Short
ล้างแค้นสามีตัวดี ทวงหัวใจนี้ให้ลูกรัก

ล้างแค้นสามีตัวดี ทวงหัวใจนี้ให้ลูกรัก

โดย:  แวนเดอร์วาลส์จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9บท
3.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลังลูกสาวถูกประกาศว่าสมองตาย สามีก็ชวนให้ฉันเซ็นสัญญาบริจาคอวัยวะ ฉันทุกข์ระทมขมขื่นอยู่ในความเจ็บปวดจากความอาลัยอาวรณ์ จิตใจใกล้แหลกสลาย แต่กลับได้รู้โดยบังเอิญว่าแพทย์หญิงหลิ่วเจินซึ่งเป็นแพทย์เจ้าของไข้กลับเป็นคนที่สามีของฉันเคยแอบรักฝังใจ พวกเขากุเรื่องว่าลูกสาวของฉันสมองตาย เพียงเพื่อล่อลวงให้ฉันเซ็นสัญญา แล้วหลอกเอาหัวใจไปช่วยลูกสาวของคนที่อยู่ในใจไม่เคยลืม เห็นสามีรับลูกสาวหลิ่วเจินออกจากโรงพยาบาล พวกมันทั้งสามหัวเราะพูดคุยอย่างชื่นมื่น ดูเหมือนกับครอบครัวสุขสันต์ ฉันไปประจันหน้าถึงบ้าน กลับถูกสามีกับคนที่เคยแอบรักฝังใจของเขาร่วมมือกันผลักฉันตกบันไดตาย กลับมาอีกครั้ง ฉันกลับมายังวันที่เซ็นสัญญาบริจาค มองดูลูกสาวที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว ฉันก็สาบานในใจ คราวนี้ แม่จะให้ชายโฉดหญิงชั่วชดใช้ให้ลูกด้วยชีวิต

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
9
บทที่ 1
ร่างกายที่ยังเล็กของลูกสาวเต็มไปด้วยอุปกรณ์และท่อ ใบหน้าอันซีดเผือดมีความแดงจากการเจ็บป่วยปรากฏให้เห็นฉันขยี้ตาซ้ำ ๆ นึกไม่ถึงว่าจะกลับมาสู่ฉากที่คุ้นเคยนี้ และได้เห็นภาพที่ทำให้ฉันเจ็บปวดใจแทบขาดเมื่อชาติที่แล้วอีกครั้งฉันตัวสั่นเทา เอื้อมไปจับมืออุ่น ๆ ของลูก หัวใจเจ็บแปลบ น้ำตาไหลอาบแก้ม“แม่คิดถึงลูกจัง คิดถึงมาก ๆ แม่ขอโทษลูกจริง ๆ …”เผยลี่ซูสามีของฉันตบไหล่ฉันอยู่ข้าง ๆ“อย่ารบกวนลูกเลย ออกไปเถอะ ถึงเวลาแล้ว”หลังพยาบาลห้ามปราม ฉันขยับขาสองข้างที่อ่อนแรง เดินออกจากห้องไอซียูพร้อมเผยลี่ซูเข้าไปนั่งในห้องทำงานแคบ ๆ ห้องหนึ่งแล้ว เขาก็ยัดปากกาด้ามหนึ่งใส่มือฉัน“คุณก็เห็นแล้วว่าหลังจากสมองตาย ลูกทุกข์ทรมานทุกวินาทีที่ยังมีลมหายใจอยู่”“สัญญาบริจาคอวัยวะนี่ เซ็น ๆ ไปเถอะ ให้ลูกได้หลุดพ้น”ได้ยินน้ำเสียงเขาที่ไม่แยแสขนาดนี้ ความเกลียดชังก็โหมกระหน่ำในพริบตา แผดเผาหยาดน้ำตาของฉันจนแห้งไปฉันใช้ปากกาตบโต๊ะอย่างรุนแรง สะบัดมือของเขาที่วางอยู่บนหัวไหล่ของฉันออก“ฉันไม่เซ็น! ลูกสาวฉันยังไม่ได้สมองตายแน่นอน!”เผยลี่ซูชะงักไปชั่วขณะ“เมื่อกี้คุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ? คำวินิจฉัย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
คิดถึงตรงนี้แล้ว ฉันอยากตบหน้าเสแสร้งแกล้งทำเป็นไม่รู้ของเผยลี่ซูแรง ๆ สักหนึ่งฉาด“ฉันจะพาลูกย้ายโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ให้วินิจฉัยใหม่! สัญญาฉบับนี้ฉันไม่เซ็นเด็ดขาด!”เมื่อเห็นสีหน้าโกรธแค้นของฉัน เผยลี่ซูก็ขมวดคิ้ว“เจียงเหยียน คุณอย่าโวยวายไร้เหตุผล เมื่อคืนคุณกลับไปแล้ว ผมก็เฝ้าอยู่ที่นี่ทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ขั้นตอนการช่วยชีวิตผมก็เห็นหมด”“ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวดมาก แต่เรื่องเป็นอย่างนี้แล้ว คุณควบคุมอารมณ์ตัวเองดี ๆ หน่อยได้ไหม?”ฉันหัวเราะเย้ยหยัน“คุณจะให้แม่คนหนึ่ง ที่ไม่รู้ว่าลูกจะอยู่หรือตาย ควบคุมอารมณ์ให้ดีงั้นเหรอ?”“ทำไมฉันกลับไปเมื่อคืน ก็เพราะแม่คุณบอกว่ารู้สึกไม่ดีที่หัวใจ ต้องการให้ฉันไปดูแลไม่ใช่หรือไง?”สีหน้าเผยลี่ซูเผยให้เห็นความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย“คุณอย่ามาโทษแม่ผมบ้าง โทษตัวผมบ้าง เป็นเพราะเสี่ยวหยวนโชคไม่ดีต่างหาก”“เรื่องเซ็นสัญญา เมื่อกี้คุณตกลงแล้วเห็น ๆ กลับไปกลับมาอย่างนี้ ไม่คิดว่าตัวเองอารมณ์อ่อนไหวไปหน่อยเหรอ?”เห็นสีหน้าทองไม่รู้ร้อนของเขาแล้ว ฉันก็ไม่อยากพูดอะไรอีกตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือการย้ายโรงพยาบาล รับการวินิจฉัยและรักษาใหม่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ในขณะที่ต่างคนต่างไม่ยอมกัน ก็มีร่างหนึ่งถลาเข้ามาดึงเผยลี่ซูไว้ “ลูกแม่ ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม?”เป็นแม่สามีนั่นเอง เธอมองใบหน้าบวมแดงของเผยลี่ซูด้วยความสงสาร แล้วก็ด่าว่าฉันอย่างโกรธเกรี้ยว“เจียงเหยียน! เธอตบลี่ซูจนเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร? นางมารร้ายชัด ๆ !”“ตอนนี้สถานการณ์ของเสี่ยวหยวนก็หมดหวังแล้ว นี่ก็ไม่ใช่ความผิดลี่ซูด้วย อย่ามาลงที่เขาสิ!”“อีกอย่าง แค่เซ็นสัญญาบริจาคจะเป็นอะไรไป คนตายแล้วก็ฟื้นไม่ได้! อย่างไรก็ต้องเผาอยู่ดี เธอจะทำไม จะเอาลูกไปไว้ที่บ้าน คอยเฝ้าตลอดหรือไง?”แม่สามียิ่งพูดยิ่งอารมณ์ยิ่งรุนแรง สิ่งที่พูดออกมายิ่งไร้เหตุผล ฉันโกรธจนทนไม่ไหว ตาแดงก่ำ ง้างมือ ตบเข้าไปอีกหนึ่งฉาดที่ใบหน้าด้านซ้ายของเผยลี่ซูสองฉาดติดกัน เผยลี่ซูเหมือนจะถูกตบจนมึนงง แม่สามีก็ไม่นึกว่าจะเป็นเช่นนี้ กรีดร้องและไปลูบหน้าลูกชาย สงสารใจจะขาดฉันมองมือของตัวเองที่ตบจนแดงอย่างนิ่ง ๆ “เจ็บไหมล่ะ? เจ็บก็ถูกแล้ว ลูกใคร ใครก็เจ็บ!”“รีบไปให้พ้น! ขืนพูดอีกคำละก็ ฉันจะเอากระติกน้ำร้อนฟาด!”แม่สามีจ้องตาเขม็ง โกรธจนปากสั่น“นางมารร้าย! นางมารร้ายแท้ ๆ!”สถานการณ์ชุลมุนไปหมด เผยลี่ซูอดก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
เผยลี่ซูเห็นดีเห็นงามด้วยทันที“ในฐานะคนในครอบครัว ผมยินยอม!”เมื่อเห็นว่าพยาบาลเดินถือเข็มฉีดยาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ฉันดิ้นรนร้องตะโกนอย่างสิ้นหวัง แต่รอบ ๆ ไม่มีใครสักคนช่วยฉัน“หยุดนะ! ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”ทันใดนั้น เสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ชะงักในที่สุดเจียงเจ๋อ พี่ชายฉัน ก็พาทีมรักษาพยาบาลมาทันอาศัยจังหวะที่ยามและพยาบาลตะลึงงันอยู่ ฉันผลักพวกเขาออก รีบวิ่งก้าวยาว ๆ ไปอยู่ข้างพี่ชาย“พี่ รีบช่วยเสี่ยวหยวนที!พี่ตบไหล่เบา ๆ เพื่อปลอบโยนฉัน และระเบิดอารมณ์โกรธขึ้งใส่เผยลี่ซู“นายกำลังช่วยคนอื่นทำร้ายลูกเมียนายหรือไง?”“หนังสือรับรองว่าเสี่ยวหยวนสมองตายล่ะ? เอาออกมาซิ!”ทั้งตัวฉันสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อเย็นออกเต็มหลังจนเปียกโชกถ้าพี่มาไม่ถึงก่อนเวลา ฉันก็จะถูกฉีดยาระงับประสาท แล้วก็คงไม่พ้นต้องถูกบังคับให้เซ็นสัญญา ต้องสูญเสียเสี่ยวหยวนไปตลอดกาล!หลิ่วเจินตั้งสติ มองที่พี่ชายฉันอย่างจองหอง“คุณเป็นใคร?”“ที่นี่คือห้องไอซียูในโรงพยาบาลนะ! ยามล่ะ? ญาติสายตรงของผู้ป่วยให้อยู่ต่อได้ คนที่ไม่เกี่ยวข้องอื่น ๆ กำจัดออกไปให้หมด”พี
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
หลิ่วเจินได้ยินแล้ว ก็กัดริมฝีปาก ก้มหน้า ทำท่าจะร้องไห้“ฉันไม่เข้าใจ เรื่องนี้คนในครอบครัวยินยอมแล้วเห็น ๆ ทีมเรายุ่งมาทั้งวัน สื่อที่เชิญมาก็รออยู่อย่างวิตกกังวล…”“ตอนนี้เพียงเพราะสมาชิกครอบครัวคนหนึ่งรับความจริงไม่ได้ ก็จะต้องบีบบังคับกันถึงขั้นนี้เลยเหรอคะ?”หมอชั้นผู้น้อยและพยาบาลที่อยู่รอบ ๆ ก็ทนไม่ไหว ออกโรงปกป้อง “ใช่ค่ะ คุณหมอหลิ่วเหนื่อยยากขนาดไหน พวกเราก็เห็นกันทั้งนั้น!”“ลำบาก ทุ่มเทแล้วได้อะไร เรื่องโวยหมอไร้สาระเรื่องหนึ่ง ทำให้สิ่งที่คุณหมอทำทั้งหมดเสียเปล่า!”“คุณผู้หญิงคนนี้ตกลงเซ็นสัญญาแล้วแท้ ๆ มีครอบครัวที่ต้องการอวัยวะรออยู่อีกตั้งเท่าไร ตอนพวกเขาได้ยินข่าวดีใจกันขนาดไหน! ตอนนี้กลับมาทำให้มีความหวังแล้วจากไป โหดร้ายเกินไปแล้ว”เผยลี่ซูก็ไปยืนอยู่หลังหลิ่วเจิน สนับสนุนเธออย่างแน่วแน่“ในฐานะคนในครอบครัว ผมไม่มีข้อสงสัยในการวินิจฉัยของคุณหมอหลิ่วเจินแม้แต่นิดเดียว”“เจียงเหยียน คุณโวยวายมานานพอแล้ว! ตอนนี้ยังพาคนมากมายขนาดนี้มากดดันอีก ทำเกินไปแล้วนะ!”ฉันรู้สึกขมขื่นขึ้นมา สายตาที่คนรอบข้างสงสัย เหยียดยาม โกรธเกลียดพุ่งตรงมาที่ฉันหมด กดดันจนฉันหายใจไม่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ฉันตะโกนอย่างมั่นใจเต็มที่“เผยลี่ซู ในเมื่อคุณบีบฉันขึ้นมาเรื่อย ๆ ไม่ยอมปล่อย งั้นฉันจะให้คุณได้สมใจ!”เพิ่งสิ้นเสียงพูด จอใหญ่นอกห้องพักผู้ป่วยที่เดิมทีเงียบอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงออดอ้อนของหลิ่วเจินดังออกมา“จริง ๆ เหรอ? คุณนี่ใจร้ายจังเลย ฉันกลัวหน่อย ๆ แล้วนะเนี่ย”สายตาทุกคนถูกดึงดูดไปทางนั้น สิ่งที่ฉายอยู่บนจอใหญ่ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นคลิปกล้องวงจรปิดตอนหนึ่งจากห้องทำงานส่วนตัวของหลิ่วเจินเห็นเพียงหลิ่วเจินกอดคอเผยลี่ซูด้วยจริตมารยาร้อยเล่มเกวียน ขึ้นคร่อมขาเขา หันหน้าเข้าหากัน พูดพลางส่ายเอวเล็กน้อย“พอเถอะ พอเถอะ หยุดขยับได้แล้ว ถ้าของขึ้นขึ้นมาคุณจะรับผิดชอบเหรอ?”เผยลี่ซูมองที่หลิ่วเจิน สีหน้าหื่นกระหาย“ผมไม่ใจร้ายกับเสี่ยวหยวน แล้วจะช่วยอวิ๋นอวิ๋น ลูกสาวผมกับคุณได้ยังไงล่ะ?”“ไอซียูวันหนึ่งตั้งหลายแสน ยังไม่รู้ว่าจะช่วยกลับมาได้หรือเปล่า แทนที่จะเททรัพย์สมบัติที่บ้านหมดหน้าตักไปกับเขาและยัยแกนั่น เก็บไว้ให้อวิ๋นอวิ๋นของพวกเราดีกว่า”“เอาตามนี้แหละน่า ร่างกายอวิ๋นอวิ๋นก็ทนไม่ไหวแล้ว รีรอต่อไปไม่ได้อีก! โอกาสนี้หายากมาก คุณรีบลงมือซะ!”แสงแวบขึ้นมาในดวงตาทั้งสองของหลิ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ชื่ออวิ๋นอวิ๋นอายุพอ ๆ กับเสี่ยวหยวน กำลังนั่งอยู่ที่เบาะหลังในรถของเผยลี่ซู ในมือถือไอศกรีมที่กำลังจะละลายหลิ่วเจินนั่งข้างคนขับ ทำทีเป็นโกรธแล้วทุบอกเผยลี่ซู ทำให้อวิ๋นอวิ๋นหัวเราะใหญ่ ไอศกรีมในมือที่ละลายจึงหยดเต็มเบาะไปหมดเขาไม่โกรธ ทั้งสามคนยิ่งหัวเราะเฮฮากว่าเดิมเผยลี่ซูเป็นคนรักความสะอาดมาตลอด ไม่อนุญาตให้ฉันกับลูกสาวกินอะไรทั้งสิ้นในรถเขาครั้งหนึ่งเนื่องจากรถติด ลูกหิวมานานเกินไปแล้ว ฉันทนไม่ไหวจึงให้ลูกกินช็อกโกแลตแท่งหนึ่ง เศษช็อกโกแลตชิ้นเล็กจิ๋วที่ละลายร่วงลงไม่กี่ชิ้น เผยลี่ซูโมโหเกรี้ยวกราดทันที ไล่ฉันกับลูกลงจากรถฉันกอดลูกไว้ท่ามกลางหมู่รถที่กำลังเคลื่อนตัว ไม่รู้จะเดินหน้าหรือถอยหลัง เห็นเผยลี่ซูขับรถออกไปอย่างรวดเร็วชนิดไม่เห็นฝุ่น เสี่ยวหยวนร้องไห้โฮ ขอความเมตตา“พ่อคะ! พ่ออย่าทิ้งหนูกับแม่ไป! หนูผิดเองทั้งนั้น! หนูจะเชื่อฟัง ต่อไปหนูจะไม่ทำให้รถพ่อสกปรกอีกแล้วค่ะ!”คิดถึงตรงนี้แล้ว ฉันก็ยิ้มอย่างเจ็บปวดรวดร้าวและหลับตาลง น้ำตาพรั่งพรูออกมาเป็นเพราะฉันคิดไปเองว่ายอมทนลำบากกายเพื่อความรักได้ ถึงได้ทำให้เผยลี่ซูมีโอกาสทำร้าย จะเอาชีวิตล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
“วิธีล่อลวงด้วยมารยาหญิง ก็มีจริง ๆ นั่นแหละ แต่ไม่ใช่ฉัน”ขณะที่พูด พวกเราก็ถึงห้อง 701ฉันพยักหน้าให้พนักงาน เธอนำคีย์การ์ดออกมา เสียงติ๊ดดังขึ้น ประตูเปิดออก“อ๊า ใครเนี่ย!”ในห้องเงียบลงในชั่วพริบตา สักพัก เสียงหลิ่วเจินก็ดังออกมาเผยลี่ซูกลับต้องตะลึง“หลิ่วเจิน? คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”เขาก้าวยาว ๆ ก็เข้ามาถึงในห้อง หลิ่วเจินหน้าแดงเรื่อ ใช้ผ้าขนหนูปิดบังเรือนร่างตัวเองไว้ รีบขวางเขาไว้อย่างลุกลี้ลุกลน“คุณทำอะไรเนี่ย ฉันกำลังอาบน้ำอยู่นะ”เผยลี่ซูกวาดสายตามองในห้องแวบหนึ่ง“อยู่ดี ๆ คุณเปิดห้องที่นี่ทำไม?”ฉันพิงวงกบประตูอยู่อย่างสบาย ๆ“เผยลี่ซู สถานการณ์แบบนี้ยังต้องอธิบายอีกเหรอ?”หลิ่วเจินมองฉันอย่างโกรธแค้น ขวางอยู่ที่ทางเข้าห้อง และทำท่าจะปิดประตู“วันนี้มีประชุมสัมมนาที่โรงแรม ฉันประชุมเสร็จก็แวะขึ้นมาหน่อย…พวกคุณรอฉันใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน”ฉันขัดขวางมือไม้ของเธอไว้ด้วยความหูตาไว ควักโทรศัพท์ออกมา“ช่างเถอะ พูดอย่างเดียวไม่มีหลักฐาน ดูเอาเองดีกว่านะ”ในโทรศัพท์เปิดคลิปกล้องวงจรปิดตอนหนึ่งอยู่ ได้มาจากโรงพยาบาลคราวก่อนพอดีแต่ว่าคราวนี้ พื้นหลังเป็น
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
เมืองนี้ไม่ใหญ่ วันถัดมา ข่าวฉาวที่สะเทือนทั้งเมืองก็แพร่สะพัดไปทั่วแล้วผอ.จางไม่กล้าแจ้งตำรวจ ยิ่งไม่กล้าถามหาความรับผิดชอบ ได้แต่พักรักษาตัวในโรงพยาบาลตัวเองแบบหมดอาลัยตายอยาก โกหกว่าตัวเองหกล้มได้รับบาดเจ็บบรรดาพยาบาลต่างก็เอามือป้องปาก แอบหัวเราะ“หน้าคนหกล้มที่ไหนมีแต่รอยฝ่ามือล่ะ?”หลิ่วเจินไม่มีหน้าไปทำงาน ได้แต่เกาะเผยลี่ซู ที่พึ่งสุดท้ายนี้ไว้ไม่ยอมปล่อย“เรื่องระหว่างฉันกับผอ.จาง เขาเป็นคนบังคับฉันทั้งนั้น เขาเป็นเจ้านายฉัน ฉันไม่มีทางเลือกเลย…”ฉันฟังบทสนทนาของพวกเขาจากนอกห้อง เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ยังไม่พอหรอก เผยลี่ซู ชายโฉดคนนี้ ยังติดค้างเรื่องระทึกใจเรื่องสุดท้ายโชคดีที่ฉันก็เตรียมไว้นานแล้วหนึ่งชั่วโมงถัดมา ฉันรอเผยลี่ซูอยู่ที่ข้างรถเขา ไฟโทสะบนใบหน้าเผยลี่ซูมอดลงไปเยอะแล้ว หลิ่วเจินตามติดเขาอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นฉัน หลิ่วเจินทั้งอายทั้งโกรธ“เธอก็บรรลุเป้าหมายแล้ว ยังจะเอายังไงอีก?”ฉันต้องที่เธออย่างเฉยชา“ยังจะเอายังไงอีกงั้นเหรอ? เผยลี่ซู สัญญาหย่าเซ็นหรือยัง?”เผยลี่ซูโยนสัญญาหย่าลงที่เท้าฉัน“เจียงเหยียน ผมกับคุณตัดขาดกันแล้ว จากวันนี้ไป ผ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status