เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 700
บทล่าสุด
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 702
เขาคิดว่าตนเองควรพูดคุยกับจี้หานอีให้รู้เรื่องเสียทีเสิ่นซื่อไม่ได้ใส่ใจต่ออารมณ์ของจี้หานอี เขาปิดสมุดบัญชีตรงหน้านางลงอย่างเผด็จการและเอาแต่ใจ จากนั้นจึงโน้มกายลงไปอุ้มจี้หานอีขึ้นมานั่งบนตัก พร้อมกดเอวของนางไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนท่วงท่าทั้งหมดนั้นพลิ้วไหวดั่งสายน้ำ ประหนึ่งพญาเหยี่ยวตะปบกระต่ายน้อย ซึ่งกระต่ายน้อยไม่มีทางหลบหนีได้เลยตอนแรกจี้หานอียังคงดิ้นรนเตะขาไปมา แต่เมื่อนางพบว่าเสิ่นซื่อยังคงนั่งนิ่งมั่นคงดั่งขุนเขา ซ้ำยังเอาแต่จ้องมองนางเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมราวกับอาจารย์ผู้เข้มงวดที่กำลังเฝ้ามองศิษย์ดื้อรั้นอาละวาด นางจึงค่อย ๆ สงบลงเรี่ยวแรงของเขานั้นไม่รู้มากกว่านางเท่าใด และเมื่อพิจารณาจากนิสัยของเสิ่นซื่อ ตัวนางย่อมไม่มีวันดิ้นหลุดไปจากอ้อมกอดของเขาแน่ จึงกลับมานั่งนิ่งอย่างว่าง่ายตามเดิมเมื่อเสิ่นซื่อเห็นว่าจี้หานอีหยุดขยับแล้ว เรียวขาที่เคยพาดอยู่บนหน้าแข้งของเขาก็ไม่เตะอีก ทั้งเมื่อมองดูคนในอ้อมกอดที่แม้จะเอียงศีรษะหลบคล้ายเชื่อฟัง ทว่าแววตากลับแฝงความแง่งอนเล็กน้อย เขาจึงยกมุมปากพลางถามอย่างนึกขัน “เหตุใดถึงยอมอยู่นิ่งแล้วเล่า?”จี้หานอีไม่ตอบคำ เพียงส่ง
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 701
แม่นมจ้าวจ้องมองใบหน้าของจี้หานอีด้วยความตะลึงงัน นางยังคงเป็นฮูหยินรองผู้แสนอ่อนโยนและอบอุ่นเช่นเคย เดิมทีแม่นมจ้าวคิดข่มขวัญจี้หานอีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายใช้อำนาจตามอำเภอใจยามเข้ารับตำแหน่งใหม่ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นตนเองถูกต้อนจนมุมเสียแล้วเมื่อพินิจดูสีหน้าของจี้หานอี ประกอบกับได้ฟังเรื่องราวคราวก่อนที่หญิงสาวหยิบยกขึ้นมาพูด เรื่องที่คนในโรงครัวครึ่งหนึ่งถูกขับไล่ออกไป แม้บางคนเป็นบ่าวที่อยู่มานานนับสิบปีก็ไม่มีข้อยกเว้น ในเมื่อเป็นเรื่องที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้เป็นนาย แล้วยังจะมาคำนึงถึงความผูกพันอันใด หรือจะอ้างว่าเป็นคนเก่าคนแก่ไปเพื่ออะไรนางจึงตระหนักด้วยความตระหนกว่าฮูหยินรองกำลังพูดเตือนสติตนเอง พลันรู้สึกว่าตนช่างเลอะเลือนนัก จึงรีบกล่าว “เมื่อครู่เป็นบ่าวที่โอหังไปเองเจ้าค่ะ บ่าวทำงานในโรงครัวมาสิบห้าปี ความชอบของเจ้านายแต่ละท่านล้วนจดจำไว้ในใจ ฮูหยินรองโปรดวางใจเถิด บ่าวจะไม่มีวันทำพลาดแน่นอน”แววตาของจี้หานอียังคงเรียบเฉย นางเพียงกล่าว “เมื่อมีคำรับรองของแม่นมเช่นนี้ ข้าก็เบาใจ”ก่อนกล่าวต่อ “ท่านเพียงจำไว้ก็พอ ข้าดูที่ผลงาน ไม่ดูที่ตัวคน หากผู้ใดทำพลาด ข้าก็จะไปเอ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 700
นางก้มหน้าพิจารณาบรรดาผู้คนตรงหน้า มีทั้งผู้ที่แสดงท่าทีนอบน้อม และผู้ที่มารอดูเรื่องสนุก แม่นมจ้าวยืนอยู่ด้านหน้าสุดด้วยท่าทีเยือกเย็นราวเป็นผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าจี้หานอีจิบชาอย่างเชื่องช้าหนึ่งคำ จากนั้นจึงก้มลงตรวจดูรายชื่อในสมุด ก่อนกล่าว “ทุกท่านล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ของโรงครัว ทำงานเหน็ดเหนื่อยเพื่อสกุลเสิ่นมานานปี ที่เชิญมาในวันนี้ ประการแรกคือเพื่อทำความรู้จักกับทุกท่าน ประการที่สองคืออยากรับฟังความคิดเห็นของทุกท่านที่มีต่องานในโรงครัว”เมื่อนางกล่าวจบ ภายในกลุ่มคนก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นแผ่วเบา เมื่อเห็นว่าฮูหยินรองพูดจาสุภาพถึงเพียงนี้ จึงพากันคิดว่านางคงมีอุปนิสัยอ่อนโยนและรับมือได้ไม่ยากจี้หานอีแย้มยิ้มบางเบา พลางปรายตามองแม่นมฟางผู้อยู่ข้างกาย แม่นมฟางนั้นเป็นคนเสียงดัง ทันทีที่ตวาดสั่งให้เงียบ เสียงซุบซิบเหล่านั้นก็สงบลงในพริบตาจี้หานอีหยัดกายลุกขึ้นเดินเข้าไปยังห้องด้านในของโถงบุปผา ก่อนให้หรงชุนขานเรียกชื่อบ่าวประจำโรงครัวให้ตามเข้าไปทีละคนคนแรกที่เดินเข้าไปคือแม่นมจ้าวเมื่อแม่นมจ้าวได้ยินว่าตนเองถูกเรียกเป็นคนแรก แววตาก็ชะงักงันเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินเข้าไปทันที
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 699
รุ่งเช้าวันต่อมา เสิ่นซื่อก็ยังคงตื่นนอนและลุกไปตั้งแต่เช้าตรู่เช่นเคยก่อนออกจากเรือน เขาไม่ลืมสั่งให้เหวินอันไปวางอำนาจข่มขวัญผู้คนในโรงครัวเสียก่อน เพราะบรรดาบ่าวรับใช้ที่เพิ่งถูกส่งเข้าไปภายหลังนั้นล้วนเป็นคนที่เสิ่นซื่อจัดเตรียมไว้ให้จี้หานอีโดยเฉพาะ เนื่องจากเขาทราบดีว่านางต้องเข้าไปดูแลโรงครัว และเนื่องจากที่นั่นมีผู้คนปะปนกันวุ่นวาย ด้วยความที่จี้หานอียังอายุน้อย อาจรับมือได้ไม่ถนัดนัก เขาจึงจัดการปูทางอยู่เบื้องหลังให้แก่นางเองนอกจากนี้ยังกำชับแม่นมฟางให้คอยอยู่ชี้แนะข้างกายจี้หานอีด้วยเนื่องจากโรงครัวในเรือนของเสิ่นซื่อนั้นมีแม่นมฟางเป็นผู้ดูแลมาตลอด นางย่อมมีประสบการณ์มากพอ ซ้ำเขายังกำชับแม่นมฟางว่าไม่ต้องบอกให้จี้หานอีรู้ว่านี่เป็นคำสั่งของเขาแม่นมฟางรับคำทันที "ท่านโหววางใจเถิด บ่าวจะทุ่มเทสุดกำลังแน่นอนเจ้าค่ะ"นั่นเองเสิ่นซื่อถึงได้ก้าวเดินจากไปบรรดาสาวใช้ในห้องด้านนอกพากันคำนวณเวลาก่อนจะเดินเข้ามา แต่จี้หานอีอนุญาตให้หรงชุนเข้ามาช่วยนางจัดการธุระส่วนตัวได้เพียงคนเดียวเท่านั้นด้วยสภาพบนเตียงนอนย่อมยุ่งเหยิง ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงร่องรอยบนเรือนร่างของจี้หานอี หรงช
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 698
สุดท้าย จี้หานอีก็จำต้องยอมประนีประนอม แต่ยิ่งใกล้ครบจำนวนนางก็ยิ่งเรียกหาอย่างลวก ๆ รวมถึงเริ่มออกอาการงอแงแล้วแม้ว่าแววตาของเสิ่นซื่อจะดูราบเรียบไม่ใส่ใจ แต่เขากลับจดจำไว้ทุกคำเรียกหา ไม่ยอมให้นางเล่นลูกไม้แม้แต่น้อยตอนลงจากรถม้า ก็ยังเหลือที่นางต้องเรียกอีกสี่สิบครั้งจี้หานอีเพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาตอนนี้เองว่านี่มันช่างไม่ยุติธรรม จึงเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เสิ่นซื่อ "เหตุใดถึงสั่งให้ข้าเรียกอยู่ฝ่ายเดียวเล่า? แล้วท่านเรียกข้าว่าฮูหยินร้อยครั้งบ้างไม่ได้หรือไร?"ริมฝีปากของเสิ่นซื่อประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ขณะก้มหน้าลงมองจี้หานอี "หืม? แล้วถ้าข้าไม่เรียกล่ะ?"จี้หานอีเบ้ปาก ดูท่าว่านางคงไม่อาจข่มขู่เสิ่นซื่อได้จริง ๆเสิ่นซื่อเปรียบดั่งผนังทองแดงกำแพงเหล็ก ไม่ว่าศาสตราวุธใดก็ฟันแทงไม่เข้า เขาสามารถควบคุมนางให้อยู่ในกำมือได้อย่างง่ายดาย แต่นางกลับไม่อาจควบคุมเขาสักนิดขณะในใจนึกถึงความไม่ยุติธรรม แต่เมื่อลองตรองดู ระหว่างเขากับนางก็ไม่เคยมีความยุติธรรมมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้วเขาเป็นดั่งผู้ที่ยืนอยู่เหนือกว่าเสมอ เป็นลูกรักสวรรค์ในสายตาของผู้คนทั่วไป และเป็นผู้กุมอำนาจตัดสินใจในทุกเร
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 697
จี้หานอีส่ายหน้า "ไม่อยากไปที่ใดทั้งนั้นเจ้าค่ะ"เหตุผลของนางนั้นหนักแน่นเพียงพอ "โรงครัวกำลังทำอาหาร หากพวกเราออกไปตอนนี้เกรงว่าคงไม่ค่อยดีนัก"เสิ่นซื่อพินิจดูสีหน้าของจี้หานอี เขาไม่ได้สนใจคำพูดของนาง ซ้ำยังตัดสินใจแทนทันที "ทางฝั่งตะวันออกของเมืองมีเหลาสุราเพิ่งเปิดใหม่ ที่นั่นอาจมีอาหารที่เจ้ายังไม่เคยลิ้มลองก็เป็นได้ เดี๋ยวคืนนี้ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง"จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย ก่อนเอียงศีรษะมองเสิ่นซื่อ "ไว้วันหลังค่อยไปดีหรือไม่เจ้าคะ"เสิ่นซื่อเลิกคิ้ว "วันหลังข้าอาจไม่ว่างแล้วน่ะสิ"กล่าวพลางเสิ่นซื่อก็ประคองจี้หานอีให้ลุกขึ้น ก่อนทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง "ไปเวลานี้กำลังดีทีเดียว"เมื่อกล่าวจบก็หันกลับมามองจี้หานอี "เจ้ายังมีสิ่งใดที่อยากได้อีกหรือไม่ คืนนี้ข้าจะพาไปซื้อหาให้ครบถ้วน""แต่งตัวเถิด เดี๋ยวข้าจะไปรออยู่ด้านนอก"จี้หานอีได้แต่เหม่อมองเสิ่นซื่อก้าวเดินออกไป จากนั้นหรงชุนก็เดินเข้ามา ภายในใจนางพลันบังเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง เสิ่นซื่อไม่เคยใส่ใจคำพูดของนางสักนิด เมื่อเขาตัดสินใจแล้ว ผู้อื่นก็ทำได้เพียงปฏิบัติตามเท่านั้นแต่นางพลันคิดได้ว่าสิ่งใ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน66.8K viewsชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.2K viewsท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา588.7K viewsลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.2K viewsชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
ผการุ้ง ช่อชมพู3.2K viewsท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า
มายุมายูมายา257 viewsทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง
ภัสสพิชชา176 viewsเทพธิดาสวาท
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko135 views
