LOGINตอนที่สิบเอ็ด
มัวแต่มีคุณธรรม
เมื่อคิดเช่นนั้น ป
ตอนที่หก เพียงใช้ร่องน้ำ “เช่นนั้นข้าก็ลงเขาไปได้แล้วหรือไม่” เมื่อได้ฟังว่าไม่มีผู้ใดตามหานางแล้ว เจียจิวซินจึงเอ่ยถาม“คงต้องรั้งรออีกหน่อยให้แน่ใจ ข้ายังไม่อยากให้เจ้าโดนฆ่าโดยไม่รู้ตัว” ซานจิ้นเหอเอ่ยตอบก่อนจะเสนอขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวเจ็บปวดรวดร้าวที่ได้ยินว่าอ๋องหนุ่มผู้เป็นว่าที่เจ้าบ่าวรับตัวน้องสาวของนางเอาไว้แทนแล้ว“แต่หากเจ้าอยากจะลงไปดูให้แน่ใจว่าอ๋องมู่ผู้นั้นรับน้องสาวของเจ้าเอาไว้จริง ข้าย่อมสามารถพาไปได้” ซานจิ้นเหอเข้าใจว่าเจียจิวซินไม่อาจเชื่อได้ว่าอ๋องผู้นั้นจะเปลี่ยนใจจากนางได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนั้นเจียจิวซินเมื่อได้ยินว่ามีโอกาสลงจากเขาจึงรีบพยักหน้า“ข้าอยากไป”นางคงต้องไปดูให้แน่ใจเผื่อหาได้ว่าผู้ใดกันแน่ที่อยากสังหารนางซานจื้อเหอนัดแนะว่าจะพาเจียจิวซินลงเขาไปในช่วงเย็น เมื่อได้เวลาหญิงสาวจึงแต่งกายทะมัดทะแมงมายืนรออยู่อยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน“พวกเราไปกันเพียงสองคนหรือ” เมื่อไม่เห
ตอนที่ห้า หาหนทางเจียจิวซินเด็ดพืชสมุนไพรนั้นมาลองดมดูก่อนจะถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ“นี่คือสมุนไพรใช้เพื่อการใดหรือ”“ท่านหมอบอกว่าสมุนไพรนี้ดีนัก สามารถนำใบมาตำเพื่อบรรเทาอาการไข้ได้ พวกเราใช้กันอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังปลูกง่ายและขายได้ดียิ่ง”เจียจิวซินลองขยี้ดูอีกครั้งก่อนจะเริ่มแน่ใจว่าสมุนไพรในมือคล้ายพืชชนิดหนึ่งซึ่งหาได้ทางภาคเหนือในโลกที่จิลลาเคยอยู่ ด้วยวิธีการใช้เป็นยาคล้ายกันยิ่งนัก“ท่านหมอให้พวกเจ้านำใบมาตำเพียงอย่างเดียวหรือ”“ใช่ ยังมีวิธีอื่นอีกหรือ” ชุนเถาถามอย่างไม่แน่ใจ“น่าจะมี พวกเราลองดูกันดีหรือไม่”เจียจิวซินแน่ใจว่าพืชสมุนไพรนี้มีวิธีการใช้งานได้อีกหลายทางจึงนำเสนอเพื่อลองปรับดู“ท่านหมอให้พวกเจ้านำใบมาตำเพียงอย่างเดียวหรือ”“ใช่ ยังมีวิธีอื่นอีกหรือ” ชุนเถาถามอย่างไม่แน่ใจ“น่าจะมี พวกเราลองดูกันดีหรือไม่”“ได้ พืชนี้ปลูกง่ายเติบโตไ
ตอนที่สี่ ทั้งแข็งทั้งเย็นหญิงสาวเก็บเครื่องประดับที่เขาขว้างใส่มาเอาไว้อย่างดีก่อนจะปีนขึ้นเตียงไปนอนหลับลงโดยไม่ใส่ใจร่างหนาซึ่งเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นห้องอย่างเมามาย“อ๊ายยยย... เหตุใดเขาจึงมานอนกับเจ้าที่นี่” เสียงป้าเจียนดังโวยวายปลุกให้เจียจิวซินตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย “ป้าเจียน มีเรื่องใดหรือ” หญิงสาวถามอย่างยังตื่นไม่เต็มที่นักด้วยเมื่อคืนกว่าจะได้หลับก็ผ่านไปกว่าค่อนคืน “ก็...หัวหน้าของพวกเรา ‘อาจิ้น’ เหตุใดจึงนอนอยู่กับเจ้าเล่า นี่พวกเจ้ามีสัมพันธ์กันแล้วหรือ” เจียจิวซินมองไปที่พื้นห้องทันที&nb
ตอนที่สาม ขายไม่ได้เจียจิวซินคิดตามก่อนจะหันมาบอกเพื่อนใหม่ให้คลายใจ “ข้าเข้าใจดี” “ยามนี้พวกเราได้รับเงินค่าจ้างมาแล้วจึงพอมีอาหารการกินดีขึ้นสักหน่อย วันนี้ได้ยินว่าพี่จิ้นสั่งให้ฆ่าหมูเพื่อเลี้ยงฉลองกัน เจ้าจะออกมากินด้วยหรือไม่” ชุนเถาถามอย่างหวังดี เอ่อ...จะให้มาฉลองที่ตัวเองโดนจับมาเนี่ยนะ “ไม่ดีกว่า ว่าแต่เจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าผู้ใดกันที่มาว่าจ้างพวกเจ้าให้ปล้นขบวนเจ้าสาวของข้า” เจียจิวซินลองตะล่อมถาม
ตอนที่สอง อยู่ในรังโจรเจียจิวซินนิ่งคิดอย่างข้องใจ ผู้ใดกันที่คิดจะสังหารนาง “ข้าขอสอบถามได้หรือไม่ว่าผู้ว่าจ้างเป็นผู้ใด เหตุใดต้องปล้นชิงขบวนเจ้าสาวและสังหารข้าด้วย ข้าไม่เคยมีเรื่องมีราวกับผู้ใด” “ข้าบอกได้เพียงว่าเขาอยู่ในตระกูลของเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงไม่สามารถกลับไปได้” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจียจิวซินจึงตัดสินใจตกลงที่จะอยู่ในรังโจรไปก่อน ด้วยถึงกลับไปก็คงไม่เป็นผลดีแน่ ค่อยๆสืบหาว่าผู้ใดวางแผนปล้นชิงและคิดจะสังหาร
ตอนที่สองอยู่ในรังโจรชายผู้ยืนเกาหัวอยู่ยิ่งเกาหนักขึ้นด้วยความอ่อนใจ“แม่นาง พวกเราย่อมรู้ดีว่าบิดาของท่านคือผู้ใด พวกเราได้รับการว่าจ้างมาถึงไม่อยากทำแต่ก็จนใจด้วยรับเงินผู้อื่นมาแล้ว เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ แม่นางก็คิดเสียว่ามาเที่ยวเล่นในรังโจรสักพักหนึ่งก็แล้วกัน หากเวลาผ่านไปจนแน่ใจว่าไม่มีเรื่องใดแล้ว ข้าจะส่งแม่นางออกไปเอง”เจียจิวซินฟังแล้วให้แปลกใจอย่างมากพวกเขารู้หรือว่านางเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมยุติธรรม รู้แล้วยังกล้าปล้นขบวนเจ้าสาวของนางและจับตัวนางเอาไว้ ช่างหาญกล้าเทียมฟ้าเสียนี่กระไร“แล้วพวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าขบวนเจ้าสาวของข้ากำลังจะไปที่ใด พวกเรากำลังจะไปที่ตำหนักอ๋องมู่ หากท่านอ๋องรู้ว่าพวกเจ้าจับตัวว่าที่เจ้าสาวของเขาเอาไว้ เขาคงไม่ปล่อยพวกเจ้าไปอย่างแน่นอน” เจียจิวซินตัดสินใจนำชื่อว่าที่เจ้าบ่าวของนางออกมาข่มขู่อีกครา“พวกเราย่อมรู้ดีด้วยผู้ว่าจ้างบอกไว้ว่าเขาย่อมจัดการทางด้านนั้นได้อย่างเรียบร้อย”“ผู้ว่าจ้างหรือ เขาคือผู้ใด เข







