บทที่4(2)

ความครึกครื้นในงานเลี้ยงนั้น มันยิ่งทำให้เสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเธออย่างบ้าคลั่ง เธอหยุดยืนหอบหายใจ หันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่า

ไม่มีใครตามเธอมา ริมฝีปากที่เม้มแน่นอยู่ก่อนหน้า ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างทั้งร่างแทบจะทรุดลงกับเก้าอี้ด้วยความโล่งใจ

ฟลายด์เห็นดิวเดินเข้างานมาพร้อมกับสาวสวย น่าจะเป็นแฟนของชายหนุ่ม เธอเลยถือโอกาสนี้ฝากน้ำหอมเอาไปให้ลูกค้าของเธอแทนเลยแล้วกัน อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ก็น่าจะรู้ว่ามันเป็นของขวัญวันเกิด

“พี่ ๆ หนูขอฝากของขวัญชิ้นนี้ให้กับผู้ชายกล้ามโต ๆ หน้าตี๋ ๆ ผิวขาว ๆ หน่อยนะคะ” ดิวทำหน้างง ๆ กำลังนึกว่าใครกล้ามโต หน้าตี๋ ผิวขาว “คนที่ไปเลือกของชิ้นนี้พร้อมพี่ไง คนนั้นน่ะ”

ดิวมองถุงของขวัญอยู่สักพักใหญ่ แล้วคิดภาพตามที่เจ้าของร้านคนสวยบอก หน้าเจ้าของฟิตเนสที่เขารู้จักเป็นอย่างดีก็ลอยขึ้นมาในหัว รูปลักษณ์แบบนี้มีแค่พี่แบงค์คนเดียว ที่เหลือไม่มีใครหน้าตี๋

สักคน

“ของพี่แบงค์”

“น่าจะใช่ค่ะ รบกวนฝากเอาไปให้เขาทีนะคะ พอดีว่ามานานแล้ว แต่หาเขาไม่เจอ”

“ได้ครับ” ดิวตอบรับอย่างสุภาพ

เมย์กวาดสายตามองฟลายด์ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน เสื้อผ้าเรียบ ๆ บ้าน ๆ ของอีกฝ่ายช่างไม่เข้ากับธีมงานในวันนี้แม้แต่น้อย ในสายตาเมย์ ฟลายด์คือคนแปลกหน้า

ที่น่ารำคาญ และที่สำคัญ…เธอคิดว่าผู้หญิงคนนี้อาจจะแอบกุเรื่องขึ้นมาเพื่อใกล้ชิดแฟนของเธอ

“คนเมื่อกี้ใคร?”

“เจ้าของร้านน้ำหอม”

คิ้วเรียวสวยของเมย์เลิกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเฉี่ยวตวัดมองอย่างไม่ไว้ใจ “เมย์จำได้ว่าเจ้าของร้านน้ำหอมร้านนี้ไม่ใช่คนนี้นะ”

“อาจจะมีหลายคน”

“เหรอคะ งั้นเดี๋ยวเมย์ช่วยถือ” เธอแย่งถุงของขวัญจากมือดิว ปล่อยให้ชายหนุ่มเดินไปก่อน ถุงถูกโยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี

แบงค์เดินตามหาพนักงานร้านน้ำหอมที่บอกจะมาส่งให้ตามเวลาที่นัดกันเอาไว้ แต่จนแล้วจนรอดจนใกล้จะถึงเวลาเป่าเค้กอยู่รอมร่อ เขาก็ยังไม่เห็นพนักงานส่งของร้านน้ำหอมจามที่ได้นัดกันเอาไว้

ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรไปที่ร้านเพื่อถามให้แน่ใจ ปลายสายตอบกลับมาสั้น ๆ ว่า ‘มีคนนำไปส่งแล้ว’ แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงักคือ คนที่เอามาส่งไม่ใช่พนักงาน แต่เป็นเจ้าของร้านที่มาส่งด้วยตัวเอง เขายืนครุ่นคิดไม่ทันไร ก็มีเสียงเรียกดังแทรกเข้ามา

“พี่แบงค์มีคนฝาก…” ดิวกำลังจะบอกว่ามีคนฝากของขวัญวันเกิดมาให้ แต่เสียงเมย์พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อน

“พี่แบงค์ โบว์อยู่ที่ไหนคะ เมย์เดินตามหาตั้งนานแล้วยังไม่เจอเลย”

“น่าจะอยู่กับเพื่อน ๆ ในสวนหลังบ้านหรือเปล่า” แบงค์ขยับยิ้มเล็กน้อยพลางตอบเสียงเรียบ

“อ๋อ! ถ้าอย่างนั้น งั้นเมย์ไปหาโบว์ก่อนนะคะ” เธอพูดพลางยิ้มหวาน ก่อนรีบหมุนตัวเดินจากไป

แบงค์ยืนมองตามหลังครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามดิว วันนี้แต่งตัวหล่อเป็นพิเศษ คงจะไม่ได้แต่งตัวมาตกสาว ๆ สวย ๆ ที่งานหรอกมั้ง ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ งานวันเกิดวันนี้คงกลายเป็นสนามมวยไปในทันที

“เมื่อกี้ว่าไงนะ ที่ว่ามีคนฝากของมาให้”

“อ๋อ! เมื่อกี้ผมเห็นเจ้าของร้านคนสวย เนื้อตัวมอมแมมอย่างกับไปมุดรูหนูมา ผมมีแต่หยากไย่ เสื้อผ้ามีแต่ฝุ่นเพียบเลย รีบฝากของไว้ให้พี่ แล้วก็ออกไปเลย”

“อืม แล้วไหนล่ะของที่ว่า”

“น่าจะอยู่กับเมย์น่ะพี่ เดี๋ยวเมย์มา ผมจะเอามาให้นะ”

ผู้คนเริ่มทยอยเข้างานมาเรื่อย ๆ ส่วนมากก็มีแต่แขกของโบว์ทั้งนั้น บางคนแบงค์ก็แทบจะไม่รู้จักพวกเขาเลยด้วยซ้ำ โบว์แทบจะไม่ค่อยพาเพื่อน ๆ มาที่บ้านหรือแนะนำให้เขารู้จักสักเท่าไร อีกอย่างเขาก็ไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายการใช้ชีวิตของโบว์ เขาปล่อยให้เธอได้ใช้ชีวิตในแบบที่เธอต้องการ

ในอีกไม่กี่วันโบว์ก็ต้องไปเรียนต่อปริญญาโทที่มาเลเซียแล้ว อีกใจหนึ่งก็ใจหาย อีกใจหนึ่งก็โล่งใจที่น้องสาวไปอยู่กับพี่ชาย จะได้ดัดนิสัยที่ชอบเอาแต่ใจ

นึกถึงโจโฉ โจโฉก็มา

“พี่แบงค์! ไหนคะของขวัญวันเกิดของน้อง” โบว์กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาพี่ชายด้วยความดีใจ

“ก็อยู่ที่เมย์นั่นไง”

เมย์ยื่นถุงของขวัญให้โบว์ ที่จริงก่อนหน้านั้นเธอทิ้งถุงของขวัญชิ้นนี้ไปแล้ว แต่เธอกลัวว่าดิวจะหาว่าเธอไม่เชื่อใจเขา เป็นผู้หญิงที่

งี่เง่า เธอเลยกลับไปหยิบเอาแค่ถุงกระดาษกับกล่องใส่ของขวัญ แต่ทิ้งขวดน้ำหอมชิ้นนั้นไว้ในถังขยะตามเดิม

โบว์เปิดถุงของขวัญ หยิบกล่องขึ้นมาเปิดด้วยความกระดี๊กระด๊า ความสดใสที่มีอยู่ก่อนหน้ากลับมลายหายไป นี่พี่แบงค์จะแกล้งอำเธอหรือเปล่าถึงได้ให้กล่องเปล่าเป็นของขวัญ

“พี่จะแกล้งน้องไปถึงไหน ถึงได้ให้กล่องเปล่าเป็นของขวัญน้อง”

“ใครเขาจะให้กล่องเปล่าเป็นของขวัญ พี่ไม่เคยมีประวัติเอากล่องเปล่าให้เป็นของขวัญกับใคร ไหนเอามาดูสิ”

“ดิว แกได้แตะต้องถุงของขวัญหรือเปล่า”

“ไม่นะพี่ ผมรับมาจากมือของเจ้าของร้าน เมย์ก็ช่วยเอาไปถือ” ดิวหันไปหาเมย์ “หรือว่าเมย์…”

“เมย์ยังไม่ได้แกะดูเลยนะว่ามันคืออะไร ไม่เชื่อก็ถามโบว์หรือคนอื่น ๆ ก็ได้”

“เมย์ยังไม่ได้แกะดูเลยนะว่ามันคืออะไร ไม่เชื่อก็ถามโบว์หรือคนอื่น ๆ ก็ได้”

“เรื่องนี้โบว์เป็นพยานได้”

“งั้นพี่โอนตังค์ให้เป็นของขวัญวันเกิดวันนี้แทน พี่จะหาของขวัญมาชดเชยให้วันเดินทางไปมาเลฯ ก็แล้วกัน”

เขาไม่อยากให้น้องสาวคิดว่าเขาไม่รัก กลัวว่าเธอจะร้องไห้คิดถึงพ่อกับแม่อีก อย่างน้อย ๆ ในวันเกิดปีนี้เขาก็ยังได้ฉลองวันเกิดกับโบว์ ถึงแม้ว่าในปีต่อ ๆ ไปเขาอาจจะไม่มีเวลาไปร่วมงาน แบงค์ก็อย่างให้โบว์มีความสุขมากที่สุดเท่าที่พี่ชายคนหนึ่งจะทำให้เธอได้