ตอนที่ 5 คออ่อน

 

“ต่อไหม”

“ได้เสมอ แต่ท่านรองชงไม่ถึงเลยค่ะ”

“ยังจะเติมอีกเหรอ”

“คุณคออ่อนเหรอคะ”

เมื่อแอลกอฮอล์เข้ากระแสเลือด ช่องว่างระหว่างคนสองคนก็น้อยลง ความยำเกรงยิ่งไม่ต้องพูดถึงแทบจะกอดคอคุยกันได้แล้ว

รอยยิ้มร้ายของเสือหนุ่มแสดงความเจ้าเล่ห์ผ่านทางสายตา เขายกแก้วขึ้นดวลกับเด็กสาวอย่างไม่กลัว ในใจก็นึกสบประมาทเจ้าหล่อนว่าจะเก่งเหมือนปากได้ถึงเมื่อไหร่กัน

คนสองคนนั่งสู้รบความแข็งแกร่งของคอจนเกือบสว่างก็ยังไม่รู้ผู้ชนะ จนคนที่เมาไปก่อนหน้าฟื้นตื่นขึ้นมาหลายครั้งหลับไปหลายหนก็ยังไม่จบ

“พอก่อนได้ไหมคะ ชาน่าจะไม่ไหว”

“อืม เดี๋ยวฉันไปส่ง”

เมื่อแผนแรกไม่สำเร็จ แผนที่สองจึงเริ่มขึ้นอย่างมีความหวัง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เขาก็ไม่กล้าปล่อยให้ทั้งสองกลับเอง ด้วยความที่เป็นผู้ชายรวมถึงเป็นเจ้านายจะปล่อยให้กลับเองก็กระไรอยู่

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูขับรถมา ขอบคุณมากนะคะ”

เป็นอีกครั้งที่เธอปฏิเสธเขา ทำเอาชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิด เธอจะระวังตัวอะไรขนาดนั้น เล่นดักเขาทุกทางจนเขาอดคิดไม่ได้ว่า เธอผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนจนรู้ทันแผนการของผู้ชายหมด

“ขับไหวนะ”

“ไหวค่ะ”

ยิ่งถามย้ำก็ยิ่งโมโหกว่าเดิมอีก แต่ก็ต้องปล่อยเธอขึ้นรถไปโดยดี ทำได้เพียงยืนมองรถมินิคูเปอร์สีแดงเคลื่อนออกจากร้าน ทว่าสุดท้ายเขาก็ต้องขับรถตามเธอไปอยู่ดี เพราะกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุก่อนถึงที่พัก

ปภาวรินทร์เห็นชัดเจนว่ามีรถตามเธอมา และถ้าจำไม่ผิดเป็นรถของรองประธานที่นั่งก๊งเหล้ากับเธออยู่เมื่อครู่ มุมปากกระจับยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัวพร้อมกับถ้อยคำที่เอ่ยชื่นชมเขาในใจอีกหลายคำ

“ก็น่ารักอยู่...”

เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ตั้งแต่เขาปกป้องเธอตอนโดนรุ่นพี่แกล้ง ความโกรธวันแรกที่เจอกันก็ลดลงเรื่อย ๆ ยิ่งเห็นเขาเป็นกันเองอย่างเช่นวันนี้ เธอเริ่มยอมรับเขามากขึ้น

หมายถึงยอมรับในฐานะเจ้านาย...

รถเก๋งสีแดงแจ่มจอดใต้คอนโดหรูชื่อดังในเครือโรงแรมที่เธอทำงานอยู่ ก่อนที่คนขับจะลงรถเดินอ้อมมาแบกเพื่อนที่เมามายจนตัวอ่อนปวกเปียกลงรถ

การกระทำอันใกล้ชิดนั้นถูกคนตามมาเห็นทั้งหมด แน่นอนว่ามันทำให้เขาไม่ค่อยจะพอใจจนหืดขึ้นคอ เพราะอย่างไรก็ตามร่างกายของเพื่อนเธอยังเป็นชายอยู่

“ฉันช่วย”

“เอ่อ... ขอบคุณค่ะ”

ร่างหนาหิ้วปีกคนเมาอีกด้านช่วยลดแรงคนตัวเล็ก ทว่าตอนที่เขาเอื้อมไปประคองหลังเด็กชายอยู่นั้น มือหนาก็พลันสัมผัสเข้ากับมือนุ่มของเจ้าหล่อนเป็นครั้งแรก

เจนิสรีบชักมือออกด้วยความตกใจ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีนั้นราวกับว่าแรงปรารถนาในใจเขามันสื่อออกมาให้เธอรับรู้ผ่านความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่

“เดี๋ยวฉันแบกเอง เธอเดินนำเถอะ”

ร่างไร้สติถูกแบกโดยผู้ทรงอำนาจของบริษัทขึ้นคอนโด โดยที่หญิงสาวอีกคนเป็นฝ่ายเดินนำด้วยท่าทางเกรงอกเกรงใจจนถึงห้องพัก

“พักด้วยกันเหรอ”

“ไม่ค่ะ คนละห้อง”

“อ๋อ... แล้วไป”

เขาพยักหน้าพึมพำกับตัวเอง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ยินเธอตอบเช่นนั้น อาจจะเพราะตัวเองมีความคิดโบราณที่ว่าชายหญิงไม่ควรพักด้วยกันก็ได้ มั้ง...

“ให้เพื่อนนอนไหน”

“เอ่อ เตียงเลยก็ได้มั้งคะ”

“ไม่อ้วกนะ”

“ช่างมัน”

เธอตอบกลั้วหัวเราะแห้ง ๆ เพราะครั้นจะให้นอนโซฟาก่อนก็กลัวจะกลิ้งตก เพื่อนตื่นมาค่อยให้จัดการเปลี่ยนผ้าห่มที่นอนเอง

พรึบ ร่างคนเมาถูกวางไม่ได้ถนอมเท่าไรนัก โดยมีตัวช่วยจากเพื่อนเจ้าของห้อง ทว่าตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นนั้นเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอโน้มตัวลงมาอยู่ระดับเดียวกันพอดี

ร่างกายที่ห่างกันเพียงคืบเรียกสายตาของทั้งคู่ให้เงยขึ้นมองกัน มีความกระหายบางอย่างล็อกไม่ให้หลบไปไหนได้ ใบหน้าเขยื้อนเข้าใกล้กันมากขึ้น จนกระทั่ง...

“ชน !”

แต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดลงเมื่อคนเมามายเด้งตัวขึ้นแทรกกลางทั้งสองพร้อมชูไม้ชูมือชวนให้ดื่มต่อราวกับว่าอารมณ์สุนทรีจากร้านยังไม่จางหาย ส่งผลให้หญิงสาวตกใจสุดขีดจนดีดตัวออกห่างจากเขา

“ทะ... ท่านรองกลับก่อนก็ได้ค่ะ หนูดูแลเอง”

“อะได้”

เข็มทิศหยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินถอยออกให้เด็กสาวได้จัดการเพื่อนของเธอต่อ ในใจก็พลันนึกขำกับท่าทางตกใจของเธอเมื่อครู่

หากเพื่อนเธอไม่ตื่นขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น...

รอยยิ้มจาง ๆ เผยขึ้นเมื่อเดินพ้นขอบประตู การที่เธอตอบสนองเช่นนั้น ทำให้เขามั่นใจมากขึ้นว่าเจ้าหล่อนเริ่มติดกับเขาเข้าให้แล้ว