็ไม่รู้บุตรชายตนจะได้แต่งงานเมื่อใด คิดได้ดังนี้ก็ให้รู้สึกปล่อยวางลงบ้างยามนี้นางไป๋กำลังวุ่นวายอยู่กับเรื่องของเสิ่นฉางหลิง จึงมอบหมายให้จี้หานอีเป็นผู้จัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับในยามค่ำ และให้ไปเชิญคนของบ้านท่านลุงใหญ่ฝั่งตรงข้ามมาร่วมงานด้วยจี้หานอีรับคำ ขณะรู้ชะตากรรมว่าบ่ายวันนี้คงต้องวุ่นวายแน่ครั้งนี้นับเป็นการจัดงานเลี้ยงครั้งแรกของนาง ย่อมไม่อาจปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดใด นางจึงไปเขียนเทียบเชิญเพื่อสั่งให้บ่าวไพร่รีบนำไปส่งก่อนเป็นอันดับแรกงานวันนี้ถือเป็นงานเลี้ยงภายในครอบครัว แขกที่เชิญล้วนเป็นคนในสายเลือดสกุลเสิ่น ทั้งนายท่านผู้เฒ่าฝั่งตรงข้าม บรรดาท่านอาท่านลุงท่านป้าจากเรือนต่าง ๆ กอปรกับเหล่าคุณหนูที่ออกเรือนไปแล้ว นอกจากนี้ยังมีบรรดาญาติที่เกี่ยวดองและมิตรสหายเก่าแก่ ซึ่งรายชื่อเหล่านี้ก็สามารถค้นหาได้จากเทียบเชิญของปีก่อน ๆเมื่อกำหนดจำนวนคนแน่ชัด จี้หานอีก็สั่งงานลงไปตามลำดับ ทั้งยังเอ่ยปากขอคำชี้แนะเรื่องงานเลี้ยงจากแม่นมฟาง ต่อด้วยเรียกบรรดาผู้ดูแลโรงครัวมาสั่งการอย่างละเอียด ทว่านางก็ยังไม่วางใจ จึงเดินไปตรวจดูที่โรงครัวด้ว
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 744
เมื่อเสิ่นฉางชินกล่าวจบ เสิ่นฉางหลิงก็ยกมือเกาหัวด้วยความเขินอาย อันที่จริง การที่เขาสามารถกวาดล้างพวกโจรเถื่อนบนเขาต้าหวังและสังหารผู้คนไปมากมายถึงเพียงนั้น ก็เพราะปรารถนาจะแก้แค้นแทนจี้หานอี ทั้งยังต้องการจับกุมตัวเว่ยอู่ให้ได้ด้วยอีกประการหนึ่งคือได้รับคำชี้แนะจากท่านอาห้าจนตาสว่าง จึงได้ลองนำตำราพิชัยสงครามมาปรับใช้เล็กน้อยเมื่อก่อนตอนฝึกซ้อมอยู่ในค่ายทหารเขามักคิดแต่เรื่องเกียจคร้าน ทว่าในช่วงหลายวันที่ออกปราบโจรภูเขา เขากลับคิดได้ว่าหากตนเองยังคงใช้ชีวิตไร้จุดหมายไปวัน ๆ ย่อมไม่มีทางทำสิ่งใดเป็นชิ้นเป็นอัน บัดนี้เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็จำต้องสังหารพวกโจรภูเขาให้สิ้นซากแต่ก่อนเคยกลัวตาย อยู่ดี ๆ ก็กลับไม่กลัวตายขึ้นมาเสียอย่างนั้นเมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของเสิ่นฉางชิน ภายในห้องก็เต็มไปด้วยเสียงแสดงความยินดี จี้หานอีเองก็แย้มยิ้มพลางกล่าวแสดงความยินดีต่อเสิ่นฉางหลิงไปสองสามประโยคเช่นกันท่ามกลางเสียงแสดงความยินดีที่ดังเซ็งแซ่จากผู้คนรอบด้าน เสิ่นฉางหลิงผู้นาน ๆ ครั้งจะได้รับคำชมจากผู้อื่นเช่นนี้ จึงยืนยิ้มแป้นอยู่กลางวงคล้ายคนโง่งมผู้หนึ่งครั้นได้ยินเสียงของจี้หานอี เขาก็อ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 743
เมื่อเช้าขณะเสิ่นซื่อไปล้างหน้าแต่งตัว แม่นมฟางก็เดินมาข้างเตียงนางพลางกระซิบว่า เมื่อวานตอนที่เสิ่นซื่อกลับมา เขาก็กอดจี้หานอีไว้โดยไม่ขยับตัวตลอดทั้งบ่าย เพราะเกรงว่าจะทำให้นางตื่นและเมื่อคืนนี้เสิ่นซื่อก็เป็นคนที่คอยอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง เดิมทีนางคิดว่าเขาเป็นคนปรนนิบัติผู้อื่นไม่เป็น ทว่าความจริงแล้วเสิ่นซื่อกลับทำให้หัวใจของนางอบอุ่นขึ้นมาได้เช่นกันยามนี้เมื่อได้เห็นกำไลทองคำคู่นี้ ภายในใจของจี้หานอีก็บังเกิดระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว นางมักคิดอยู่เสมอว่า คนที่มีนิสัยเย็นชาเช่นเสิ่นซื่อกลับสามารถปฏิบัติต่อนางได้ดีถึงเพียงนี้ เพราะเขาเองก็ชอบพอนางเช่นกันใช่หรือไม่มือของนางถูกเสิ่นซื่อกุมไว้อีกครั้ง แล้วสัมผัสอันเย็นเยียบก็พลันทาบทับลงบนข้อมือ เป็นเสิ่นซื่อสวมกำไลทองคำคู่นั้นให้นางนั่นเองเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเบื้องหน้า "ชอบหรือไม่?"แก้มนวลของจี้หานอีร้อนผ่าว ขณะหลุบตาลงผงกศีรษะเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเสิ่นซื่อ "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่"เสิ่นซื่อเลิกคิ้วขึ้น กำไลทองคู่นี้เขาตั้งใจคัดสรรมาเพื่อนางโดยเฉพาะ เหตุใดจึงได้รับเพียงคำขอบคุณเล่าที่เขาต้องการหาใช่สิ่งนี้ไ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 742
จี้หานอีจึงกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าอีกครั้งว่า "เมื่อวานท่านแม่เรียกข้าไปพบ บอกว่าอยากอุ้มลูกของข้าไปเลี้ยงดู เมื่อครู่ข้าจึงฝันถึงเรื่องนี้..."กล่าวพลางจี้หานอีก็ค่อย ๆ ช้อนตามองสีหน้าของเสิ่นซื่ออย่างระมัดระวัง นางทำได้เพียงอาศัยช่วงเวลาที่เสิ่นซื่ออ่อนโยนที่สุดเพื่อหยั่งเชิงดูท่าทีของเขาเท่านั้นเรื่องนี้ถูกเก็บกดไว้ในก้นบึ้งหัวใจของจี้หานอีมานับตั้งแต่ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเอ่ยปาก หากเสิ่นซื่อมีความคิดเช่นนี้ด้วย นางก็คงไม่อยากให้กำเนิดเด็กคนนี้เป็นแน่ที่นี่คือจวนสกุลเสิ่น นางย่อมไม่อาจขัดขวางความต้องการของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ทว่าเรื่องจะให้กำเนิดบุตรหรือไม่ นางยังพอตัดสินใจเองได้เสิ่นซื่อก้มหน้าลงมองใบหน้าของจี้หานอี เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นของนางคล้ายมีหยดน้ำตาเอ่อคลอ ทอประกายระยิบระยับดั่งดวงดารา กอปรกับร่องรอยของพิษไข้ยิ่งขับเน้นให้นางดูน่าทะนุถนอมจับใจ ต่อให้เป็นภูเขาน้ำแข็งก็คงต้องยอมละลายให้นางในเวลานี้เสิ่นซื่อมองดูด้วยความปวดใจ คิ้วเรียวคู่นั้นขมวดมุ่น ใบหน้าขาวผ่องน่าทะนุถนอม เขาโน้มตัวลงจุมพิตหว่างคิ้วของนางพลางทอดถอนใจ "ป่วยไข้ถึงเพียงนี้แล้ว ยังมีแก่ใจมาคิดเรื่องพวกนี้อ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 741
ทางด้านเสิ่นซื่อเมื่อกลับมาถึงเรือน ก็พบว่าภายในเรือนเงียบสงัด บรรดาสาวใช้ต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน ห้องด้านในเหลือเพียงสาวใช้คอยปรนนิบัติอยู่คนเดียวเท่านั้นเมื่อก่อนที่เรือนแห่งนี้ บรรดาสาวใช้พอทำงานเสร็จก็ต้องถอยออกไปรออยู่ด้านนอก ภายในเรือนแทบไม่เหลือสาวใช้คอยเฝ้า ทว่าบัดนี้เมื่อจี้หานอีย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ภายในเรือนจึงดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างจี้หานอีกำลังหลับสนิท แต่ก็รับรู้ได้ถึงความเย็นวาบที่มากระทบกายเพียงครู่ ก่อนจะถูกรวบตัวเข้าไปในอ้อมกอด กลิ่นหอมอันแสนคุ้นเคยโชยมาแตะจมูก ครั้นลืมตาขึ้นก็สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับคู่หนึ่งพอดีเสิ่นซื่อยังคงสวมใส่ชุดขุนนาง ซึ่งอบอวลด้วยกลิ่นอายของตำราและน้ำหมึก ร่างของจี้หานอีอ่อนระทวย ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะพูดคำใด แต่เมื่อเห็นว่าเสิ่นซื่อกลับมาแล้ว ก็พลันบังเกิดความอุ่นใจ นางหลับตาลงอีกครั้งด้วยความสะลึมสะลือ ทว่ามือกลับจับชายแขนเสื้อของเสิ่นซื่อแผ่วเบา คล้ายไม่อยากให้เขาจากไปนี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นซื่อได้เห็นจี้หานอีมีสภาพอ่อนเปลี้ยเช่นนี้ ความจริงร่างกายของจี้หานอีนับว่าแข็งแรงดีมาตลอด จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นนางล้มป่วยจริง ๆ ซ้ำยังเ
You May Also Like
หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ256.5K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.1K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.1K viewsจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.1K viewsชายาตัวปลอม
ไป๋เหลียน/ฑริกา2.4K viewsจ้าวซิ่วเหริน บทนางร้ายนี้ข้าไม่ขอรับ
น้ำพริกหวาน85 viewsราคะสามบุปผา
พิมพ์ษร/ชรือเหริน1.5K viewsท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า
มายุมายูมายา315 views
