แกรนด์เดย์งานเข้า

คาร์ริน ลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อแสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกระทบผิวขาวเนียนละเอียดของหล่อน หญิงสาวรู้สึกปวดเมื่อยไปหมดทั้งร่างเลยก็ว่าได้ หญิงสาวนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เจ้าหล่อนปวดร้าวไปทุกสันพรางของร่างหล่อนโดยเฉพาะตรงนั้น ใบหน้าสวยก็เอ่อแดงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ หล่อนจำได้ว่าหล่อนเพิ่งหลับเมื่อตอนประมาณตีสองได้ ก็จะอะไรซะอีก ผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ หล่อนนี่ซิ จัดหนักหล่อนตลอดเลย จะไม่ให้ช้ำได้อย่างไรกัน

หญิงสาวขยับตัวจะลุกขึ้นออกไปหาเสื้อผ้าใส่ เพราะหล่อนอยากไปเดินเล่นสูดอากาศชายทะเลยามเช้าบ้าง ตั้งแต่ที่เขาพาหล่อนมาหล่อนยังไม่ได้ย่างกรายออกไปจากบ้านหลังนี้เลยแม้แต่น้อย หล่อนอยากจะเดินไปรอบๆ เกาะนี้

"อ๊ะ.....อุ้ย" หญิงสาวร้องอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเอวคอดกิ่วของหล่อนถูกรั้งเข้าหาร่างหนา ทั้งๆ ที่หล่อนลุกขึ้นนั่งอยู่แล้ว คาร์รินหันไปมองชายหนุ่มแล้วทำหน้ายักษ์ใส่เขา ใบหน้าสวยนั้นมองใบหน้าคมแล้วถลึงตาใส่ชายหนุ่ม

"จะรีบไปไหนคะ " แกรนด์เดร์พูดด้วยเสียงทุ้มและนุ่มนวล

"ก็จะไปเดินเล่น รับลมบ้างนะสิคะ อยู่แต่ในนี้ อุดอู้จะตาย"

"ถ้าอย่างนั้นพี่ไปด้วย" ชายหนุ่มพูดพรางลุกขึ้นจากที่นอนอย่างรวดเร็ว ทำเอาหญิงสาวต้องรีบเบนสายตาหนี ก็เขาไม่มีเสื้อผ้าพันกายเลยซักชิ้น

"อื้อออ อย่าคะ" คาร์ริน รีบร้องห้ามทันทีที่ชายหนุ่มลุกขึ้นมาสวมกอดหญิงสาวจากด้านหลัง แล้วฝังจมูกโด่งตรงไหล่เนียนนั้น

"อะไรกันยังไม่ได้แต่งเลย อย่าแล้วเหรอ" ชายหนุ่มกระซิบเย้าหญิงสาวเล่น ทำเอาใบหน้าสวยต้องรีบหันมาค้อนใบหน้าหล่อคมนั้นทันที

"นี่พี่แกรนด์เดร์ อย่างกวนน้องนะ แล้วก็ปล่อยน้องก่อน น้องจะแต่งตัวคะ" คาร์รินหันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มอย่างเหลืออด คนบ้านี่กวนจริงเชียว

"โถอย่าอารมณ์เสียสิคะ เดี๋ยวไม่สวยน๊า" ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาพูดกับหญิงสาว พรางประคองดวงหน้าสวย ให้ฟังเขา

"ไม่สวยก็ไม่ต้องสวยสิคะ ไม่สวยก็ไปหาคนที่สวยนู้น" คาร์รินนึกโมโหชายหนุ่มที่ชอบแกล้งหล่อนให้อารมณ์เสียอยู่เรื่อย

"ไม่หาที่ไหนอีกแล้ว มีเมียอยู่แล้วทั้งคน" ชายหนุ่มพูดพรางกระชับอ้อมกอด ทำเอาคนฟังใบหน้าร้อนผ่าว

"ไม่ต้องมาพูดเลยนะคะ หากมีใครอีก คราวนี้คาร์รินจะไม่ให้อภัยอีก" คาร์รินเงยหน้ามองใบหน้าคมนิ่ง อย่างจริงจัง

"ไม่มีแน่นอนจ้า รักเมียคนนี้คนเดียว เดี๋ยวกลับไปพี่จะให้แด๊ดดี๊กับมามี๊มาจัดการงานแต่งให้เร็วที่สุดเลย" ชายหนุ่มประคองใบหน้างามขึ้นมาส่งสายตาหวานซึ้ง ดวงตาคมระยิบระยับ

"ป๋าจะว่ายังไงบ้างนะ ที่มาแบบนี้" หญิงสาวเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่างแล้วทอดไปไกลยังท้องทะเลกว้าง

"คุณอาจะว่ายังไงพี่ก็ยอม ขออย่างเดียวให้ได้แต่งงานกับน้องคาร์รินก็พอ" แกรนด์เดร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วก็หนักแน่น ในใจเขาก็หนักใจอยู่ลึกๆ เมื่อรู้จากลูกน้องของเขาว่า บนฝั่งตามหาคาร์รินกันให้กวัก

หนุ่มสาวเดินจูงมือกันตามชายหาดที่ขาวสะอาดและแสนจะเป็นที่ส่วนตัว ที่นี่เป็นเกาะที่สวยงามมาก บรรยากาศดี สวย เงียบสงบ เหมาะกับการพักผ่อนเป็นที่สุด แกรนด์เดร์พาคาร์รินเดินไปเรื่อยๆ ตามชายหาดนั้นทั้งสองคุยกันกระหนุงกระหนิง หัวใจทั้งคู่เต็มไปด้วยความสุขและความรักที่มีให้กัน

"อุ้ยยยย....โอ้ยยย.....เจ็บ " ด้วยความที่คาร์รินเดินเท้าเปล่า และหญิงสาวก็มองแต่ท้องทะเล หล่อนจึงเหยียบเอาเปลือกหอย และมันก็ตำเท้าเรียวสวยนั้น

"อุ้ย น้องคาร์รินเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" แกรนด์เดร์รีบประคองร่างบางให้นั่งลงยังโขดหินข้างๆ นั้นทันที เมื่อเขาเหลือบเห็นเลือดออกที่เท้าเรียวนั้นซิบๆ หัวใจเขาก็ชาวาบเลยทีเดียว

"ไม่เป็นไรมากหรอกคะ น้องเดินไม่ระวังเอง" คาร์รินอายหนุ่ม โดยไม่กล้าสบตาคนที่นั่งยองๆ อยู่ข้างล่าง

"ไหนพี่ขอดูหน่อยซิ" แกรนด์เดร์บอกหญิงสาวพรางจับขาเรียวข้างที่เป็นเหตุนั้นขึ้นมาวางบนหน้าขาแกร่งของเขา โดยไม่กลัวเลยว่าเลือดนั้นจะเปรอะเปื้อนกางเกงเขาหรือไม่ชายหนุ่มจับเท้าเรียวขึ้นพินิจดูก็รู้ว่ามันบาดไม่ค่อยลึกเท่าไรนัก แต่มันก็ทำให้เท้าของสาวเจ้าเป็นแผล

คาร์รินมองการกระทำของชายหนุ่มใบหน้าสวยก็เอ่อขึ้นสีชมพูระเรื่อ ก็เขาจับเท้าของหล่อนอย่างไม่รังเกียจ แถมเป่าแผลให้หล่อนด้วย แล้วนี่มาจูบข้อเท้าเราอีก อื้อเขินจะแย่อยู่แล้ว หญิงสาวคิดในใจ

"มานี่มะ ขี่หลังพี่ดีกว่า ถ้าเดินเองมีหวัง เท้าเจ็บไปมากกว่านี้แน่" แกรนด์เดร์เอ่ยบอกหญิงสาวพรางหันหลังแล้วย่อตัวรอร่างบางให้ทำตามที่เขาบอก

"เอ่อ มันจะดีเหรอคะ น้องหนักนะคะ แล้วนี่ก็ไกลมากด้วยกว่าจะถึงบ้านพัก" คาร์รินบอกชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง หล่อนเกรงว่าเขาจะเหนื่อยเกินไป

"มาเหอะน่า ตอนเด็กๆ พี่พาน้องขี่คอวิ่ง มันมากกว่านี้ต้องหลายเท่าพี่ยังไหวเลย" สิ่งที่เขาพูดทำเอาคนฟังยิ้มเจื่อนๆ เมื่อนึกถึงตอนเด็กๆ ที่หล่อนหลอกให้เขาพาไปนู้นไปนี่ โดยตัวเองขึ้นบนหลังเขา

"ขอบคุณนะคะ" คาร์รินพูดข้างใบหูของชายหนุ่มหลังจากที่หล่อนอยู่บนหลังเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำเอาแกรนด์เดร์ถึงกับยิ้มไม่หุบเมื่อเจ้าหล่อนพูดคำหวานใส่เขา

ชายหนุ่มเดินไปบนชายหาดอย่างช้าๆ ระหว่างทางไม่มีคำใดออกมาจากปากของทั้งสองเลย หญิงสาวได้แต่มองแผ่นหลังกว้างที่แสนอบอุ่นนี้ พรางซบใบหน้าสวยลงกับบ่านั้นอย่างห่วงแหน แล้วก็รักใคร่เป็นที่สุด ชายหนุ่มก็เช่นกันเขากำชับร่างบางบนหลังเขาไว้มั่นอย่างหวงแหน ในใจเขาสุดแสนที่จะรักใคร่ร่างบางบนนี้เป็นที่สุด รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อนั้นตลอดเวลา

ชายหนุ่มพาหญิงสาวเดินมาเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงบ้านพัก สายตาคมก็ต้องสะดุดเข้ากับกลุ่มคนประมาณสัก สิบคนที่ยืนรออยู่แถวชายหาดหน้าบ้านพักเขานั่น ใครมานะ..... ชายหนุ่มชะงักเท้าแกร่งเล็กน้อยเ มื่อเขาเห็นชายวัยกลางคนที่เขานับถือและแสนที่จะคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก สายตาที่ท่านมองมายังเขาทั้งเข้มแล้วก็ดุดัน

"คุณป๋า....” คาร์รินตกใจเรียกชื่อบิดาของเธอเองที่มาพร้อมกับสมุนเกือบสิบคน แล้วตรงรี่มายังพวกหล่อน หญิงสาวมองหน้าแกรนด์เดร์สลับกับมองหน้าบิดาของหล่อนไปมา ที่ตอนนี้กำลังเดินหน้าเข้ามาหาหล่อน

" คาร์รินเป็นอะไรลูก ทำไมเท้าเลือดออก" เควิ่นรีบเดินมายังบุตรสาว เมื่อเขามองสำรวจดูแล้วรู้สึกว่าเจ้าหล่อนเหมือนจะบาดเจ็บ โดยเขาไม่ชายตามองชายหนุ่มเลยด้วยซ้ำ

"น้องคาร์รินโดนหอยบาดเท้านะครับคุณอา" แกรนด์เดร์บอกเพื่อนของพ่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง พรางย่อตัวให้หญิงสาวลงจากหลังเขา

"นี่หลานแกรนด์เดร์ เรามีเรื่องต้องคุยกัน" เควิ่นบอกหลานชายด้วยน้ำเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อคมนั้นดุราวโกรธใครมาเป็นสิบปี

"เราทำแบบนี้ได้ยังไง พาน้องออกมาได้ยังไง แล้วทำไมไม่บอกกันสักคำ ทำแบบนี้ไม่เห็นหัวกันเลยใช่ไหม" เควิ่นใส่ทุกคำด้วยน้ำเสียงดุดันและเต็มไปด้วยความโกรธ

"เอ่อๆ คุณอาครับ ผมๆ " .... พลั๊ก!!! ยังไม่ทันที่แกรนด์เดร์จะพูดจบประโยค ใบหน้าคมของเขาก็ถูกกระแทกด้วยหมัดของชายวัยกลางคนอย่างแรง ทำเอาร่างแกร่งถึงกับเซล้มกองกับชายหาดนั้น

"พี่แกรนด์เดร์!!! ..."คุณป๋าคะ" คาร์รินร้องเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงดังพรางจะวิ่งเข้าไปหา แต่ก็ถูกการ์ดของบิดาเธอกันไว้ สายตาคู่หวานดูเป็นห่วงชายหนุ่มเป็นที่สุด

"คาร์รินกลับบ้านลูก ป๋าขอสั่งห้าม ว่าถ้าป๋าไม่อนุญาตห้ามเจอกับแกรนด์เดร์อีก ดูสิแค่นี้ยังดูแลเราไม่ได้เลย เห็นไหมเลือดไหลใหญ่แล้ว" เควิ่นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นที่สุด ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ เมื่อเห็นลูกสาวของเขาเลือดตกยางออก

คาร์รินไม่ได้พูดอะไร หล่อนก้มหน้าไปมองเท้าเรียวของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่สายตาหวานที่ส่งไปยังชายหนุ่มนั้นสุดแสนจะห่วงใยเป็นที่สุด เขายังคงเช็ดมุมปากเขา เพราะเลือดของเขามันก็ซิบๆ ออกมาเช่นกัน ทำไมป๋าต้องรุนแรงขนาดนั้นนะ

"ป๋าคะ คาร์รินผิดเอง คาร์รินมาเองคะ คาร์รินไม่ได้บอกป๋าก่อน" หญิงสาววิ่งไปเกาะแขนผู้เป็นพ่อแล้วก็โกหกคำโต เพื่อให้ชายคนรักของหล่อนพ้นผิด

"น้องคาร์รินไม่ผิดหรอกครับ ผมผิดเอง ผมพาน้องเขามาเองครับ ถ้าจะลงโทษก็ลงโทษผมเถอะครับคุณอา" แกรนด์เดร์นั่งคุกเข่าต่อหน้าเควิ่น เพื่อสารภาพผิด และยอมรับผิดอย่างลูกผู้ชาย

"ตอนนี้อาไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น อาจะพาลูกสาวอากลับบ้าน แล้ววันหลังค่อยว่ากัน" เควิ่นทำเสียงเข้มแล้วเดินประคองบุตรสาวของเขาหันหลังให้ชายหนุ่ม จากนั้นก็ก้าวท้าวยาวๆ โดยเร็ว

คาร์รินหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งเงยหน้ามายังหล่อนด้วยความห่วงใย หัวใจหล่อนสุดแสนจะอาวรณ์ หญิงสาวมองเขาน้ำตาคลออย่างน่าสงสาร แต่หล่อนต้องไปกับป๋าของหล่อนก่อน เพราะป๋าหล่อนหากโกรธแล้วตอนนี้ใครก็เข้าหน้าไม่ติด

แกรนด์เดร์มองตามเรือของแฟนสาวไปอย่างร้อนใจ ในใจเขารู้สึกผิดที่ทำแบบนี้ ทำให้ตอนนี้เรื่องทุกอย่างมันจะไปกันใหญ่แล้ว ด้วยความที่ไม่คิดหน้าคิดหลัง ทำให้เป็นแบบนี้ นี่คุณอาคงจะโกรธเรามาก งานนี้แด็ดจะช่วยเขาได้ไหมหนอ ......>>>>>>