เลือดตกยางออก

คาร์รินเดินไปเดินมาหน้าห้องผ่าตัดอย่างร้อนใจ ซึ่งหน้าห้องนั้นมีมารดาของหล่อนอยู่เป็นเพื่อน โดยป๋าของหล่อนนั้นไปไหนไม่มีใครรู้ หญิงสาวรอแฟนหนุ่มที่อยู่ในนั้นเป็นชั่วโมงๆ แล้ว ทำไมคุณหมอยังไม่ออกมาอีกนะ นี่เข้าไปก็นานแล้วนะ คาร์รินคิดในใจหล่อนมองดูนาฬิกาสลับกับมองเข้าไปในห้องไอซียูนั้นไปมา ในใจของหล่อนรู้สึกเป็นห่วงเขามากที่สุด เลือดเขาออกมากมายขนาดนั้น อาจจะเสียเลือดจนเสียชีวิตก็ได้ ด้วยความที่ตกใจหล่อนไม่ทันดูด้วยซ้ำว่าเขาถูกป๋าตัวเองยิงถูกตรงไหนบ้าง...

"ใจเย็นๆ ลูกคาร์ริน พี่เขาไม่เป็นอะไรหรอก ถึงมือหมอแล้ว"เสียงมารดาของหล่อนดังเตือนสติหญิงสาวมาจากเก้าอี้หน้าห้อง ซึ่งอยู่ไกล้ๆ กับหล่อน ทำให้หญิงสาวหันไปหามารดาของหล่อน แล้วโผเข้าไปโอบกอดผู้เป็นแม่ทันที

"คุณแม่ขา พี่เขาจะตายไหมคะ คาร์รินกลัว" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น น้ำตาที่มันแห้งเหือดเมื่อสักครู่บัดนี้มันแอบแก้มของหล่อนอีกแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกลูก ไกลหัวใจมากนัก" ผู้เป็นแม่พูดปลอบให้หญิงสาวสบายใจ หล่อนดึงบุตรสาวเข้ามากอด แล้วลูบศีรษะมนของหล่อนไปมาอย่างอ่อนโยน

"แต่คุณหมอเข้าไปตั้งนานแล้วนะคะ ยังไม่ออกมาเลย" คาร์รินถามมารดาของหล่อนด้วยความสงสัย และเป็นห่วงร่างชายหนุ่มที่นอนหมดสติอยู่นั้น

"มันต้องใช้เวลาหนะลูก ใจเย็นๆ นะคะ พี่เขาต้องปลอดภัย" น้ำใสทั้งกอดทั้งปลอบบุตรสาว หล่อนพยายามพูดให้บุตรสาวใจชื้นมากที่สุด เพราะอาการของเจ้าหล่อนตอนนี้ก็น่าเป็นห่วงเหมือนกัน เธอเองเข้าใจความรักของหนุ่มสาวดี เพราะเธอก็เคยผ่านช่วงเวลานั้นมาก่อน ในใจนึกโมโหสามีตัวเองที่เล่นบทโหดเกินไป ทำเอาเลือดตกยางออกเลย แล้วนี่ทางด้านริก้ากับคุณอาลัลจะรู้หรือยังนะ เห้อออ...บทจะหวงลูกสาวนี่น่ากล้วจริงๆ

".ใครเป็นญาติคนไข้ครับ " เสียงนั้นทำให้หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งไปยังคุณหมออย่างรวดเร็ว หล่อนต้องการฟังจากปากหมอมากที่สุด

"โชคดีนะครับที่กระสุนไม่ถูกจุดสำคัญ เพียงแต่มันฝังในเท่านั้นครับ จึงต้องผ่าตัด ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ"

"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณคุณหมอมากคะ ขอบคุณจริงๆ "

สิ้นเสียงคุณหมอ หญิงสาวก็รีบขอบคุณทันที ในใจหล่อนตอนนี้รู้สึกโล่งอก เขาปลอดภัยแล้ว เขาไม่ตายแล้ว หล่อนดีใจมากที่สุดในชีวิต หญิงสาวรีบเดินเข้าไปดูชายหนุ่มทันทีที่คุณหมออนุญาติให้เข้าเยี่ยมได้ ดวงตาสวยไหวระริก เมื่อมองดูชายหนุ่มที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงคนไข้ ถุงเลือดหยดเป็นสายและเครื่องช่วยหายใจนั้น ทำให้หญิงสาวสลดและสงสารชายหนุ่มจับใจ เขาไม่ยอมร้องขอชีวิตหรือขอความเห็นใจจากคุณป๋า เขายอมให้คุณป๋าลงโทษ เพราะเพียงขอให้พบหน้าหล่อนเท่านั้น หล่อนไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะรักหล่อนมากถึงเพียงนี้ แล้วก็ใจกล้าบุกเข้าหาหล่อนถึงคฤหาสน์ ไม่กลัวตายบ้างเลย

ภาพที่คาร์รินยืนมองชายหนุ่มอย่างเป็นห่วงเป็นใยนั้น ทำให้ผู้เป็นพ่อรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาก็ใจร้อนเหมือนเคย ทั้งๆ ที่จริง เขาก็ไม่อยากจะทำให้ไอ้หลานชายถึงขนาดต้องนอนหยอดน้ำเข้าต้มหรอก แต่พอเห็นภาพตรงหน้ามันก็ของขึ้นทุกที มีเยี่ยงอย่างบุกเข้าหาลูกสาวของเขาทั้งๆ ที่ความจริงถ้าเข้ามาอย่างปกติ เขาก็จะไม่ว่าอะไรหรอก เขาเข้าใจความรักของหนุ่มสาวดี แล้วเขาก็มั่นใจแล้วว่าหลานชายของเขารักบุตรสาวของเขาจริง และบุตรสาวของเขาก็รักชายหนุ่มเช่นเดียวกัน เควิ่นยืนคิดถึงเรื่องเมื่อสองสามชั่วโมงก่อนหน้านี้

เควิ่นโทรบอกอาลัลเพื่อนรักของเขาตามตรง ถึงเรื่องที่เขายิงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของมัน ทีแรกมันก็ตกใจและเหมือนมันจะโกรธ แต่พอมันฟังเรื่องราวทั้งหมดมันก็ใจเย็นลง และเข้าใจเขาและยังขอโทษเขาแทนลูกชายตัวแสบด้วย แผนตอนแรกแค่จะสั่งสอนเฉยๆ ไม่ถึงขนาดต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้ม แต่พอมาเจอสถานการณ์แบบนี้ มันก็เข้าใจ แล้วยอมพูดกับมาดามริก้า ผู้เป็นแม่ ตอนนี้สงสัยกำลังเดินทางมาอยู่แหละ เพราะมันก็อยู่ที่ฮ่องกงนี้พอดี อาจจะรอคุณริก้าแล้วมาพร้อมกัน

"คะ คุณป๋า" คาร์รินเอ่ยเรียกบิดาของหล่อนอย่างตกใจเล็กน้อย เมื่อเจ้าหล่อนออกมาจากห้องของแฟนหนุ่ม

"แกรนด์เดร์เป็นอย่างไรบ้าง" เควิ่นถามบุตรสาวคนเดียวของเขาทั้งๆ ที่เขารู้ว่ากระสุนที่เขายิงนั้นมันไม่ได้ถูกจุดสำคัญ เพราะเขาเพียงแค่จะสั่งสอนเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเขาก็เล็งไปที่หัวใจของชายหนุ่มแล้ว

"ปลอดภัยแล้วคะป๋า เสียเลือดนิดหน่อย คุณหมอให้นอนพักคะ" คาร์รินตอบบิดาของหล่อนด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ ในใจยังรู้สึกเกรงๆ บิดาของตนเอง เรื่องที่ชายหนุ่มแอบขึ้นห้องของหล่อน แล้วหล่อนก็ปกปิดไว้ด้วย

"ก็ดีแล้ว ให้นอนพักผ่อนเยอะๆ " เควิ่นพูดกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เขายังคงดูปฎิกิริยาของบุตรสาวของเขา

"คุณป๋าคะ อย่าโกรธพี่แกรนด์เดร์เลยนะคะ คาร์รินขอร้อง" หญิงสาวเข้าไปเกาะแขนบิดาของตนเองโดยขอความเห็นใจ ดวงตากลมหวานนั้นเงยหน้ามองบิดาของตนเองอย่างอ้อนวอน

"คาร์รินรักพี่แกรนด์เดร์คะ ป๋าอย่าห้ามลูกเลยนะคะ" เมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อยังคงนิ่ง คาร์รินก็ขอความเห็นใจจากผู้เป็นพ่อทันที

"แล้วลูกถอนหมั้นทำไมหละ" เควิ่นหันมาเปิดประเด็นที่เขาอยากรู้มากที่สุดทันที

"เอ่อๆ ก็ตอนนั้นคาร์รินยังไม่แน่ใจนี่คะว่าคาร์รินรักพี่แกรนด์เดร์ แล้วพี่แกรนด์เดร์รักคาร์รินหรือเปล่า" ใบหน้าสวยเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อ แล้วออดอ้อนสุดกำลัง

"เอาเถอะๆ ไม่ว่าเหตุผลมันคืออะไรก็ตาม ป๋าจะไม่ห้ามลูกอีก " เควิ่นอดรนทนไม่ได้ เมื่อเห็นน้ำตาของบุตรสาวตัวเองที่มันเอ่อล้นออกมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ เขารู้ทุกอย่างแหละว่าอะไรมันเป็นอะไร เพราะเขาก็เคยเป็นแบบนี้กันมาก่อน

หลังจากที่อาลัลและมาดามริก้ากลับไปแล้ว โดยเควิ่นเชิญให้ทั้งสองคนนอนที่คฤหาส์ของเขาเสียเลย เขาอนุญาติให้บุตรสาวของเขามาเฝ้าชายหนุ่มได้ คาร์รินดีใจเป็นที่สุดหล่อนรีบโทรศัพท์ให้สาวใช้ในบ้านเตรียมของใช้มาให้หล่อนที่โรงพยาาลโดยด่วน รอยยิ้มกว้างปรากฎบนใบหน้าสวยอีกครั้ง ดวงตาหวานมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก

หญิงสาวฟลุ๊บลงกับเตียงคนไข้ตอนไหนหล่อนไม่รู้เลย มารู้ตัวอีกที เมื่อเจ้าหล่อนได้ยินเสียงชายหนุ่มร้องเรียกหาน้ำดื่ม ร่างบางของหล่อนรีบขยับตัวลุกขึ้นกุลีกุจอหาน้ำดื่มให้ชายหนุ่มทันที หล่อนมองใบหน้าที่ชีดเชียวของเขาที่มีสีหน้าดีขึ้นจากเมื่อคืนนี้มากก็รู้สึกชื้นใจ ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ตัว แต่เขาก็ยังดีที่ไม่ได้หมดสติข้ามวันข้ามคืนจนหล่อนเป็นห่วง หลังจากที่หล่อนนำน้ำให้เขาดื่ม ชายหนุ่มก็หลับลงไปอีก คาร์รินมองนาฬิกา ภายในห้องนี้ นี่มันก็สายแล้วนี่ นึกได้ดังนั้นหล่อนก็เดินเข้าห้องน้ำแล้วจัดการธุระส่วนตัวของหล่อนอย่างรวดเร็ว

ตั้งแต่ช่วงเช้าถึงเย็น ชายหนุ่มก็ยังไม่ตื่นเลย คุณอาริก้ากับคุณอาอาลัลมาตั้งสองรอบแล้วก็ยังไม่ยอมตื่นสักที ทำไมพี่แกรนด์เดร์ยังไม่ตื่นอีกนะ หลับไปนานแล้วนะ แล้วนี่คุณหมอก็หยุดให้เลือดแล้วด้วย ถอดเครื่องช่วยหายใจแล้วด้วย เพราะเขาหายใจเองได้แล้ว แล้วคุณหมอยังบอกอีกว่าร่างกายชายหนุ่มแข็งแรงฟื้นตัวเองได้เร็ว แต่นี่อะไร จะทุ่มอยู่แล้วไม่ยอมตื่นมาบ้างเลย ทำเอาหญิงสาวรู้สึกเป็นห่วงอีกครั้ง

หญิงสาวยังคงนั่งเฝ้าไข้ชายหนุ่มอยู่อย่างนั้น ดวงตาหวานก็มองแต่ใบหน้าชายหนุ่ม หล่อนอยากให้เขาตื่นมาสักที หล่อนอยากจะบอกข่าวดีเรื่องของหล่อนกับเขาแย่แล้ว เฮ้อออ+++คาร์รินถอนหายใจเฮือกใหญ่ หญิงสาวจึงถอดใจแล้วก็จะเดินไปนอนที่โซฟา

"หมับ!!! อุ้ย พี่แกรนด์เดร์" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะหมุนตัวแล้วเดินออกไปจากเตียงคนไข้ ข้อมือเรียวของหล่อนก็ถูกคว้าหมับเข้าให้ หญิงสาวตกใจเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้างมากขึ้น เมื่อหล่อนหันไปพบว่าชายหนุ่มตื่นแล้ว รอยยิ้มกว้างอย่างดีใจจนออกนอกหน้า

"พี่แกรนด์เดร์ฟื้นแล้วหรือคะ เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่า จะทานอะไรไหม" คำถามของหญิงสาวรัวเสียจนชายหนุ่มที่นอนมองนี้อมยิ้ม

"ใจเย็นๆ นะคะน้องคาร์ริน พี่ไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี" แกรนด์เดร์พูดด้วยน้ำเสียงแห้งๆ เหมือนคนเพิ่งจะฟื้นไข้

"อ๋อคะ....ก็คาร์รินดีใจนี่คะ ที่พี่แกรนด์เดร์ตื่นขึ้นมาแล้ว "

"ครับพี่ต้องตื่นขึ้นมาสิครับ เพราะพี่อยากจะเจอหน้าคนแถวนี้มากที่สุดเลย" ชายหนุ่มหยอดหญิงสาว จนร่างบางใบหน้าร้อนผ่าว

"แหมมม...ตื่นขึ้นมาก็หยอดเลยนะคะ" คาร์รินเอ่อยแซวคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนหนุ่มของเธอเอง ในหัวใจหล่อนตอนนี้รู้สึกมีความสุขมากที่สุดเลย

ทั้งสองพูดคุยกันโดยหญิงสาวเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาหมดสติไปจนฟื้นขึ้นมาโดยไม่ลืมแม้เหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งทั้งเรื่องที่หล่อนคุยกับป๋าแล้วก็เรื่องที่ผู้ใหญ่เขาคุยกันด้วย ตอนนี้ภายในห้องพิเศษแห่งนี้ จากที่มันมีแต่ความวิตกกังวล ความห่วงใย ตอนนี้มันเริ่มมีความสุขสมความยินดีเข้ามาแทนที่แล้ว...>>>>>>>>