แอบเข้าถ้ำเสือ

** คาร์รินยืนเหม่อลอยอยู่ที่ระเบียงคฤหาสน์ที่เมืองฮ่องกง วันนี้บิดาหล่อนให้หล่อนออกงานสังคม โดยไปกับเขา ใจจริงหล่อนไม่อยากไปเลย เพราะอารมณ์หล่อนตอนนี้ยังไม่อยากเจอใครแล้วก็ยังไม่อยากเจอผู้คนด้วย หล่อนเป็นแบบนี้อาทิตย์กว่าแล้ว ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องวันนั้น หล่อนก็ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรแล้ว หล่อนเป็นห่วงชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีหล่อนในทางพฤตินัย โดยทั้งสองถูกสั่งห้ามให้เจอกันสักระยะ หล่อนไม่รู้ว่าตอนนี้พี่แกรนด์เดร์จะเป็นอย่างไรบ้างนะ จะคิดถึงหล่อนเหมือนที่หล่อนคิดถึงเขาหรือไม่

แกรนด์เดร์ นั่งทำงานไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ เขาจดๆ จ้องๆ อยู่กับปากกาบนมือเขาแบบนี้เป็นเวลานานแล้ว ในใจของเขาตอนนี้คิดถึงร่างบางเป็นที่สุด ตอนนี้เขาเข้าหน้าคุณอาเควิ่นยังไม่ติดเลย บิดาของเขาสั่งห้ามไว้ก่อน โดยรอให้อารมณ์ของท่านเย็นลง ใจจริงเขาอยากจะบุกบ้านคุณอาตั้งแต่ที่เขากลับมาจากเมืองไทยแล้ว แต่บิดาของเขาสั่งห้ามไว้ เกรงว่าเรื่องมันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ หัวใจของเขาตอนนี้มันร้อนระอุอยู่ตลอดเวลา คิดถึงร่างบางของเขาทุกวินาทีเลย นี่ถ้าไม่เกรงใจบิดาของเขาหละก้อ เขาบุกไปหาหล่อนนานแล้ว เพราะตอนนี้บิดาของเขาก็ให้เขามาดูงานด้วยที่ฮ่องกงนี่ ตายเป็นตาย เขาไม่กลัวหรอก แต่ด้วยความที่เขาทำผิดตั้งแต่แรก เขาก็ต้องยอมรับผิดแล้วทำตามที่ผู้ใหญ่บอก

แต่ชายหนุ่มก็อยากที่จะเห็นหน้าสาวน้อยของเขาก็ยังดี เขาแอบหนีบิดาของเขา เพื่อจะไปเมียงมองหลังคาบ้านของสาวน้อยซึ่งกุมหัวใจของเขานั้นไว้ ชายหนุ่มนั่งรถแท็กซี่เพราะดีต่อการผิดสังเกต อีกหรืออย่างสะดวกในการไปมาเป็นไหนๆ เขาขอแค่เห็นร่างบางของเขาเท่านั้นว่า เป็นยังไงบ้าง จะเป็นเหมือนเขาหรือเปล่า

ทางด้านอาลัล เมื่อเห็นบุตรชายของเขาเป็นมากมายขนาดนี้ เขาก็แน่ใจแล้วว่า บุตรชายของเขานั้นรักหนูคาร์รินจริง แต่เขาก็ต้องรอดูว่าเจ้าเสือของเขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ตอนนี้เขาห้ามเจ้าเสือของเขาไม่ให้พลีพลาม ทำอะไรต้องคิดหน้าคิดหลัง เดี๋ยวจะเป็นเหมือนเช่นครั้งที่แล้ว เรื่องราวเกือบใหญ่โต ถ้าเขากับเควิ่นไม่ได้เป็นเพื่อนรักกันมาก่อน มีหวังเควิ่นมันเอาลูกชายเขาถึงตายแน่ ก็รายนั้นหวงลูกสาวยังกับอะไรดี

เควิ่นยืนแอบมองบุตรสาวตัวเองที่ยืนเหม่อลอยอยู่ตรงระเบียงนี้นานแล้ว ในใจเขาก็นึกสงสารที่กีดกันหล่อนไม่ให้ไปเจอกับหลานชายจอมแสบของเขา แต่เพื่อไม่ให้แผนแตก เขาก็ต้องยอมทนเห็นบุตรสาวของตนเองเป็นแบบนี้ ดูสิ ใบหน้าสวยที่เคยร่าเริงสดใส ตอนนี้เศร้าเหงาหงอยเป็นที่สุด เขาพยายามให้หล่อนออกไปพบผู้คนบ้าง หล่อนจะได้ดีขึ้น

"คาร์รินเสร็จหรือยังลูก ป๋าพร้อมแล้ว" เสียงนั้นทำให้หญิงสาวที่ยืนเหม่ออยู่นั้นสะดุ้งโหยง หล่อนแอบปาดน้ำตาเล็กนั้น แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"เสร็จแล้วคะป๋า คุณแม่ละคะ" คาร์รินเอ่ยถามบิดาของหล่อนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง หล่อนเดินยิ้มเข้าไปหาบิดาของหล่อนตามปกติ

"รายนั้นไปรอที่รถแล้วจ๊ะ เราลงไปกันเถอะ" เควิ่นรีบตอบหญิงสาวแล้วเดินเข้าไปประคองร่างบาง จากนั้นก็พากันลงไปข้างล่าง

"คาร์รินไม่ไปไม่ได้หรือคะป๋า" ใบหน้าสวยหันไปออดอ้อนบิดาของหล่อน ในระหว่างที่เดินลงบันได

"ทำไมหละคะ อยู่แต่บ้านไม่เบื่อหรือลูก" เควิ่นหันไปหาบุตรสาวแล้วยิ้มใจดีให้หล่อนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ก็คาร์รินปวดหัวนี่คะ ยิ่งคนเยอะหนูก็ยิ่งปวดคะ" หญิงสาวออดอ้อนบิดาของเขาโดยหล่อน ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ตอนนี้หล่อนยังไม่อยากที่จะทำอะไรทั้งนั้น

"เอาอย่างนั้นเหรอลูก ถ้าอย่างนั้นหนูพักผ่อนอยู่บ้านแล้วกัน เดี๋ยวป๋าให้คนอยู่เป็นเพื่อน" เควิ่นเห็นบุตรสาวแล้วก็ใจอ่อน เมื่อเจ้าหล่อนบ่นปวดหัวแล้วก็ไม่อยากไป เขาก็เลยไม่อยากบังคับเท่าไรนัก

"ถ้าอย่างนั้นคาร์รินมาส่งป๋ากับคุณแม่นะคะ อย่ากลับดึกนะคะ" หญิงสาวนึกดีใจที่หล่อนไม่ต้องไปทนปั้นหน้าเจอผู้คนพวกนั้น

หลังจากที่รถหรูของบิดา-มารดาของหล่อนไปแล้ว หญิงสาวก็เดินเข้าห้องลงกลอนเงียบ ในใจคิดหาวิธีที่จะติดต่อชายหนุ่ม แต่หล่อนถูกสั่งห้ามใช้มือถือ แล้วแบบนี้หล่อนจะติดต่อกับพี่แกรนด์เดร์ได้อย่างไรเล่า เครื่องที่บ้านก็มีเครื่องดักฟังอยู่ทุกเครื่อง หากป๋าจับได้มีหวังอดเจอพี่แกรนด์เดร์ตลอดชีวิตแน่เลย

หญิงสาวเดินวนไปวนมาจนมืดค่ำ คิดยังไงก็คิดไม่ออก ตอนนี้ทำอะไรก็ต้องอยู่ในสายตาป๋าตลอด แล้วหล่อนจะขยับกายไปไหนได้อย่างไรกัน เฮ้อออ...!!! หญิงสาวถอนหายใจยาวก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างบางใช้เวลาในห้องน้ำอยู่สักพัก โดยนอนแช่น้ำอุ่น เพื่อปล่อยอารมณ์ร้อนในทรวงของหล่อนนั้น

"อุ้ยย.....ว้ายยยยย.....อุ๊บบบ!!!” ร่างบางร้องอุทานเสียงหลง เมื่อหล่อนออกมาแล้วเหมือนกับมีผู้บุกรุก ปากบางของหล่อนถูกมือหนาปิดไว้เพื่อไม่ให้หล่อนส่งเสียง ดวงตาหล่อนเบิกกว้างมากขึ้น เมื่อชายตรงหน้าคนนี้คือผู้ชายที่หล่อนไม่อยากจะเชื่อว่าจะเจอเขาที่นี่ ที่บ้านหล่อนนี้ ในใจของหล่อนดีใจเป็นที่สุด

"ฉู๊!!!! อย่าเอ็ดไปน้องคาร์ริน นี่พี่เอง" แกรนด์เดร์ดีใจที่เขาขึ้นมาถูกห้อง เพราะเขาเห็นรถของคุณอาเควิ่นออกไปเมื่อครู่แล้วสายตาคมที่เมียงมองอยู่นั้นก็เห็นร่างบางที่เขาถวิลหานั้นเดินเข้าบ้านมา แล้วเท่าที่ดูแสงไฟห้องนี้ก็เปิดอยู่เพียงห้องเดียว เขาก็เลยตัดสินในลองย่องเข้ามา เขาแค่อยากคุยกับเจ้าหล่อนบ้างก็เท่านั้นเอง เขาจึงแอบย่องเข้าขึ้นมานี่แหละ

"พะ พี่แกรนด์เดร์ มาได้ยังไงคะเนี๊ย" คาร์รินพูดกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่กระซิบกระซาบ หล่อนรีบเดินไปปิดม่านหน้าต่างและลงกลอนประตูตรงระเบียง แล้วก็ประตูห้องของหล่อนแน่น เพราะเกรงว่าจะมีใครเข้ามา

แกรนด์เดร์ยืนมองร่างบางก็ต้องอมยิ้ม นี่คงกลัวใครจะมาเห็นขนาดนั้นเลย ดูซิเดินไปทั้งๆ ที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว ผมก็เปียก ตัวก็ชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวไปทั่วแล้วมองสำรวจห้องของหญิงสาว เขาหยิบรูปตอนเด็กขึ้นมาดูก็ต้องยิ้มกว้าง เมื่อเด็กผู้หญิงในรูปเขย่งขาหอมแก้มเด็กผู้ชาย ซึ่งก็เป็นรูปของเขากับหญิงสาวเอง

"ยืนยิ้มอะไรคะ" คาร์รินหันมาถามชายหนุ่มที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ไกล้หัวเตียงนี้

"ก็รูปเด็กที่ขโมยหอมแก้มพี่ไง ดูสิ ฮ่าๆ ๆ .... อุ๊บ!!! แกรนด์เดร์พูดไปอมยิ้มไปแล้วก็หลุดขำออกมาจนได้

"พี่คะ อย่าเสียงดังสิคะ เดียวใครก็รู้ว่าพี่อยู่นี่ซิคะ" หญิงสาวรีบถลาตัวเข้าหาร่างหนาทันทีที่ชายหนุ่มส่งเสียง โดยมือเรียวก็ปิดไว้ที่ปากหนานั้นแน่น

"น้องคาร์ริน ไม่ดังหรอกคะ น้องเล่นปิดห้องซะมิดชิดขนาดนี้" ชายหนุ่มก้มไปกระซิบกับร่างบางตรงหน้าที่ยืนถลึงตาใส่เขาด้วย

"ไม่ต้องมายียวนเลยคะ มาได้ไงคะเนี้ย ไม่กลัวป๋าเหรอคะ" หญิงสาวไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดเท่าไรนัก เพราะว่าไม่มีเวลามากพอขนาดนั้น

"ก็คิดถึงจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว กลัวคุณอาเคนิดหน่อย แต่ทำไงได้ก็รักลูกสาวเขาแล้วอะ" แกรนด์เดร์ทำน้ำเสียงออดอ้อนน่าเห็นใจ ทำเอาหญิงสาวที่ยืนมองชายหนุ่มนั้นพวงแก้มสวยของหล่อนสีแดงระเรื่อเลย

"แต่ก็ไม่ควรเสี่ยงแบบนี้นะคะ หากป๋ารู้ คาร์รินไม่อยากจะคิดเลยคะ" หญิงสาวเงยหน้าพูดกับชายหนุ่มด้วยแววตาที่เป็นกังวล ทั้งสองจ้องตากันลึกซึ้งอย่างห่วงหาอาทรกันเป็นที่สุด ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยใสที่ไร้เครื่องสำอางนั้นนิ่ง แววตาไหวระริกระยิบระยับ

"พี่รู้แล้วแต่ก็คิดถึงมากเลย ขอหอมหน่อยได้ไหม" แกรนด์เดร์ประคองใบหน้าสวยขึ้น แล้วช้อนคางมนให้มองตาเขา หญิงสาวต้องหลบตาคมเพราะความเขิน หล่อนเห็นแววตาระยิบระยับในนั้น หล่อนไม่ได้พูดคำใดออกมา เพียงแต่ยืนนิ่ง ใบหน้าคมก้มลงกดจมูกโด่งกับพวงแก้มสวย แล้วสูดความหอมเข้าไปเต็มปอดให้หายคิดถึง..สู๊ดดดดด!!!!

"อื้อออ.พอแล้วคะ คาร์รินขอแต่งตัวเช็ดผมก่อนนะคะ ผมเปียกหนาว" หญิงสาวเอียงแก้มหนีชายหนุ่มอย่างรวดเร็วเมื่อหล่อนรู้สึกว่าจมูกของเขาจะไม่ทำแค่หอมแก้มซะแล้ว

แกรนด์เดร์พยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ เขามองตามร่างบางที่เดินไปเอาผ้าเช็ดผมแล้วมานั่งเช็ดผมอยู่หน้ากระจก

"อุ้ยยย ทำอะไรคะพี่แกรนด์เดร์" คาร์รินตกใจที่อยู่ๆ ชายหนุ่มก็เดินเข้ามาดึงผ้าขนหนูที่หล่อนกำลังเช็ดผมออกแล้วจัดการไปทำหน้าที่แทนหล่อนทันที

"พี่เช็ดให้นะคะคนดี พี่อยากอยู่ไกล้คาร์รินให้ได้มากที่สุด" แกรนด์เดร์ส่งสายตาหวานผ่านกระจก ใบหน้าสวยก็ขึ้นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที

"อุ้ยยยย….อื้อออ พี่คะ อย่าคะ" คาร์รินต้องสะดุ้งอย่างตกใจเมื่อจู่ๆ ใบหน้าคมที่ลอยหน้าลอยตาพูดกับหล่อนต่างๆ นาๆ ในระหว่างเช็ดผมอยู่นั้น ก็ก้มลงหาซอกคอขาวของหล่อนทันที ปากหนาของเขาจุมพิตไหล่บางนั้นอย่างหนักหน่วง สายตาคมหวานเยิ้ม

"จุ๊บบ!!! คืนนี้พี่ขอนอนด้วยคนได้ไหมคะ" ชายหนุ่มก้มลงมากระซิบข้างใบหูสวยนั้น ทำเอาดวงตาคู่หวานต้องพองโตอย่างตกใจ หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วรีบหันไปทางชายหนุ่มทันที

"อุ้ยยย..ว้ายยยยย" ด้วยความที่เจ้าหล่อนรีบร้อนร่างบางจึงสะดุดขาตัวเองแล้วเกือบหัวขมำ ดีที่ร่างหนาของผู้ชายเจ้าเล่ห์นี้รับไว้ได้ เขาจึงถือโอกาสกอดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวไว้แน่น

"อื้ออ..อย่าคะ พะ พี่คะ พี่นอนที่นี่ไม่ได้นะ.. อื้ออออ" เสียงหญิงสาวร้องห้ามชายหนุ่ม โดยมือเรียวสวยก็ใช้ยันอกแกร่งเอาไว้ อีกมือก็ดันใบหน้าคมที่กำลังซุกกับซอกคอขาวเป็นพัลวัน

"อื้อออ....อย่าเสียงดังสิคะเดียวใครมาได้ยินเข้า" แกรนดเดร์รวบมือของร่างบางทั้งสองข้างไว้ แล้วดึงร่างบางเข้าหาอกแกร่ง เขาพูดชิดริมฝีปากสวยนั้น ทำเอาร่างบางหัวใจเต้นรัวเลย

"ก็พี่แกรนด์เดร์อะ ทำอะไรก็ไม่รู้ ....อ้ายยยยย" ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบประโยค ร่างของหล่อนก็ถูกรวบช้อนขึ้น หญิงสาวทำตาโตใส่เขา เมื่อชายหนุ่มนำร่างของหล่อนไปวางราบกับที่นอนนุ่มนั้น คาร์รินมองใบหน้าหล่อคมที่ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มานั้นแบบดุๆ นี่เขาวอนหัวขาดเสียแล้ว แล้วนี่ทำอะไรของเขานะ คนบ้านี่มันบ้านหล่อนนะ หากป๋ากลับมามีหวังตายแน่เลย....>>>>>>>>>