บทที่6

บทที่6

“จู่ๆ ก็หยุดเดิน ใครจะไปตั้งตัวทัน” ผมเถียงออกไป มือก็คลำที่จมูกตัวเองไปด้วย ยังเจ็บอยู่เลยเนี่ย

“กูจะบอกเรื่องห้องพัก ใครจะคิดว่ามึงจะเดินใจลอยไม่มองหน้ามองหลัง”

เจ็บอีกแล้วครับ

เจอคำพูดแดกดันของพี่กู๊ดมันสองครั้งติดเลยวันนี้

“แล้วจะให้พักห้องไหน?” พี่กู๊ดชี้ไปทางห้องที่อยู่ด้านซ้ายมือ

“ห้องนั้นของมึง ส่วนนี่ห้องกู” แล้วพี่มันก็ชี้ไปอีกห้องที่อยู่ด้านขวามือ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของผม โดยที่มีห้องรับแขกขั้นกลางระหว่างห้องผมกับห้องพี่กู๊ด

จะบอกทำไม? ไม่เห็นจะอยากรู้

“ตามสบายนะ คิดเสียว่าเป็นห้องของตัวเองก็แล้วกัน” พี่กู๊ดมันบอก แล้วก็เดินไปทางห้องครัวก่อนจะหยิบน้ำในตู้เย็นมาให้ผม

อย่างน้อยๆ พี่กู๊ดมันก็ยังมีความเป็นเจ้าของบ้านที่ดี เอาน้ำมาต้อนรับแขกเหมือนกันนะ

“ขอบคุณ” ผมบอก หลังจากที่พี่มันวางแก้วน้ำไว้ตรงหน้าผม

“แล้วนี่มายังไง เอารถมาเหรอ?” พี่กู๊ดนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม โดยที่มันไม่คิดจะไปแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้แม้แต่น้อย

รู้แล้วว่าหุ่นดี ไม่ต้องโชว์มากก็ได้หรอกนะ

ผมก็เพิ่งจะได้พิจารณาพี่กู๊ดมันก็ตอนนี้แหละ ว่าความจริงแล้วหน้าตาพี่มันก็ไม่ได้แตกต่างจากเมื่อก่อนมากนัก ยังหล่อเหมือนเดิมนั่นแหละ เพียงแต่ตอนนี้พี่กู๊ดมันดูสูงขึ้นแล้วก็ล่ำกว่าแต่ก่อนเยอะเลย แถมยังมีมัดกล้ามที่หน้าท้องอีกต่างหาก

แล้วนี่ผมจะมานั่งบรรยายเพื่อ?

“มาแท็กซี่” ผมตอบห้วนๆ เหมือนเดิม

ความจริงพี่ซีก็จะให้เอารถที่บ้านมาใช้นั่นแหละ แต่ผมไม่ชอบขับรถและก็ขี้เกียจต้องคอยหาที่จอดเวลาเอารถไปเรียน นั่งแท็กซี่จะสะดวกกว่าเยอะเลย

“แล้วตอนไปมหาลัยล่ะ จะไปยังไง”

“นั่งแท็กซี่ไป”

“รวยนักเหรอ? มหาลัยอยู่แค่นี้ จะนั่งแท็กซี่ไปทำไมให้เปลืองตังค์”

อ้าว! นี่ผมผิดเหรอวะที่จะนั่งแท็กซี่ไปเรียน

“เดี๋ยวไปรถกูนี่แหละ วันไหนกูไม่มีเรียนตอนเช้ามึงค่อยเอาเงินไปหว่านเล่นในรถแท็กซี่”

เกือบจะชมอยู่แล้วเชียวว่าพี่กู๊ดมันใจดี จะให้ผมไปมหาวิทยาลัยกับมันด้วย แต่มาสะดุดที่ประโยคสุดท้ายนี่แหละ แล้วการที่ขับรถไปเรียนเองมันดูไม่รวยเลยมั้งครับ!

ดูๆ แล้วเราสองคนท่าทางจะญาติดีกันไม่ได้จริงๆ แล้วสินะ

“อย่าดีกว่า เกรงใจ ไม่อยากรบกวน” ผมบอกออกไปนิ่งๆ

“ถึงจะรบกวนแต่มึงก็ต้องทำอย่างที่กูบอก เพราะกูรับปากแม่ของกูกับแม่มึงเอาไว้ว่าจะดูแลมึงให้ เพราะฉะนั้นอย่าเรื่องมาก” มาเป็นชุดเลยคราวนี้

แล้วนี่แม่ผมไปฝากฝังผมกับพี่กู๊ดมันเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยวะ

“เอาโทรศัพท์มา” อยู่ๆ พี่กู๊ดมันก็ขอมือถือของผมเฉยเลย อะไรของมันวะจะเอามือถือผมไปทำไม่อีก

“กูยังไม่มีเบอร์ติดต่อกับมึง เผื่อวันไหนเลิกเรียนไม่ตรงกันจะได้โทรบอก”

อ๋อ! เข้าใจล่ะ

ผมหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงส่งให้พี่กู๊ด เห็นพี่มันกดโทรออก ก่อนจะวางสายไปแล้วก็ยื่นมือถือคืนให้ผม

“นั่นเบอร์กู อย่าลืมเมมไว้ด้วยล่ะ” พี่กู๊ดมันบอก

นี่ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้อง พี่กู๊ดมันสั่งโน่น สั่งนี่ ผมมากี่อย่างแล้ววะเนี่ย แล้วทำไมผมจะต้องทำตามที่มันบอกด้วยวะ

“หมดเรื่องที่จะสั่งแล้วใช่ป่ะ? จะได้เอาของไปเก็บ” ผมถามด้วยน้ำเสียงติดจะประชดหน่อยๆ จนพี่กู๊ดมันมีสีหน้าเหมือนจะไม่พอใจ

“เชิญ!” พี่มันพูดแค่นั้น

ผมจึงลุกไปขนกระเป๋าที่วางอยู่ที่มุมห้องทั้งสองใบ ลากเข้าไปในห้องทันที ส่วนพี่กู๊ดมันก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมนั้นแหละ ไม่ได้ลุกไปไหน

ซึ่งผมอยากจะแนะนำว่าให้ลุกไปใส่เสื้อผ้าเถอะ เพราะมันอุจาดตา