บทที่4

บทที่4

“ถึงจะเป็นอดีตเดือน แต่ก็ดังไม่แพ้น้องเดือนปีนี้เลยนะ” จีนมันบอก นี่มึงจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม

“ช่วยหน่อยเถอะวะกู๊ด มันก็ไม่ได้เสียหายสักหน่อย” ไอ้นอร์ทมันรีบเสริมเลย

แหม! ช่วยกันทำมาหากินจริงๆ พวกมึง

“แล้วมึงไม่แสดงเองเลยล่ะ จะมาบังคับกูทำไม” ผมหันไปบอกกับไอ้เพื่อนเวร ที่พยายามยัดเยียดผมให้ไปเป็นพระเอกละคร

“กูเสนอตัวเองไปแล้ว แต่จีนไม่เอา” ไอ้นอร์ทมันทำหน้าสลด

มึงก็กล้าเนอะ เสนอตัวเองเป็นพระเอกโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงส่วนสูงของตัวเองบ้างเลย

“ก็นอร์ทส่วนสูงไม่ได้ ถึงแม้จะหล่อมากก็ตาม” จีนมันบอก

ผมงงว่ามันชมหรือด่ากันแน่ แต่ไอ้นอร์ทมันเสือกยิ้มกับคำพูดของแฟนมันซะงั้น!

“จีนว่านอร์ทหล่อจริงดิ?”

ให้ตายเถอะ! มันโฟกัสเรื่องความหล่อ มากกว่าความสูงของมันว่ะ ไอ้นอร์ทคือผู้ชายคิดบวกครับ

“แน่นอนสิ แฟนจีนหล่อที่สุดอยู่แล้ว” จีนมันหันไปจับแก้มทั้งสองข้างของไอ้นอร์ทดึงไปมาอย่างน่าเอ็นดู ซึ่งผมดูแล้วมันน่าถีบมากกว่า

“แล้วใครเป็นนางเอกวะจีน?” ไอ้นายถามบ้าง

“มีนา นางเอกประจำเอกนั่นแหละ คนนี้ก็ถูกเสนอชื่อในที่ประชุมเหมือนกัน”

“ว้าวๆๆ น้องมีนาคนสวยเป็นนางเอกเสียด้วย งานนี้พี่นายไม่พลาด”

ไอ้นายมึงดูมีความสุขไปนะ

“ว่าไงกู๊ด ตกลงเป็นพระเอกให้กูนะ” จีนมันหันกลับมาสนใจผมอีกครั้ง

เอาจริงๆ ถ้าเป็นเรื่องอื่นผมจะไม่ลังเลเลย แต่เรื่องนี้ผมไม่คิดว่าผมจะทำได้ จริงอยู่ว่าตอนปีหนึ่งผมเคยแสดงละครเวทีมาแล้ว แต่นั่นมันก็แค่การแสดงไก่กาของการประกวดดาวเดือน แต่ผมเสือกได้เป็นเดือนเพราะการแสดงนั่นก็เท่านั้น

แต่คราวนี้มันไม่เหมือนกันไง งานนี้จีนเองก็บอกอยู่ว่าจะจัดให้ยิ่งใหญ่กว่าทุกปี ที่ทางคณะนิเทศเอกการละครเคยจัดกันมา มันยิ่งทำให้ผมไม่มั่นใจ กลัวจะทำให้พังไม่เป็นท่าเสียเปล่าๆ

“กูยังไม่รับปากนะ มึงน่าจะลองหาคนอื่นดู บางทีอาจจะมีใครที่เหมาะกว่ากูก็ได้”

“ไม่มีใครเหมาะสมเท่ามึงแล้วล่ะกู๊ด เชื่อกูสิมึงทำได้อยู่แล้ว” จีนยังไม่ละความพยายามที่จะหว่านล้อมให้ผมใจอ่อน

“มึงก็ลองดูก่อนสิวะ ถือว่าช่วยจีนมัน” เป็นไอ้นายที่เอ่ยขึ้นมาอีกคน

“นะกู๊ด ช่วยกูหน่อยเถอะนะ” จีนมันหันมาทำตาปริบๆ อย่างน่าเวทนา แต่ผมต้องเวทนาตัวเองก่อนไหม นั้นก็เพื่อนถ้าไม่ช่วยก็จะดูใจดำไปอีก

โคตรลำบากใจเลยให้ตายเถอะ ผมเป็นพวกที่ไม่ชอบความวุ่นวาย และการต้องทำงานกับคนอื่นที่ไม่สนิทแบบนี้ ผมก็ยิ่งไม่ชอบ

ถือว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกันที่ผมจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ เพราะตั้งแต่จบการประกวดดาวเดือนเมื่อตอนอยู่ปีหนึ่ง ผมก็ขยาดงานอะไรแบบนี้ไปเลย

“ก็ได้ แต่กูไม่รับประกันนะว่าจะทำได้ดีแค่ไหน” ผมยอมตอบตกลงในที่สุด พวกมันทั้งสามคนถึงกับยิ้มออกกันเลยคราวนี้ โดยเฉพาะจีน ที่เดินตรงดิ่งเข้ามากอดผม

“ขอบใจนะมึง กูมั่นใจว่ามึงต้องทำได้ มึงไม่มีทางทำให้กูผิดหวังหรอก”

“อย่าเพิ่งคาดหวังกับกูมากนักเลย แต่เอาเป็นว่ากูจะพยายามทำให้ดีที่สุดก็แล้วกัน”

“ขอบใจนะกู๊ด ขอบใจมากจริงๆ”