Share

บทที่ 410

Author: หยกงาม
“เจ้าทำได้แน่หรือ?”

คราวนี้ฉินเช่ออดโพล่งถามด้วยความตกตะลึงไม่ได้ “ท่านย่า แม่นางจี้ไม่ใช่นักบัญชีเ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (5)
goodnovel comment avatar
May
สนุกมากๆค่ะ
goodnovel comment avatar
Wanrada Namkoksee
ขอบคุณคะสนุกมาก
goodnovel comment avatar
ภารณี ประภาศิริกูล
ทีนี้ก็ไม่ใครกล้าดูถูก และรังแกอีกแล้ว
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 928

    ขณะนั้นเสียงอันราบเรียบของเสิ่นซื่อพลันดังขึ้น “ไม่ว่าผู้ใดเป็นคนเริ่มเรื่อง ทำผิดก็ต้องรับโทษ”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฟังคำพูดของเสิ่นซื่อแล้วก็พยักหน้า ก่อนกล่าวกับหลี่ซู่อวี้ด้วยความเย็นชาว่า “เรื่องในเรือนของอาห้า เจ้าเข้าไปยุ่งอะไรด้วยไม่ทราบ? ถึงคราวให้เจ้าก้าวก่ายแล้วหรือ?”“ในเมื่อเจ้าเป็นคนยุยง ก็ให้งดเบี้ยรายเดือนครึ่งปี ค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เบิกจากกองกลางลดลงครึ่งหนึ่ง และกักบริเวณอีกสองเดือน ให้ขัดเกลาจิตใจตนเองเสียบ้าง”“เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?”หลี่ซู่อวี้ก้มศีรษะโขกพื้นรับคำไม่อิดออดฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นหันไปมองนางไป๋อีกครั้ง “แม้เรื่องนี้ลูกสะใภ้เจ้าเป็นคนเสนอความคิด แต่เจ้าเป็นแม่สามี กลับแยกแยะถูกผิดไม่ได้ คล้อยตามคนรุ่นหลังทำเรื่องเหลวไหล นี่ก็นับเป็นความผิดของเจ้าเช่นกัน เรื่องบัญชีรวมของจวนระงับไว้ชั่วคราว ส่วนคลังสมบัติให้หานอีเป็นคนดูแล”คำตัดสินที่คล้ายมีความเป็นธรรมของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนั้น ความจริงก็คือการค่อย ๆ โอนถ่ายอำนาจในมือนางไป๋ไปให้จี้หานอีทีละน้อยจี้หานอีดูแลทั้งไร่นาและคลังสมบัติ หากบัญชีรวมตกไปอยู่ในมืออีกฝ่ายด้วย นางไป๋ก็แทบไม่เหลือที่ยืนในจวนนี้แล

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 927

    ทันทีที่เสิ่นซื่อกล่าวจบ ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องโถงต่างก็หันไปมองไป๋หมิงเยียนใบหน้านางไป๋ยิ่งซีดเซียวหากพูดเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัวยังพอว่า แต่กลับเอ่ยขึ้นต่อหน้าคนมากมายภายในห้อง นางเองจึงเริ่มร้อนรนขึ้นมาเช่นกันนางส่งสายตาไปทางไป๋หมิงเยียนผู้คุกเข่า เป็นเชิงเตือนไม่ให้พูดอันใดส่งเดช แต่เห็นได้ชัดว่าไป๋หมิงเยียนถูกความน่าเกรงขามของเสิ่นซื่อข่มขวัญจนหวาดกลัว ตัวสั่นเทาขณะสารภาพทุกอย่างหมดสิ้นฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฟังจบก็สูดลมหายใจลึก ชี้นิ้วไปที่นางไป๋ แต่ผ่านไปครู่ใหญ่ก็พูดคำใดไม่ออกตระกูลใหญ่เช่นสกุลเสิ่น ต่อให้เป็นอนุก็ต้องมาจากครอบครัวขาวสะอาด ไป๋หมิงเยียนผู้นี้จะนับเป็นสตรีพื้นเพขาวสะอาดได้อย่างไร อย่าว่าแต่นางเป็นบุตรสาวของภรรยาลับเลย แม้แต่มารดาก็ยังเป็นถึงหญิงจากหอคณิกาที่ออกหน้าออกตาไม่ได้ หากเรื่องนี้สำเร็จขึ้นมาจริง ๆ แล้วมีคนขุดคุ้ยชาติกำเนิดของไป๋หมิงเยียนในภายหลัง ไม่แน่ว่าอาจทำให้เสิ่นซื่อพลอยเสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วยฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจ้องนางไป๋ด้วยความเดือดดาล “นี่หรือญาติห่าง ๆ ที่เจ้าว่า?”“สตรีผู้นี้น่ะหรือที่เจ้าบอกว่าพื้นเพขาวสะอาด?”นางไป๋หน้าซีดเผือด ร

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 926

    จี้หานอีนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่านางไป๋จะใช้วิธีต่ำช้าอย่างการให้ไป๋หมิงเยียนไปปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นซื่อเช่นนี้แต่ลองคิดดูก็พอเข้าใจ นางไป๋คงคิดว่าหากสืบประวัติไป๋หมิงเยียนอาจพบปัญหา จึงให้อีกฝ่ายไปปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นซื่อก่อน ถ้าเขาเกิดถูกใจ เรื่องชาติกำเนิดก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปเรื่องหาเหตุให้นางขุ่นใจ นางไป๋ย่อมทุ่มเทสุดกำลังมาแต่ไหนแต่ไรแล้วแม่นมฟางเดินตามหลังจี้หานอี ขมวดคิ้วพลางกระซิบ “เมื่อตอนเช้าสตรีผู้นั้นยังดูว่าง่ายรู้ความอยู่เลย พอตกบ่ายกลับประพฤติตนยั่วยวนเช่นนี้เสียแล้ว”“มีสตรีแบบใดที่ท่านโหวไม่เคยเห็นบ้างเจ้าคะ แต่ก่อนสาวใช้ในเรือนที่คิดยั่วยวนท่านโหว ถึงกับเปลื้องผ้าจนหมดก็มี ท่านโหวรังเกียจการกระทำเช่นนี้ที่สุด สตรีผู้นั้นจิตใจไม่ซื่อตรง ฮูหยินห้ามเก็บนางไว้เด็ดขาด หากให้อยู่ต่อก็ไม่รู้จะก่อเรื่องอันใดขึ้นอีก”จี้หานอีย่อมไม่มีทางรับนางไว้หลังเกิดเรื่องเช่นนี้ ทั้งก็ไม่ได้คิดรับไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วด้วยเมื่อมาถึงโถงหน้า เหล่าสตรีของบ้านใหญ่ก็อยู่กันพร้อมหน้า นางไป๋นั่งสีหน้าแข็งค้างอยู่ด้านข้าง กลางห้องปรากฏสาวใช้คนหนึ่งนั่งคุกเข่าเคียงข้างหมิงเยียน ทั้งสองคนถูกจั

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 925

    จี้หานอีจรดพู่กันเขียนไปพลางฟังหรงชุนไปพลาง ซึ่งหรงชุนก็พูดไม่ผิด สตรีผู้นั้นงดงามนัก แม้แต่จี้หานอีเองก็ต้องยอมรับเช่นกันทั้งดูจากสีหน้าแววตาแล้วก็น่าจะเป็นคนขี้กลัว เครื่องหน้าประณีตงดงาม ท่าทีชวนให้ผู้คนอยากปกป้อง ฝั่งจี้หานอีก็ยังมีเผลอคิดไปชั่วขณะว่า ถึงเสิ่นซื่อจะบอกนางว่าไม่รับอนุ แต่หากเขาเห็นสตรีที่งามล้ำเช่นหมิงเยียน ไม่ทราบจะหวั่นไหวบ้างหรือไม่ความคิดพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจี้หานอีจะหลุบตาลงเขียนต่อ ไม่คิดถึงเรื่องนี้อีกกลับเป็นหรงชุนที่อยู่ด้านข้างรำพึงขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “หากท่านโหวเกิดถูกใจนางขึ้นมาจริง ๆ เล่าเจ้าคะ”จี้หานอียิ้มเล็กน้อยหรงชุนเห็นจี้หานอียิ้ม ก็ถาม “ฮูหยินไม่กังวลบ้างหรือ?”จี้หานอีส่งเสียงรับคำในลำคอ คิดในใจว่าใช่ไม่กังวลเสียทีเดียว แต่นางเห็นว่าเสิ่นซื่อไม่ใช่คนที่จะชอบพอผู้ใดโดยง่ายเพียงเพราะรูปโฉมงดงามทั้งคำมั่นที่เสิ่นซื่อกระซิบบอกข้างหูเมื่อคืนก็ยังชัดเจนอยู่ในใจ ในเมื่อนางเชื่อใจเขา ก็จะไม่คิดระแวงสงสัยเด็ดขาดจี้หานอีให้คนนำจดหมายไปส่งเมื่อเขียนเสร็จ หลังตรวจสอบบัญชีอีกครู่หนึ่ง ก็ขอให้แม่นมฟางสอนเย็บรองเท้ายามบ่ายเมื่อเสิ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 924

    เมื่อจี้หานอีพูดถึงขั้นนี้ นางไป๋ก็ได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ รอยยิ้มด้วยความกระตือรือร้นเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังพูดคำใดไม่ออกฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเห็นด้วยกับคำพูดของจี้หานอียิ่ง หลายปีนี้เสิ่นซื่อสร้างศัตรูในแวดวงขุนนางไว้ไม่น้อย คนที่จะมาอยู่ข้างกายเขาย่อมสำคัญ คำพูดของจี้หานอีกลับช่วยเตือนให้นางฉุกคิดขึ้นมาต้องยอมรับว่า นางชื่นชอบนิสัยสงบสุขุมและละเอียดรอบคอบในทุกเรื่องของจี้หานอีนัก ไม่ว่าเรื่องใดก็คิดได้ถี่ถ้วนเสมอวันหน้าหากขึ้นเป็นฮูหยินผู้ดูแลสกุลเสิ่นย่อมจัดการได้ไม่มีข้อผิดพลาด นางจึงยิ่งวางใจในตัวจี้หานอีมากขึ้นรวมถึงจี้หานอียังวางตัวในเรื่องการรับอนุอย่างใจกว้างถึงเพียงนี้ ไม่มีข้อบกพร่องใดให้ตำหนิแม้แต่น้อยหญิงชราพยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนมองนางไป๋ปราดหนึ่ง “ไม่ต้องพูดเรื่องอื่นแล้ว อาซื่ออยู่สำนักตรวจการ สืบประวัติหญิงสาวคนเดียวใช้เวลาไม่นานหรอก สืบดูสักหน่อยก็ดี ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด”“เจ้านำแม่นางผู้นี้กลับไปก่อน เพียงรอฟังข่าวก็พอ หากประวัติขาวสะอาดจริง ค่อยพามาอีกครั้ง”หมิงเยียนได้ยินถึงตรงนี้ ในใจก็พลันตื่นตระหนก อดหันไปมองนางไป๋ด้วยความลนล

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 923

    บางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดให้กระจ่าง ขอเพียงต่างฝ่ายต่างเข้าใจก็พอแล้วจี้หานอีกล่าวจบก็เดินจากไป นางไป๋มองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นก่อนชะงักงันไปครู่หนึ่งหลังกลับถึงเรือน หรงชุนก็รีบกล่าว “ฮูหยินรองหมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ นี่ไม่ใช่จงใจทำให้ฮูหยินขุ่นเคืองใจหรอกหรือ?”จี้หานอีจิบชาอย่างแช่มช้า ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “นางย่อมเจตนาทำให้ข้าขุ่นเคืองใจ”“รอดูพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ข้ามีแผนการอยู่ในใจแล้ว”ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น นางไป๋ก็พาสตรีผู้นั้นมายืนอยู่เบื้องหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นด้วยความสำรวมตน สองมือประสานไว้ด้านหน้า สวมใส่อาภรณ์สีเรียบ บนมวยผมมีเพียงปิ่นเงินเล่มเดียว ผิวพรรณขาวเนียนดุจหยก ใบหน้าจิ้มลิ้มผุดผ่อง ท่าทีดูเรียบง่ายหมดจด บอบบางน่าทะนุถนอม ต้องยอมรับว่านางหน้าตาสะสวยจริง ๆ นับว่างามตานัก ทั้งยังดูขลาดอายไม่ประสีประสาอีกด้วยนางไป๋ยิ้มพลางบอกนาง “รีบคารวะฮูหยินผู้เฒ่ากับฮูหยินรองสิ”หญิงสาวผู้นั้นจึงยอบกายคารวะตามธรรมเนียม ทั้งกิริยาและมารยาทล้วนหาที่ติไม่ได้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเห็นแล้วก็พอใจ หน้าตางดงาม ทั้งดูเป็นคนซื่อตรงว่าง่าย จึงถามจี้หานอี “เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”จี้หาน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status