บทที่5

บทที่5

Sand:Say

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

วันนี้เป็นวันที่ผมต้องย้ายไปอยู่กับพี่กู๊ดที่คอนโดตามที่ได้ตกลงกับแม่เอาไว้ ผมรู้สึกโล่งใจมากที่จะได้ไม่ต้องอยู่เป็นตุ๊กตาให้พี่ซีจับแต่งตัวตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว แต่อีกความรู้สึกหนึ่งที่ตามมาคือ หนักใจ และกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ต้องย้ายเข้าไปอยู่กับพี่กู๊ดมัน

เราไม่ได้เจอกันเป็นเวลานานมาก แล้วอยู่ๆ ก็ต้องย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกันผมเลยรู้สึกวางตัวไม่ค่อยถูก ไม่รู้ว่าไอ้พี่กู๊ดตอนนี้มันจะเป็นแบบไหน จะยังดุเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้

แต่ก็คงไม่หรอกมั้ง เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กๆ แบบเมื่อก่อนแล้ว และก็มีเหตุผลมากกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ (รึเปล่า?)

ผมพาตัวเองมายืนเอ๋อ อยู่ที่หน้าคอนโดของไอ้พี่กู๊ดอย่างกับคนหลงทาง จะเอายังไงดีวะ? เบอร์ติดต่อก็ไม่มี มีแต่ที่อยู่กับเบอร์ห้องที่พี่ซีให้ไว้แค่นั้นเอง

รู้อย่างนี้ให้พี่ซีมาส่งดีกว่า ไม่น่าอวดดีอยากมาเองเลย

ผมมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างใน

“สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ” พี่ประชาสัมพันธ์คนสวยเอ่ยทักทาย

“คือผมจะมาหาคนที่ชื่อกันตพลน่ะครับ ไม่ทราบว่าเขาอยู่หรือเปล่า”

“มาหาคุณกู๊ดเหรอคะ ยังไม่เห็นลงมาเลยตั้งแต่เช้านะคะ คิดว่าน่าจะอยู่ที่ห้อง ยังไงเดี๋ยวพี่จะโทรติดต่อให้นะคะ ไม่ทราบน้องชื่ออะไรคะพี่จะได้บอกกับคุณกู๊ดถูก”

“แซนด์ครับ ผมชื่อแซนด์” พูดจบพี่ประชาสัมพันธ์คนสวยก็โทรขึ้นไปที่ห้องพี่เขาทันที แล้วเหมือนจะพูดอะไรกับปลายสายสักอย่าง แต่ผมฟังไม่ถนัดก่อนที่จะวางสายไป

“คุณกู๊ดให้น้องขึ้นไปได้เลยค่ะ ชั้น 15 ห้อง 1503 ค่ะ”

“ครับ ขอบคุณมากครับ”

ผมขนกระเป๋าเดินทางสองใบโตๆ เข้ามาในลิฟท์อย่างทุลักทุเล ไม่รู้ว่าพี่ซีจัดอะไรมาให้ผมนักหนา นี่กะจะไล่ออกจากบ้านเลยหรือไงเล่นขนให้มาเยอะขนาดนี้เนี่ย ใบแรกเป็นพวกเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวอันนี้ผมเข้าใจได้เพราะมันจำเป็น แต่อีกใบนี่สิไม่รู้ว่าพี่ซียัดอะไรมาให้ บอกแต่ว่ามีแต่ของจำเป็นทั้งนั้น

ผมก็ว่าของใช้ที่จำเป็นสำหรับผมมันอยู่ในกระเป๋าใบแรกแล้วนะ มันยังมีอะไรที่จำเป็นต้องขนมาด้วยอีกเหรอเนี่ย?

เอาไว้ถึงห้องแล้วค่อยเปิดดูก็แล้วกัน เพราะตอนนี้ผมต้องหาห้องพี่กู๊ดให้เจอก่อน ผมเดินไล่ดูตามเบอร์ห้องนับไล่ไปเรื่อยๆ แล้วก็ถึงห้องเบอร์ 1503 จนได้

ผมยืนลังเลอยู่หน้าห้อง กล้า ๆ กลัวๆ ที่จะกดกริ่งยังไงก็ไม่รู้ นี่ผมจะต้องเจอกับอะไรบ้างวะเนี่ย?

เอาวะ!

มาถึงขนาดนี้แล้วคงไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก ผมตัดสินใจกดกริ่งที่อยู่หน้าห้องไปหนึ่งครั้ง

เงียบ!

ทำไม่ไม่มีคนมาเปิดประตูวะ? หรือพี่กู๊ดมันจะไม่ได้ยิน ผมเลยลองกดกริ่งดูอีกที แต่ประตูห้องก็ยังเงียบสนิท อย่างกับไม่มีใครอยู่ในห้องอย่างนั้นแหละ ทั้งๆ ที่พี่ประชาสัมพันธ์ ก็โทรขึ้นมาบอกแล้วว่าผมมา ผมเลยกดกริ่งอีกครั้ง คราวนี้คงจะออกมาเปิดประตูสักทีนะ

และในขณะที่ผมกำลังจะกดซ้ำอีก ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับร่างของเจ้าของห้องที่สะลึมสะลือเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน มาเปิดประตูให้ในสภาพที่...

บ็อกเซอร์ตัวเดียว?

ตัวเดียวจริงๆ ไร้เสื้อผ้าอาภรใดๆ ทั้งสิ้น ผมถึงกับชะงักไปสิบวิ

รู้สึกประทับใจกับการต้อนรับของไอ้พี่กู๊ดอย่างบอกไม่ถูก จะมีเจ้าบ้านสักกี่คนที่ออกมาเปิดประตูต้อนรับแขกด้วยสภาพกึ่งโป๊เปลือยแบบนี้

ผมรู้สึกเหมือนได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่นั้นจริงๆ นะครับ

“มาแล้วเหรอ?” เป็นคำแรกที่พี่กู๊ดเอ่ยถามผม

ยังไม่มามั้งครับ

“อื้อ”

“เข้ามาก่อนสิ” น่าจะเชิญตั้งนานแล้วนะ ปล่อยให้ยืนเมื่อยอยู่ได้

ผมเดินตามพี่กู๊ดเข้ามาภายในห้อง ที่บอกได้คำเดียวว่าโคตรจะดูดี สมกับราคาหลายล้านที่พ่อแม่พี่กู๊ดเขาซื้อไว้ให้จริงๆ ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเป็นสัดเป็นส่วน แบ่งแยกออกเป็นโซนๆ อย่างลงตัว ผมมองดูรอบๆ ห้องอย่างเพลินตาเลย

ปึ้ก!

ห่าเอ้ย! พี่กู๊ดมันหยุดเดินก็ไม่บอก จมูกผมชนเข้ากับแผ่นหลังของพี่มันอย่างจังเลย ดั้งจะหักมั้ยวะเนี่ย? ยิ่งมีกับเขาน้อยๆ อยู่

“ซุ่มซ่าม” พี่กู๊ดมันหันมาว่าผมด้วยหน้าตาที่นิ่งมาก แต่ผมโคตรเจ็บอ่ะ ไม่ได้เจ็บจมูกนะ แต่เจ็บตรงที่มันด่านี่แหละ

และผมก็ได้คำตอบทันทีว่าพี่กู๊ดมันยังดุ และปากร้ายเหมือนเดิม...