ตอนที่ 4 ถ้าถอด...

ร้านอยากกินหมูกระทะ

เด็กฝึกงานทั้งสองนั่งในร้านอาหารกึ่งบุฟเฟต์หมูกระทะรอผู้เป็นหัวหน้า แม้เขาจะบอกว่ากินกันไปก่อน แต่ด้วยความเป็นเด็กพวกเธอจึงเลือกที่จะรอผู้ใหญ่มา

แม้ว่าเจนิสจะมีความคิดกังวลอยู่บ้าง เพราะหัวหน้าพวกเธอเป็นผู้ชาย บวกกับข่าวช่วงนี้ออกกันโครมเรื่องผู้หญิงโดนล่วงละเมิดก็ยิ่งทำให้เธอต้องระวังตัวมากยิ่งขึ้น

ทว่าเธอก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นหัวหน้าวัยกลางคนเดินมาพร้อมผู้หญิงวัยเดียวกัน หากจำไม่ผิดเป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชีนั่นเอง

“อ้าว ! สั่งยัง ทำไมไม่กินกันก่อนเลย”

“สั่งแล้วค่ะ รอพี่โต้มาก่อนเลยยังไม่ให้เสิร์ฟ”

“อ๋อ สั่งอะไรไปบ้าง”

เมื่อมาถึงโต้ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเริ่มจัดแจงสั่งอาหารเพิ่มเต็มที่รวมทั้งเครื่องดื่มของมึนเมาต่าง ๆ ที่คาดว่าเด็กจะพอดื่มได้

“เป็นไงบ้าง ทำงาน”

“ก็ดีค่ะ”

เจนิสตอบพร้อมรอยยิ้ม แน่นอนว่าโรงแรมขนาดเจ็ดดาวนี้ระบบย่อมดีมากอยู่แล้ว แต่ที่ไม่ดีก็คือเพื่อนร่วมงานนั่นแหละ ไม่ใช่แค่พนักงานรวมไปถึงรองประธานด้วย

“ชนหน่อยเด็ก ๆ”

เกร้ง ! แก้วเหล้าสีจางยกขึ้นชนกันเป็นการทำความรู้จักนอกบริษัท ด้วยความที่เป็นคนค่อนข้างร่าเริงของเตชะเดชทำให้เด็กทั้งสองไม่ได้รู้สึกเกร็งมากนัก ยิ่งรู้สึกว่าหัวหน้าเอ็นดูพวกเขาเป็นพิเศษ

ตึก ตึก ตึก ฝีเท้าของใครบางคนย่างกรายเข้ามาเรื่อย ๆ ร่างกายกำยำสูงใหญ่ทำให้เขาเด่นเด้งขึ้นมาในหมู่ผู้คน รวมกับเสื้อยืดสีดำตัดกับผิวขาวยิ่งไม่ต้องพูดถึงใบหน้าอันเป็นเอกลักษณ์ยิ่งชวนให้ทุกคู่สายตาจับจ้องมาที่เขา

‘เชี่ย ! อีตาท่านรองหล่อฉิบ’

ความคิดในหัวของเจนิสดังขึ้นเมื่อเห็นผู้บริหารนอกเครื่องแบบ เขาตอนนี้แต่งตัวไม่ได้ต่างจากคนทั่วไปเท่าไร แต่กลับหล่อจนทำให้เธอใจสั่นได้

“บอส เชิญนั่งครับ”

โต้เชิญเด็กหนุ่มที่มีตำแหน่งสูงกว่าตนนั่งที่หัวโต๊ะอย่างเป็นกันเอง ต่างจากวัยรุ่นทั้งสองที่งงงันกับการมาของเขา

“มึง...”

“สะ... สวัสดีค่ะ”

ชาคริสต์สะกิดเพื่อนที่อึ้งตาค้างให้คืนสติก่อนที่เด็กใหม่จะทำความเคารพท่านรองตามมารยาท ทั้งคู่ไม่คาดคิดว่าเขาจะมา ทั้งไม่อยากเชื่อสายตาว่าเขาจะนั่งทานร้านอาหารข้างทางเช่นนี้ได้

เข็มทิศรับพาชนะจากเตชะเดช หากแต่สายตายังคงเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะ หน้าอกตูมเด่นของเธอพานให้เขาต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

‘ใส่เสื้อหลวมยังขนาดนี้ ถ้าถอดจะใหญ่แค่ไหน’

ความคิดอันโสมมแทรกเข้ามาในหัว ไม่บ่อยครั้งเท่าไรนักทีเขามีความคิดเช่นนี้ แต่พออยู่ต่อหน้าเธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาแอบคิดไม่ซื่ออยู่ร่ำไป

“กินได้ไหมคะบอส”

“ได้ครับไม่มีปัญหา”

รองประธานตอบให้ลูกน้องสบายใจ อาจเป็นเพราะเขานิ่งไปสักพักจนคนใต้อาณัติทั้งสองเริ่มหวั่นใจกลัวเขาจะเลือกกินก็เป็นได้

“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ แก่แล้วร่างกายไม่ไหว เดี๋ยวผมจ่ายเงินไว้ก่อนกลับ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการเอง พี่กลับเถอะ ขับรถดี ๆ นะครับ”

เมื่อทานกันไปได้สักพักเตชะเดชกับภรรยาก็ขอตัวกลับก่อน ทำให้ตอนนี้ทั้งโต๊ะเหลือเพียงสามคนเท่านั้น แต่ครั้นเด็กทั้งสองจะขอตัวกลับก็โดนรั้งไว้ทำให้ต้องนั่งต่อ

เข็มทิศย้ายจากหัวโต๊ะมานั่งตรงข้ามเด็กสาวที่ปลายโต๊ะแทน พร้อมทั้งหยิบแก้วของทั้งสองมารินเหล้าเสิร์ฟไม่หยิ่งทะนงเช่นตอนอยู่บริษัทจนทั้งสองเริ่มทำตัวไม่ถูก

“ดื่ม ๆ มีไม่กี่คนนะที่ฉันจะรินเหล้าให้”

เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองมีท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ เขาจึงต้องเอ่ยปาก ไม่ได้สั่งแต่ก็เหมือนข่มขู่ทางอ้อม จนทั้งคู่กระดกเข้าคอจนหมดแก้วรวดเดียว

“หึ”

เสียงหัวเราะในลำคอสบประมาทผู้หญิงตรงข้ามที่หยิ่งผยองไม่มีความระแวดระวังว่าเขาจะมอมเหล้าเธอเลยสักนิด แต่นั่นก็เข้าแผนเขาเหมือนกัน

เวลาล่วงผ่านค่อนคืนจนเริ่มต้นปฏิทินของวันใหม่ทั้งสามยังไม่แยกจากกัน เหล้าฤทธิ์แรงถูกรินอย่างต่อเนื่องให้เด็กฝึกงานจนหมดขวดแล้วขวดเล่าก็ยังไม่สาสมใจท่านรองผู้ทรงอำนาจ

“ชน !”

เสียงยืดยานของคนเมาเอ่ยพร้อมใบหน้าแดงก่ำบ่งบอกว่าไม่ไหวแต่ใจสู้ หากแต่จะดีไม่น้อยถ้าคนที่เมาเป็นผู้หญิง ไม่ใช่เพื่อนของเธอ

“มึงไหวไหม”

“กูต้องถามมึงอีชา !”

เจนิสเอ็ดเพื่อนข้าง ๆ ที่นั่งซบบ่าเธอทิ้งตัวอ่อนปวกเปียกไม่ได้อายคนตรงข้ามเลยสักนิด ส่วนหญิงสาวนั้นเธอยังโอเคดีไม่ได้ถึงกับเมาจนผิดปกติ ทำเอาความตั้งใจของอีกคนพังทลาย