LOGINShare
บทที่ 92
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 890
ผู้คนในห้องสนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง จี้หานอีรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อย จึงออกมาสูดอากาศด้านนอก แต่กลับเห็นซุนเป่าฉยงยืนอยู่ริมระเบียงเมื่อครู่คนด้านในให้ซุนเป่าฉยงกลับไปพักผ่อนที่เรือน คิดไม่ถึงว่านางจะยืนอยู่ตรงนี้มาโดยตลอดเมื่อซุนเป่าฉยงเห็นจี้หานอีเดินออกมา ก็ยิ้มพลางเรียกนางว่า “ท่านอาสะใภ้ห้า”จี้หานอีมองหิมะด้านนอก ก่อนส่งเสียงรับคำเบา ๆซุนเป่าฉยงไม่ได้พูดคำใดนางมองหิมะขาวโปรยปรายกลางม่านราตรี รู้ดีว่าสถานการณ์ของตนในเวลานี้ก็ไม่ต่างจากภาพตรงหน้า แม้ตัวจะอยู่ในสกุลเสิ่น แต่กลับถูกกีดกันจากคนในตระกูล ผู้คนภายในห้องทางด้านหลังอาจกำลังหารือกันว่าจะรับมือและระวังนางอย่างไร ส่วนเบื้องหน้าก็เป็นไทเฮาที่ทรงบีบคั้นเข้ามาทีละก้าว โดยใช้สายสัมพันธ์และสายเลือดมาข่มขู่นางนางเข้าใจดีว่าอาศัยเพียงเล่ห์กลของไทเฮาย่อมไม่อาจโค่นล้มตระกูลขุนนางเก่าแก่นับร้อยปีเช่นสกุลเสิ่นได้สำเร็จ หากต่อสู้กันไปมา สุดท้ายก็มีแต่จะบอบช้ำทั้งสองฝ่ายนางไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายห้ำหั่นกัน สิ่งที่ทำอยู่เวลานี้ก็เพียงต้องการตบตาไทเฮาเท่านั้นเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง เป็นเสิ่นหยวนฮั่นเดินออกมาเม
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 889
ความเคลื่อนไหวหลังม่านกั้นเตียงดำเนินต่อไปถึงกลางดึกจึงค่อยสงบลงพรุ่งนี้เป็นวันหยุดราชการ ตามปกติเสิ่นซื่อมักปล่อยตัวตามสบาย ยิ่งจี้หานอีเป็นฝ่ายรุกเช่นนี้ เขาย่อมต้องออกแรงให้มากหน่อยสุดท้าย จี้หานอีก็เหนื่อยล้าจนร่างแทบสลาย ได้แต่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นซื่อ กระนั้นก็ยังคงพะวงถึงเรื่องที่พูดคุยกันก่อนหน้านี้ จึงถามว่า “ท่านพี่จะยอมให้ท่านหมอตรวจดูหรือไม่เจ้าคะ?”บุรุษที่อิ่มเอมสมใจย่อมพูดคุยง่ายไม่ว่าเรื่องใด เมื่อเสิ่นซื่อรับคำในลำคอด้วยเสียงแหบพร่าชวนให้ใจสั่น จี้หานอีจึงพอใจ คิดลุกขึ้นไปอาบน้ำเสิ่นซื่อพลันกดร่างนางไว้ “พรุ่งนี้เช้าค่อยอาบเถิด”เมื่อก่อนล้วนเป็นเสิ่นซื่ออุ้มนางไปอาบน้ำ จี้หานอีจึงถามด้วยความสงสัย “เพราะเหตุใดเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อกอดจี้หานอีไว้แน่นในอ้อมแขน ตอบด้วยเสียงแหบพร่า “เจ้าไม่อยากมีลูกหรือ? ปล่อยไว้ข้างในอีกสักพักเถิด”จี้หานอีนิ่งงันอยู่ครู่ใหญ่ถึงเข้าใจความหมายของเขาครั้นได้ยินเสิ่นซื่อพูดเช่นนั้น นางจึงถาม “ข้าไม่ใช่คนเดียวที่อยากมีลูกเสียหน่อย หรือท่านพี่ไม่อยากมีเจ้าคะ?”เสิ่นซื่ออยากมี เพียงแต่เขาไม่รีบร้อนเขากับนางแต่งกันมายังไม่ถึงหนึ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 888
เสิ่นซื่อหลุบตาลงเรื่องที่ฮ่องเต้ทรงคิดกระทำไม่เคยเรียบง่าย จนถึงยามนี้เสิ่นซื่อก็ยังไม่เคยได้ยินพระองค์ตรัสถึงเรื่องที่จี้หานอีเล่าให้ฟัง พระดำรัสเหล่านั้นเป็นการหยั่งเชิงจริง ทว่าการหยั่งเชิงย่อมหมายความว่าฮ่องเต้ทรงเห็นความจำเป็นที่จะต้องหยั่งเชิงจี้หานอีแต่จี้หานอีเป็นเพียงสตรีในห้องหอผู้หนึ่ง นางจะทำสิ่งใดได้ส่วนเขาก็ไม่ถึงขั้นจะถูกสตรีผู้หนึ่งชักจูงได้เสียหน่อยแต่หากทรงสงสัยว่านางจะอาศัยเรื่องบิดามายุแยงสกุลเสิ่น เมื่อพิจารณาจากความขี้ระแวงของฮ่องเต้ ก็พอจะมีเหตุผลอยู่บ้างแต่ตราบใดที่สกุลเสิ่นไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องขององค์รัชทายาท ก็ย่อมไม่มีทางคิดเป็นอื่นต่อฮ่องเต้ และฮ่องเต้เองก็ทรงทราบเรื่องนี้ดีที่สุดเขาตบแผ่นหลังของจี้หานอีเบา ๆ “ไม่ต้องกังวล ฮ่องเต้เพียงสนทนาเรื่องทั่วไปกับเจ้าเท่านั้น รอเจ้าวาดภาพนี้เสร็จ ข้าจะเป็นผู้นำไปถวายพระองค์เอง”จี้หานอีใช้สองแขนโอบเอวเสิ่นซื่อพลางซุกไซ้ เมื่อได้ฟังคำพูดของเขาก็รู้สึกวางใจ จึงพยักหน้าเล็กน้อยเรือนร่างในอ้อมกอดอบอุ่นนุ่มนิ่ม ยามนางซุกไซ้เข้ามาก็คล้ายกระต่ายน้อย ร่างของเสิ่นซื่อแข็งเกร็งขึ้น เขาประคองใบหน้าจี้หานอ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 887
ความจริงเมื่อครู่หลังได้เห็นท่าทีของเสิ่นฉางชิน จี้หานอีก็ยิ่งรู้สึกว่าเสิ่นซื่อนั้นดีต่อนางโดยแท้เสิ่นฉางชินเป็นบุตรชายจากตระกูลขุนนาง บนร่างแฝงความเคร่งขรึมของบุตรชายคนโตผู้แบกรับภาระของตระกูลไว้บนบ่าเนื้อแท้ของเขาคงไม่เลว เพียงแต่เคร่งครัดจนเกินไป ไม่รู้จักผ่อนปรน บนร่างแฝงความเย่อหยิ่ง คิดว่าตนเป็นดั่งผู้กุมชะตาของเรือนหลัง ทั้งยังมีความทะนงตนของผู้สูงส่งเช่นลูกรักสวรรค์ เขาดูแคลนเรื่องจุกจิกในเรือนหลัง เห็นว่าเรื่องเหล่านั้นจัดการได้ง่ายดาย และสมควรปล่อยให้สตรีเป็นผู้จัดการเท่านั้นการใช้ชีวิตร่วมกับสามีเช่นนี้ย่อมเหน็ดเหนื่อยอย่างแท้จริงเพราะเขาไม่มีวันเห็นใจถึงความยากลำบากของสตรีในเรือนหลัง จึงยิ่งไม่มีทางเข้าใจเสิ่นซื่อเองก็หยิ่งทะนง มักวางท่าต่อหน้านาง ทั้งยังสูงส่งและเย็นชาเสมอ แต่จี้หานอีก็ต้องยอมรับว่าเสิ่นซื่อยังคงรู้จักเห็นใจนาง แม้แต่ยามที่นางออดอ้อนด้วยความเกียจคร้านไม่อยากทำงาน ต่อให้เสิ่นซื่อมองออกก็ยังคงยอมตามใจอยู่ดีความจริงยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นปฏิบัติต่อนางไม่เลวนัก นับว่าไม่เคยเคี่ยวกรำอันใด ทุกครั้งที่เสิ่นซื่อหยุดพัก เขาก็จะไม่ยอมให้นางไปคารวะฮูหยิ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 886
ซ้ำยังด่าว่านางเป็นตัวอัปมงคลอีกคำหนึ่งนางชุยอยากเล่าเรื่องนี้ให้จี้หานอีฟัง แต่ก็เกรงว่าหากแม่สามีรู้เข้าเรื่องจะบานปลาย ถึงอย่างไรแม่สามีก็ไม่ชอบจี้หานอี หากรู้ว่านางนำความทุกข์มาระบายกับจี้หานอี แม่สามีคงไม่ปล่อยนางไว้แน่นางส่ายหน้า ครั้นเห็นแววตาแฝงความห่วงใยของจี้หานอี ก็อดก้มหน้าซบไหล่อีกฝ่ายร่ำไห้ไม่ได้เดิมทีภายในใจจี้หานอียังคงแบกรับเรื่องหนักอึ้ง แต่เมื่อเห็นนางชุยซบอยู่ในอ้อมกอดตนพลางร่ำไห้ นางก็พักเรื่องเหล่านั้นไว้ก่อน ได้แต่รีบตบแผ่นหลังของนางชุยเบา ๆ เป็นการปลอบโยนด้วยอาศัยอยู่ในจวนเดียวกัน ช่วงหลายวันนี้นางไป๋ปฏิบัติต่อนางชุยเช่นไร จี้หานอีย่อมเห็นอยู่บ้าง แต่หากนางยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของบ้านใหญ่ ทั้งที่นางไป๋ไม่ลงรอยกับตนอยู่แล้ว เกรงว่านางชุยจะยิ่งใช้ชีวิตลำบากกว่าเดิม นางจึงทำได้เพียงพูดปลอบใจเท่านั้นทว่ายังไม่ทันเอ่ยปาก นางชุยในอ้อมกอดก็ผละออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเสียงอันแหบพร่าด้วยความหวาดกลัวของนางก็ดังขึ้น “ท่านแม่”เมื่อจี้หานอีเงยหน้าขึ้น ก็เห็นนางไป๋เดินมาจากทางด้านข้างด้วยแววตาเย็นชา อีกฝ่ายมองจี้หานอี ก่อนคลี่ยิ้ม “บัดนี้น้องสะใภ้คิดก้าวก่า
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 885
จี้หานอีเข้าใจแล้วว่าฮ่องเต้ยังคงหยั่งเชิงนางอยู่แต่นางไม่ทราบเลยว่าเหตุใดพระองค์จึงทรงยึดติดกับการหยั่งเชิงนางถึงเพียงนี้นางพยายามตั้งสติ ควบคุมสีหน้าหลุบสายตาอย่างว่าง่าย ทำให้ตนดูนอบน้อมเป็นธรรมชาติ ก่อนตอบเสียงแผ่วเบา “หม่อมฉันจะพยายามวาดให้เป็นที่พอพระทัยของฝ่าบาทเพคะ”ฮ่องเต้ทรงหลุบพระเนตรพิจารณาสีหน้าของจี้หานอี ก่อนพยักพระพักตร์โดยไม่ตรัสสิ่งใดอีก พระองค์ทรงปัดฉลองพระองค์อย่างไม่รีบร้อน ก่อนเสด็จผ่านหน้าจี้หานอีไปในที่สุดกระทั่งร่างในฉลองพระองค์สีเหลืองทองเสด็จห่างออกไปไกลแล้ว จี้หานอีจึงหลุดพ้นจากความรู้สึกกดดันอันหนักหน่วงนั้นนางยื่นมือไปจับมือหรงชุนผู้อยู่ข้างกาย ฝ่ามือเย็นเฉียบกระทั่งภายในดงเหมยเหลือเพียงเสียงลมแผ่วเบา จี้หานอีจึงค่อย ๆ เงยหน้ามองต้นเหมยซิ่งตรงหน้านางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ขณะกำลังจะเดินออกไป สายตาก็พลันเหลือบเห็นองค์รัชทายาทในฉลองพระองค์สีดำเข้มอยู่ไม่ไกลองค์รัชทายาทกำลังเสด็จมาทางนี้โดยไม่มีผู้ใดติดตามแม้แต่คนเดียวจี้หานอีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจึงเสด็จมาที่นี่ตามลำพัง ครั้นพระองค์เสด็จมาถึง จี้หานอียังไม่ทันกล่าวคำใด อ
You May Also Like
คุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง28.7K viewsเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่73.8K viewsคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.7K viewsชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง68.0K viewsคุณหนูสี่
ประตูฟ้ายั่งยืน5.4K viewsเกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก
BigM00N220 viewsเชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง
แคลร์ออสติน160 viewsเมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก
คุณแม่แฝดสาม63 views
