Share

บทที่ 751

Author: หยกงาม
จี้หานอีประหลาดใจที่เสิ่นซื่อถามเรื่องนี้ นางพยักหน้า “คนจากเรือนหน้าบอกว่าพี่สี่ดื่มสุราไปไม่น้อย ข
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 754

    นางไป๋มองดูท่าทีตื่นตระหนกของพี่สะใภ้ใหญ่พลางเม้มริมฝีปากก่อนกล่าว "พี่สะใภ้ใหญ่อย่าได้กลัวไปเลย ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้น ย่อมไม่กล้าทำจริง ๆ หรอก"เวลานี้นางไป๋ไม่กล้าก็คือไม่กล้าจริง ๆ นางไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเช่นเสิ่นซื่อ ทั้งยังรู้จักประมาณตนดีนางหมิงจึงกล่าว "เจ้าฟังข้านะ ภายในสามปีนี้อย่าเพิ่งวู่วามทำสิ่งใด แต่สำหรับจี้หานอีผู้นั้น ยังพอมีหนทางจัดการได้อยู่"นางไป๋ถาม "หนทางใดหรือ?"นางหมิงดึงตัวนางไป๋เข้ามาใกล้ แล้วกระซิบที่ข้างหูสองสามประโยคสีหน้าของนางไป๋ชะงักค้างในทันใด ขณะสบเข้ากับดวงตาของนางหมิงนางหมิงยังคงจ้องมองนางไป๋พลางกล่าวต่อ "หากต้องการช่วยน้องสาม ก็ต้องทำให้จี้หานอีรู้สึกติดค้างพวกเรา เรื่องนี้พวกเราสามารถใช้วิธีอื่นได้""เมื่อก่อนสกุลกู้ในเมืองหลวงก็เป็นเพียงตระกูลตกต่ำตระกูลหนึ่ง ต่อให้ยามนี้จี้หานอีแต่งเข้าจวนสกุลเสิ่นแล้ว แต่ก็ยังไม่มีผู้ใดเห็นสกุลกู้ในสายตาอยู่ดี บางทีผู้คนคงกำลังรอดูเรื่องราวอยู่รอบนอก รอดูว่าสกุลกู้จะสามารถเกาะเกี่ยวความสัมพันธ์กับจวนสกุลเสิ่นได้หรือไม่""แต่จะว่าไปแล้ว นับตั้งแต่สกุลจี้เกิดเรื่อง มารดาของจี้หานอีก็พำนักอยู่ที่จวนสกุลก

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 753

    สีหน้าของนางหมิงแปรเปลี่ยนไปหลังได้ฟังคำอธิบายของนางไป๋ ก่อนจะหันไปมองนางไป๋ด้วยความตกตะลึง “เจ้านี่มันเลอะเลือนใหญ่แล้ว ท่านโหวเสิ่นเป็นคนเช่นไร พวกเขาเพิ่งแต่งงานกัน เจ้ากลับกล้าไปแตะต้องคนของเขาเชียวหรือ? ที่น้องสามต้องมาเดือดร้อนก็เพราะเจ้าโดยแท้”เมื่อนางไป๋ถูกพี่สะใภ้ใหญ่ต่อว่า สีหน้าก็พลันดูไม่ได้ “ข้าลงมืออย่างรัดกุม ไม่มีทางสืบสาวมาถึงตัวแน่ ทั้งสามีก็เข้าข้างข้า เดิมทีข้าหวังยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัวกำจัดอนุหลัวไปพร้อมกัน แต่น้องห้ากลับกัดข้าไม่ยอมปล่อย”“ผู้ใดจะไปคิดเล่าว่าทั้งที่เขาไม่มีหลักฐาน แต่กลับดึงดันมาจับตัวน้องสามของข้าไป แล้วข้าก็ยังพูดสิ่งใดไม่ได้ เพราะเขาทำไปตามกฎหมายบ้านเมือง คนภายนอกยังมีแต่สรรเสริญว่าเขายอมสละญาติมิตรเพื่อผดุงความยุติธรรม กลายเป็นว่าเขาได้ชื่อเสียงเรื่องความซื่อสัตย์เที่ยงธรรมเข้าไปอีก”นางหมิงขมวดคิ้วกล่าว “มิน่าเล่า ข้าก็ว่าอยู่ ในเมื่อไม่ได้มีความแค้นใดต่อกัน ไฉนอยู่ดี ๆ ถึงไม่ยอมปล่อยคนเสียที ที่เขายังขังน้องสามไว้ก็เพื่อเป็นการตักเตือนเจ้า หากเจ้ายังคิดกระทำสิ่งใดอีก การจะทำให้น้องสามเกิดเรื่องร้ายขึ้นมา สำหรับเขาแล้วก็ง่ายดายราวพลิกฝ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 752

    นางหมิงรู้สึกแปลกใจยิ่ง ยังมีคนที่ดูไร้ซึ่งความปรารถนาและไร้เล่ห์เหลี่ยมใด ๆ ถึงเพียงนี้อยู่อีกหรือ แล้วน้องสามีนางจะสู้คนเช่นนี้ไม่ได้อย่างไร?แปดส่วนคงเพราะมีท่านโหวเสิ่นคอยหนุนหลังเป็นแน่บนใบหน้าของนางพลันประดับรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปสนทนากับจี้หานอีทันทีหลังจี้หานอีสนทนากับนางหมิงเล็กน้อย ก็หันไปไถ่ถามนางไป๋ถึงอาการบาดเจ็บของเสิ่นฉางหลิง เมื่อได้ฟังนางไป๋เล่าอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้รู้ว่าบนร่างของเสิ่นฉางหลิงล้วนเต็มด้วยบาดแผลจากคมดาบ ทั้งยังเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้ในมือพวกโจรภูเขาตั้งหลายหนนางไป๋เล่าพลางหยดน้ำตาก็ร่วงหล่น ขณะสะอื้นไห้กล่าวว่า "ไม่รู้เลยว่าเขาอดทนผ่านมาได้อย่างไร"จี้หานอีปลอบโยนเสียงแผ่ว "โชคดีที่ผ่านพ้นมาได้นะเจ้าคะ คุณชายสามสร้างความดีความชอบ ฝ่าบาทก็ทรงให้ความสำคัญ"นางไป๋พยักหน้า ก่อนกล่าวต่อ "เดิมทีข้าตั้งใจจะให้เขาพักฟื้นร่างกายอีกสักหลายวัน แต่เขากลับเอาแต่พะวงอยากรีบไปรับตำแหน่ง หัวเข่ามีสภาพเช่นนั้นแล้วจะไปรับตำแหน่งได้อย่างไร? สุดท้ายกว่าบิดาเขาจะเกลี้ยกล่อมได้ก็แทบแย่""แต่ก่อนเด็กคนนี้เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้เสียที่ไหน ดูท่าพอได้มาพบเจอกับเรื่องราวในครั้งน

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 751

    จี้หานอีประหลาดใจที่เสิ่นซื่อถามเรื่องนี้ นางพยักหน้า “คนจากเรือนหน้าบอกว่าพี่สี่ดื่มสุราไปไม่น้อย ข้าคิดว่าท่านพี่เองก็คงดื่มไปมากเช่นกัน จึงให้สาวใช้กลับมาต้มน้ำแกงสร่างเมาเตรียมไว้ก่อน เมื่อท่านพี่กลับมาจะได้ดื่มพอดีเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อยกยิ้มมุมปากไม่พูดคำใด คืนนี้เขาอารมณ์ดียิ่ง เพราะในที่สุดจี้หานอีก็รู้จักเป็นห่วงเป็นใยเขาเสียทีความรู้สึกที่ได้รับการห่วงใยจากคนข้างหมอนเช่นนี้ แต่ก่อนเสิ่นซื่อเคยคิดว่าเป็นเพียงเรื่องธรรมดาและไม่สำคัญอันใด แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดจะสำคัญไปกว่านี้อีกแล้วเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สอดปลายนิ้วเรียวยาวสางเข้าไปในเรือนผมของจี้หานอี นัยน์ตาแฝงรอยยิ้มบางเบา ขณะเรียกนางว่าฮูหยินด้วยเสียงนุ่มนวลจี้หานอีช้อนตาขึ้นมองอย่างเหม่อลอย น้ำเสียงของเสิ่นซื่อนั้นทั้งอ่อนโยนและทุ้มต่ำ ฟังดูละมุนละไมยิ่งกว่าครั้งใด ๆ ที่แท้เสิ่นซื่อก็สามารถมีน้ำเสียงอ่อนโยนถึงเพียงนี้ได้เช่นกันภายในหัวของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ ได้แต่จ้องมองดวงตาของเสิ่นซื่ออย่างเลื่อนลอย พลันรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนบนริมฝีปาก นัยน์ตาดำขลับเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่ามัว ริมฝีปากและไรฟันของนางถูกอ้า

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 750

    จี้หานอีไม่ค่อยเข้าใจความชอบของเสิ่นซื่อนัก หากให้กล่าวตามจริง นางรู้จักเขาน้อยมากทีเดียวส่วนช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันเมื่อครั้งเยาว์วัย ก็ดำเนินไปเพียงผิวเผินเท่านั้นนางลองเลือกดูอีกครั้ง ก่อนหยิบผ้าสีเงินผืนหนึ่งขึ้นมาถาม "ผืนนี้ล่ะเจ้าคะ?"เหตุผลหลักคือเสื้อผ้าของเสิ่นซื่อหากไม่ใช่สีขาวก็เป็นสีดำ หรือไม่ก็เป็นชุดขุนนางสีม่วง จึงมีเพียงสีเงินที่ดูเข้ากันได้ง่ายดีครั้งนี้เสิ่นซื่อคล้ายพึงพอใจ จึงพยักหน้าเล็กน้อยจี้หานอีลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางเพียงกลัวว่าเสิ่นซื่อจะยังไม่พอใจอีกเท่านั้นนางเก็บข้าวของเตรียมนำออกไป จะได้ถือโอกาสนี้ยกน้ำแกงสร่างเมาเข้ามาให้เสิ่นซื่อ นางรู้สึกได้ว่าเสิ่นซื่อคงดื่มสุรามาไม่น้อย แม้มองไม่ออกด้วยตาเปล่า แต่ต่อให้เสิ่นซื่ออาบน้ำชำระกายแล้ว กลิ่นสุราก็ยังคงลอยคลุ้งอยู่ดีแต่ตอนที่นางหยัดกายลุกขึ้นหมายเดินออกไป เสิ่นซื่อกลับรั้งตัวนางไว้อีกครั้ง เมื่อจี้หานอีหันกลับมามอง ก็เห็นเสิ่นซื่อนั่งอยู่บนขอบเตียง ช้อนนัยน์ตาหงส์ที่มักจะแฝงไว้ด้วยแรงกดดันคู่นั้นขึ้นมองนาง "อีกนานเท่าใดถึงจะเสร็จ?"จี้หานอีไม่รู้เลยว่าเหตุใดเสิ่นซื่อถึงมาใส่ใจกับถุงหอมเอ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 749

    แต่ฝีเท้าของเสิ่นซื่อก็มั่นคงยิ่ง ไม่มีท่าทีของคนเมามาย สวนทางกับกลิ่นสุราที่รุนแรงไม่เบาจี้หานอีกลัวจะตกลงไปจริง ๆ จึงพร่ำบอกให้เสิ่นซื่อวางนางลง แต่เสิ่นซื่อกลับไม่ตอบรับคำใด ท่อนแขนคู่นั้นแข็งแกร่งทรงพลัง แฝงไว้ด้วยไออุ่นที่ไม่อาจต้านทานเมื่อกลับถึงเรือน เสิ่นซื่อก็วางจี้หานอีลงบนตั่งยาว เขาหลุบตาลงมองดวงตาของจี้หานอี นัยน์ตาคู่นั้นที่มักเรียบเฉยและเลื่อนลอยอยู่เสมอ ใบหน้าที่ดูเหมือนจะไม่ประสีประสาต่อโลกใบนี้อยู่เป็นนิจ แต่นางก็มีความทุกข์ระทม ขณะต้องเผชิญกับเรื่องราวสะเทือนใจมากมายเช่นกันตอนที่สกุลจี้เกิดเรื่อง เขาไม่ได้อยู่เคียงข้างนาง ไม่ได้ปลอบประโลมนาง และไม่รู้เลยว่านางผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้อย่างไรเสิ่นซื่อตื่นตะลึงเมื่อพบว่าตนเองขอบตาร้อนผ่าว จึงหลับตาลงอย่างเงียบงัน โน้มศีรษะลงโอบกอดจี้หานอีไว้แน่น จากนั้นถึงค่อยกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “หานอี พักผ่อนให้ดีเถิด”“ข้าดื่มสุรามา ขอไปอาบน้ำก่อน”จี้หานอีรับฟังเสียงแหบพร่าของเสิ่นซื่อแล้วก็ตอบรับในลำคอคำหนึ่ง นางเหม่อมองเสิ่นซื่อเดินจากไป ก่อนยันกายลุกขึ้นมาสั่งให้แม่นมฟางไปเตรียมน้ำแกงสร่างเมาสำหรับเสิ่นซื่อ จากนั้นจึ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status