Short
ล้างแค้นสามีตัวดี ทวงหัวใจนี้ให้ลูกรัก

ล้างแค้นสามีตัวดี ทวงหัวใจนี้ให้ลูกรัก

By:  แวนเดอร์วาลส์Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
3.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังลูกสาวถูกประกาศว่าสมองตาย สามีก็ชวนให้ฉันเซ็นสัญญาบริจาคอวัยวะ ฉันทุกข์ระทมขมขื่นอยู่ในความเจ็บปวดจากความอาลัยอาวรณ์ จิตใจใกล้แหลกสลาย แต่กลับได้รู้โดยบังเอิญว่าแพทย์หญิงหลิ่วเจินซึ่งเป็นแพทย์เจ้าของไข้กลับเป็นคนที่สามีของฉันเคยแอบรักฝังใจ พวกเขากุเรื่องว่าลูกสาวของฉันสมองตาย เพียงเพื่อล่อลวงให้ฉันเซ็นสัญญา แล้วหลอกเอาหัวใจไปช่วยลูกสาวของคนที่อยู่ในใจไม่เคยลืม เห็นสามีรับลูกสาวหลิ่วเจินออกจากโรงพยาบาล พวกมันทั้งสามหัวเราะพูดคุยอย่างชื่นมื่น ดูเหมือนกับครอบครัวสุขสันต์ ฉันไปประจันหน้าถึงบ้าน กลับถูกสามีกับคนที่เคยแอบรักฝังใจของเขาร่วมมือกันผลักฉันตกบันไดตาย กลับมาอีกครั้ง ฉันกลับมายังวันที่เซ็นสัญญาบริจาค มองดูลูกสาวที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว ฉันก็สาบานในใจ คราวนี้ แม่จะให้ชายโฉดหญิงชั่วชดใช้ให้ลูกด้วยชีวิต

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「和彦、もう一回できる?」

窓際の自分の影をしばらく見つめながら、水村美穂(みずむら みほ)はゆっくりと口を開いた。声はおだやかで優しかった。

後ろに立っていた陸川和彦(りくかわ かずひこ)はコートを羽織り、だらしなく開いた襟元から、赤く染まったくっきりとした鎖骨がのぞいていた。

ボタンを留めていた手を止め、彼は整った眉をわずかに伏せてから、問い返した。

「そんなに乗り気か?」

二人が結婚してもうすぐ三年だ。会うことはめったになく、会っても淡々と過ぎるだけで、体を重ねる回数も指折り数えるほどだった。

やがて、一緒に食事をしたら、それぞれの部屋に戻るだけになってしまった。

だから美穂がもう一回と言い出したとき、和彦は少し驚いた。

彼の黒い瞳に、一瞬だけ真剣な色が宿った。

美穂は指をぎゅっと丸めて、服の裾を揉むと、シワを摘みながら視線をそらした。

滅多に見せない恥じらいの仕草が、男の中に眠っていた衝動をかき立てた。

天井のライトが、淡く光の輪を作った。

肝心なときに、美穂は唇の端を噛み、小さな声で言った。

「その……ゴム無しで、いい?」

男の動きがピタリと止まった。

情熱にあふれていた部屋が、一瞬で凍りついたように静まり返った。

美穂はそっと目を閉じ、両手を男の肩に添えた。張り詰めた弓のように緊張した背中が震え、そこには戸惑いがにじんでいた。

しばらくして、男の低く冷たい声が耳に届いた。

「理由は?」

まさに彼らしい淡々とした口調で、冷酷無情な態度だった。

「お義母様が、孫の顔見たいって」

美穂の声はかすかで、唇の端は噛んで少し痛んでいた。そして、間を置いてから、落ち着いた口調で言った。

「知彦、私たち、もう結婚して三年よ」

彼女は彼を注意している。

陸川家は立派な名家だ。そして、和彦はその長男だ。彼は今年で二十八歳になるが、まだ跡取りはいない。

美穂の脳裏に、新婚初夜のことがよみがえった。

彼が一番親密なことをしている最中にもかかわらず、子供なんて欲しくないと冷たく言い放った。

まるで冷水が頭から浴びせられたように、彼女の満ちあふれる熱意を打ち消した。

彼女という政略結婚の相手が嫌いだから、その子供までも嫌っているのだ。

だが、彼女にはどうすることもできなかった。

なぜなら、和彦は幼い頃から彼女がずっと恋い慕っていた人だから。

もう嫁いでしまった以上、両家の利益は絡み合っている。彼女は今さら後戻りなんてできなかった。

虚しさが押し寄せてきて、美穂は慌てて気を取り直した。

彼女は疲れ切った体を支えて、座り上がった。滝のような黒髪がしなやかに白皙の背中を覆い、前に垂れている数本の髪が、かろうじてまだらな赤い痕を隠していた。

男は背を向けてベッドを降り、その長身でライトの光を遮った。

彼女は薄暗い影に包まれ、まるで存在感のない空気のように静かだ。

ゆっくりと服を着直した和彦は、うつむいたまま、端正でくっきりとした横顔を見せ、骨ばった手で眼鏡を取り上げてかけた。

銀色の細長いフレームが美しい眉骨にちょうどかかり、いくぶん上品さを際立たせていた。

「美穂」

和彦は袖口を整え、そのきっちりとした袖口の縁からは圧迫感が漂っていた。

彼は冷たく見下ろし、ぼんやりしている女性を淡々と睨みつけた。

「結婚前に言ったはずだ。欲張らない方がいいって」

「そんなんじゃない!ただ……」

美穂は思わず反論した。

彼女は本当に欲張ることなどしていない。この三年間、彼のルールはしっかり守ってきた。

「お義母様の催促がきつくて、どうしようもなかったの」

美穂は布団を握りしめ、指先が深く食い込んだ。力を入れすぎたせいで、手がわずかに青白くなっていた。

「お義母様に説明してくれるなら、私だってそう言わなかったわ」

和彦は眉をわずかにひそめ、美穂を見つめた。

真っ白な布団が丸まって、女性の細い腰を包み込んだ。

美穂の美しい頸はそっと上を向いたまま、みずみずしい瞳にはかすかな涙がたまっていた。

悔しさを湛えながらも、彼女は真剣なまなざしで彼を見つめている。

和彦は視線を下げ、じっと二秒見つめた後、低い声で言った。

「わかった」

そう言い残し、彼はそのまま出ていった。

カチャッという音とともに、寝室のドアが開き、そしてまた閉じられた。

男の冷たい言葉だけが、耳の奥に残った。

美穂の身体に残っていた温もりが、じわじわと失われていく。目元に溜まった涙が、ぽろぽろと大粒で落ちた。

ほんの一瞬のうちに、彼女は一応冷静な表情を保ちながら、涙の跡を拭って、手のひらで顔を覆った。

和彦と結婚すると知ったとき、彼女はあんなに嬉しかった。

なのに、どうしてこんな風になってしまった?

長い時間が過ぎ、気持ちが少し落ち着いた頃、美穂は重い足取りで洗面所へ向かった。それから、散らかった寝室を片付けた。

陸川家の大奥様である陸川華子(りくかわ はなこ)が二人の仲を深めさせようと、使用人を雇ってくれなかったため、家のことはすべて美穂の仕事だ。

どうにか眠れるだけのスペースを確保すると、美穂は力尽きてベッドに身を投げた。

彼女は目を閉じ、眠ろうとした瞬間、スマホの着信音が鳴り響いた。二秒ほど迷ってから、観念するように目を開けた。

「若奥様、大変です!社長と秦家次女の親密な写真を撮られました。すでにニュースになってます!」

美穂は一瞬、固まった。

電話の相手は和彦の秘書だった。

思考が止まる中、小林(こばやし)秘書の声が続いた。

「星エンターテイメントが撮った写真です。秦家次女が社長をホテルへ連れて行く場面です。角度がかなり親密に見えます……」

外では稲光が走り、窓ガラスに映った美穂の顔が青白く浮かび上がった。鎖骨の噛み跡だけが、やけに赤く目立っていた。

美穂はスマホを握りしめ、爪がシルクのシーツを引っかく音が響いている。

「今どれくらい拡散してる?広報部に連絡して、三つのプランを用意させて。まずはトレンドから削除して、それから声明を出して……」

土砂降りの雨が窓を叩く音が、彼女の最後の言葉をかき消した。

美穂は窓辺に歩み寄り、視線を落とすと、庭に咲いていた櫻の花が、嵐に吹き飛ばされ、無残な姿をさらしていた。

まるで、彼女がベッドサイドの一番奥に隠していた検査結果のように……

昨日、子宮筋腫と診断された時、医師に「放っておくと妊娠に影響するかもしれません」と言われた。

彼女は医師に聞いたのだ。

早期なら妊娠できるが、手術すれば、一年は性行為も妊娠もできなくなる。

「若奥様?」

沈黙に耐えかねて、小林秘書がそっと聞いた。

「社長にも知らせますか?」

美穂の指先は、冷たい窓枠の上で縮こまっている。

彼女は三時間前、和彦が離れる際の表情を思い出した。その表情、冷たかった。

「いいわ」

彼女は最も穏やかで冷静な口調で話した。

「彼の仕事の邪魔をしないで」

通話を切ると、スマホの画面が光り、ロック画面の写真が浮かび上がった。

それは昨年の家族の宴で、華子に強要されて撮られたものだった。

和彦は少し親しげに彼女の肩を抱きながら、端正な顔立ちにかすかな微笑みを浮かべていた。しかし、その笑みは心からのものではなかった。

スマホがまるで手のひらを焼くかのように熱く感じられ、美穂は思わず手を振って放り出した。

直後、また電話が鳴った。見慣れた本家の番号だった。

美穂は全身がかすかに震え、歯を食いしばってから、ようやく落ち着いて応答ボタンを押した。

「若奥様、大奥様が明朝、本家に来てほしいとおっしゃってます。あなたの朝食が恋しいそうです」

深夜二時を過ぎても眠れていない。

どうやら、和彦が秦莉々(はた りり)と夜に会ったというスキャンダルを聞き、美穂に問いただすつもりでいるようだった。

果てしない疲労感が心を押し寄せる中、美穂は長いまつげを伏せたまま、瞳の奥に複雑な感情を漂わせ、小声で応えた。

「わかった」

そう言い終わると、通話が切れた。

寝室に、静寂が戻った。

しばらくして、美穂は低くため息をついた。もはや眠気はなく、彼女は起き上がると、華子が指定した朝食の準備に取りかかった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
ร่างกายที่ยังเล็กของลูกสาวเต็มไปด้วยอุปกรณ์และท่อ ใบหน้าอันซีดเผือดมีความแดงจากการเจ็บป่วยปรากฏให้เห็นฉันขยี้ตาซ้ำ ๆ นึกไม่ถึงว่าจะกลับมาสู่ฉากที่คุ้นเคยนี้ และได้เห็นภาพที่ทำให้ฉันเจ็บปวดใจแทบขาดเมื่อชาติที่แล้วอีกครั้งฉันตัวสั่นเทา เอื้อมไปจับมืออุ่น ๆ ของลูก หัวใจเจ็บแปลบ น้ำตาไหลอาบแก้ม“แม่คิดถึงลูกจัง คิดถึงมาก ๆ แม่ขอโทษลูกจริง ๆ …”เผยลี่ซูสามีของฉันตบไหล่ฉันอยู่ข้าง ๆ“อย่ารบกวนลูกเลย ออกไปเถอะ ถึงเวลาแล้ว”หลังพยาบาลห้ามปราม ฉันขยับขาสองข้างที่อ่อนแรง เดินออกจากห้องไอซียูพร้อมเผยลี่ซูเข้าไปนั่งในห้องทำงานแคบ ๆ ห้องหนึ่งแล้ว เขาก็ยัดปากกาด้ามหนึ่งใส่มือฉัน“คุณก็เห็นแล้วว่าหลังจากสมองตาย ลูกทุกข์ทรมานทุกวินาทีที่ยังมีลมหายใจอยู่”“สัญญาบริจาคอวัยวะนี่ เซ็น ๆ ไปเถอะ ให้ลูกได้หลุดพ้น”ได้ยินน้ำเสียงเขาที่ไม่แยแสขนาดนี้ ความเกลียดชังก็โหมกระหน่ำในพริบตา แผดเผาหยาดน้ำตาของฉันจนแห้งไปฉันใช้ปากกาตบโต๊ะอย่างรุนแรง สะบัดมือของเขาที่วางอยู่บนหัวไหล่ของฉันออก“ฉันไม่เซ็น! ลูกสาวฉันยังไม่ได้สมองตายแน่นอน!”เผยลี่ซูชะงักไปชั่วขณะ“เมื่อกี้คุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ? คำวินิจฉัย
Read more
บทที่ 2
คิดถึงตรงนี้แล้ว ฉันอยากตบหน้าเสแสร้งแกล้งทำเป็นไม่รู้ของเผยลี่ซูแรง ๆ สักหนึ่งฉาด“ฉันจะพาลูกย้ายโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ให้วินิจฉัยใหม่! สัญญาฉบับนี้ฉันไม่เซ็นเด็ดขาด!”เมื่อเห็นสีหน้าโกรธแค้นของฉัน เผยลี่ซูก็ขมวดคิ้ว“เจียงเหยียน คุณอย่าโวยวายไร้เหตุผล เมื่อคืนคุณกลับไปแล้ว ผมก็เฝ้าอยู่ที่นี่ทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ขั้นตอนการช่วยชีวิตผมก็เห็นหมด”“ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวดมาก แต่เรื่องเป็นอย่างนี้แล้ว คุณควบคุมอารมณ์ตัวเองดี ๆ หน่อยได้ไหม?”ฉันหัวเราะเย้ยหยัน“คุณจะให้แม่คนหนึ่ง ที่ไม่รู้ว่าลูกจะอยู่หรือตาย ควบคุมอารมณ์ให้ดีงั้นเหรอ?”“ทำไมฉันกลับไปเมื่อคืน ก็เพราะแม่คุณบอกว่ารู้สึกไม่ดีที่หัวใจ ต้องการให้ฉันไปดูแลไม่ใช่หรือไง?”สีหน้าเผยลี่ซูเผยให้เห็นความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย“คุณอย่ามาโทษแม่ผมบ้าง โทษตัวผมบ้าง เป็นเพราะเสี่ยวหยวนโชคไม่ดีต่างหาก”“เรื่องเซ็นสัญญา เมื่อกี้คุณตกลงแล้วเห็น ๆ กลับไปกลับมาอย่างนี้ ไม่คิดว่าตัวเองอารมณ์อ่อนไหวไปหน่อยเหรอ?”เห็นสีหน้าทองไม่รู้ร้อนของเขาแล้ว ฉันก็ไม่อยากพูดอะไรอีกตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือการย้ายโรงพยาบาล รับการวินิจฉัยและรักษาใหม่
Read more
บทที่ 3
ในขณะที่ต่างคนต่างไม่ยอมกัน ก็มีร่างหนึ่งถลาเข้ามาดึงเผยลี่ซูไว้ “ลูกแม่ ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม?”เป็นแม่สามีนั่นเอง เธอมองใบหน้าบวมแดงของเผยลี่ซูด้วยความสงสาร แล้วก็ด่าว่าฉันอย่างโกรธเกรี้ยว“เจียงเหยียน! เธอตบลี่ซูจนเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร? นางมารร้ายชัด ๆ !”“ตอนนี้สถานการณ์ของเสี่ยวหยวนก็หมดหวังแล้ว นี่ก็ไม่ใช่ความผิดลี่ซูด้วย อย่ามาลงที่เขาสิ!”“อีกอย่าง แค่เซ็นสัญญาบริจาคจะเป็นอะไรไป คนตายแล้วก็ฟื้นไม่ได้! อย่างไรก็ต้องเผาอยู่ดี เธอจะทำไม จะเอาลูกไปไว้ที่บ้าน คอยเฝ้าตลอดหรือไง?”แม่สามียิ่งพูดยิ่งอารมณ์ยิ่งรุนแรง สิ่งที่พูดออกมายิ่งไร้เหตุผล ฉันโกรธจนทนไม่ไหว ตาแดงก่ำ ง้างมือ ตบเข้าไปอีกหนึ่งฉาดที่ใบหน้าด้านซ้ายของเผยลี่ซูสองฉาดติดกัน เผยลี่ซูเหมือนจะถูกตบจนมึนงง แม่สามีก็ไม่นึกว่าจะเป็นเช่นนี้ กรีดร้องและไปลูบหน้าลูกชาย สงสารใจจะขาดฉันมองมือของตัวเองที่ตบจนแดงอย่างนิ่ง ๆ “เจ็บไหมล่ะ? เจ็บก็ถูกแล้ว ลูกใคร ใครก็เจ็บ!”“รีบไปให้พ้น! ขืนพูดอีกคำละก็ ฉันจะเอากระติกน้ำร้อนฟาด!”แม่สามีจ้องตาเขม็ง โกรธจนปากสั่น“นางมารร้าย! นางมารร้ายแท้ ๆ!”สถานการณ์ชุลมุนไปหมด เผยลี่ซูอดก
Read more
บทที่ 4
เผยลี่ซูเห็นดีเห็นงามด้วยทันที“ในฐานะคนในครอบครัว ผมยินยอม!”เมื่อเห็นว่าพยาบาลเดินถือเข็มฉีดยาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ฉันดิ้นรนร้องตะโกนอย่างสิ้นหวัง แต่รอบ ๆ ไม่มีใครสักคนช่วยฉัน“หยุดนะ! ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”ทันใดนั้น เสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ชะงักในที่สุดเจียงเจ๋อ พี่ชายฉัน ก็พาทีมรักษาพยาบาลมาทันอาศัยจังหวะที่ยามและพยาบาลตะลึงงันอยู่ ฉันผลักพวกเขาออก รีบวิ่งก้าวยาว ๆ ไปอยู่ข้างพี่ชาย“พี่ รีบช่วยเสี่ยวหยวนที!พี่ตบไหล่เบา ๆ เพื่อปลอบโยนฉัน และระเบิดอารมณ์โกรธขึ้งใส่เผยลี่ซู“นายกำลังช่วยคนอื่นทำร้ายลูกเมียนายหรือไง?”“หนังสือรับรองว่าเสี่ยวหยวนสมองตายล่ะ? เอาออกมาซิ!”ทั้งตัวฉันสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อเย็นออกเต็มหลังจนเปียกโชกถ้าพี่มาไม่ถึงก่อนเวลา ฉันก็จะถูกฉีดยาระงับประสาท แล้วก็คงไม่พ้นต้องถูกบังคับให้เซ็นสัญญา ต้องสูญเสียเสี่ยวหยวนไปตลอดกาล!หลิ่วเจินตั้งสติ มองที่พี่ชายฉันอย่างจองหอง“คุณเป็นใคร?”“ที่นี่คือห้องไอซียูในโรงพยาบาลนะ! ยามล่ะ? ญาติสายตรงของผู้ป่วยให้อยู่ต่อได้ คนที่ไม่เกี่ยวข้องอื่น ๆ กำจัดออกไปให้หมด”พี
Read more
บทที่ 5
หลิ่วเจินได้ยินแล้ว ก็กัดริมฝีปาก ก้มหน้า ทำท่าจะร้องไห้“ฉันไม่เข้าใจ เรื่องนี้คนในครอบครัวยินยอมแล้วเห็น ๆ ทีมเรายุ่งมาทั้งวัน สื่อที่เชิญมาก็รออยู่อย่างวิตกกังวล…”“ตอนนี้เพียงเพราะสมาชิกครอบครัวคนหนึ่งรับความจริงไม่ได้ ก็จะต้องบีบบังคับกันถึงขั้นนี้เลยเหรอคะ?”หมอชั้นผู้น้อยและพยาบาลที่อยู่รอบ ๆ ก็ทนไม่ไหว ออกโรงปกป้อง “ใช่ค่ะ คุณหมอหลิ่วเหนื่อยยากขนาดไหน พวกเราก็เห็นกันทั้งนั้น!”“ลำบาก ทุ่มเทแล้วได้อะไร เรื่องโวยหมอไร้สาระเรื่องหนึ่ง ทำให้สิ่งที่คุณหมอทำทั้งหมดเสียเปล่า!”“คุณผู้หญิงคนนี้ตกลงเซ็นสัญญาแล้วแท้ ๆ มีครอบครัวที่ต้องการอวัยวะรออยู่อีกตั้งเท่าไร ตอนพวกเขาได้ยินข่าวดีใจกันขนาดไหน! ตอนนี้กลับมาทำให้มีความหวังแล้วจากไป โหดร้ายเกินไปแล้ว”เผยลี่ซูก็ไปยืนอยู่หลังหลิ่วเจิน สนับสนุนเธออย่างแน่วแน่“ในฐานะคนในครอบครัว ผมไม่มีข้อสงสัยในการวินิจฉัยของคุณหมอหลิ่วเจินแม้แต่นิดเดียว”“เจียงเหยียน คุณโวยวายมานานพอแล้ว! ตอนนี้ยังพาคนมากมายขนาดนี้มากดดันอีก ทำเกินไปแล้วนะ!”ฉันรู้สึกขมขื่นขึ้นมา สายตาที่คนรอบข้างสงสัย เหยียดยาม โกรธเกลียดพุ่งตรงมาที่ฉันหมด กดดันจนฉันหายใจไม่
Read more
บทที่ 6
ฉันตะโกนอย่างมั่นใจเต็มที่“เผยลี่ซู ในเมื่อคุณบีบฉันขึ้นมาเรื่อย ๆ ไม่ยอมปล่อย งั้นฉันจะให้คุณได้สมใจ!”เพิ่งสิ้นเสียงพูด จอใหญ่นอกห้องพักผู้ป่วยที่เดิมทีเงียบอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงออดอ้อนของหลิ่วเจินดังออกมา“จริง ๆ เหรอ? คุณนี่ใจร้ายจังเลย ฉันกลัวหน่อย ๆ แล้วนะเนี่ย”สายตาทุกคนถูกดึงดูดไปทางนั้น สิ่งที่ฉายอยู่บนจอใหญ่ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นคลิปกล้องวงจรปิดตอนหนึ่งจากห้องทำงานส่วนตัวของหลิ่วเจินเห็นเพียงหลิ่วเจินกอดคอเผยลี่ซูด้วยจริตมารยาร้อยเล่มเกวียน ขึ้นคร่อมขาเขา หันหน้าเข้าหากัน พูดพลางส่ายเอวเล็กน้อย“พอเถอะ พอเถอะ หยุดขยับได้แล้ว ถ้าของขึ้นขึ้นมาคุณจะรับผิดชอบเหรอ?”เผยลี่ซูมองที่หลิ่วเจิน สีหน้าหื่นกระหาย“ผมไม่ใจร้ายกับเสี่ยวหยวน แล้วจะช่วยอวิ๋นอวิ๋น ลูกสาวผมกับคุณได้ยังไงล่ะ?”“ไอซียูวันหนึ่งตั้งหลายแสน ยังไม่รู้ว่าจะช่วยกลับมาได้หรือเปล่า แทนที่จะเททรัพย์สมบัติที่บ้านหมดหน้าตักไปกับเขาและยัยแกนั่น เก็บไว้ให้อวิ๋นอวิ๋นของพวกเราดีกว่า”“เอาตามนี้แหละน่า ร่างกายอวิ๋นอวิ๋นก็ทนไม่ไหวแล้ว รีรอต่อไปไม่ได้อีก! โอกาสนี้หายากมาก คุณรีบลงมือซะ!”แสงแวบขึ้นมาในดวงตาทั้งสองของหลิ
Read more
บทที่ 7
เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ชื่ออวิ๋นอวิ๋นอายุพอ ๆ กับเสี่ยวหยวน กำลังนั่งอยู่ที่เบาะหลังในรถของเผยลี่ซู ในมือถือไอศกรีมที่กำลังจะละลายหลิ่วเจินนั่งข้างคนขับ ทำทีเป็นโกรธแล้วทุบอกเผยลี่ซู ทำให้อวิ๋นอวิ๋นหัวเราะใหญ่ ไอศกรีมในมือที่ละลายจึงหยดเต็มเบาะไปหมดเขาไม่โกรธ ทั้งสามคนยิ่งหัวเราะเฮฮากว่าเดิมเผยลี่ซูเป็นคนรักความสะอาดมาตลอด ไม่อนุญาตให้ฉันกับลูกสาวกินอะไรทั้งสิ้นในรถเขาครั้งหนึ่งเนื่องจากรถติด ลูกหิวมานานเกินไปแล้ว ฉันทนไม่ไหวจึงให้ลูกกินช็อกโกแลตแท่งหนึ่ง เศษช็อกโกแลตชิ้นเล็กจิ๋วที่ละลายร่วงลงไม่กี่ชิ้น เผยลี่ซูโมโหเกรี้ยวกราดทันที ไล่ฉันกับลูกลงจากรถฉันกอดลูกไว้ท่ามกลางหมู่รถที่กำลังเคลื่อนตัว ไม่รู้จะเดินหน้าหรือถอยหลัง เห็นเผยลี่ซูขับรถออกไปอย่างรวดเร็วชนิดไม่เห็นฝุ่น เสี่ยวหยวนร้องไห้โฮ ขอความเมตตา“พ่อคะ! พ่ออย่าทิ้งหนูกับแม่ไป! หนูผิดเองทั้งนั้น! หนูจะเชื่อฟัง ต่อไปหนูจะไม่ทำให้รถพ่อสกปรกอีกแล้วค่ะ!”คิดถึงตรงนี้แล้ว ฉันก็ยิ้มอย่างเจ็บปวดรวดร้าวและหลับตาลง น้ำตาพรั่งพรูออกมาเป็นเพราะฉันคิดไปเองว่ายอมทนลำบากกายเพื่อความรักได้ ถึงได้ทำให้เผยลี่ซูมีโอกาสทำร้าย จะเอาชีวิตล
Read more
บทที่ 8
“วิธีล่อลวงด้วยมารยาหญิง ก็มีจริง ๆ นั่นแหละ แต่ไม่ใช่ฉัน”ขณะที่พูด พวกเราก็ถึงห้อง 701ฉันพยักหน้าให้พนักงาน เธอนำคีย์การ์ดออกมา เสียงติ๊ดดังขึ้น ประตูเปิดออก“อ๊า ใครเนี่ย!”ในห้องเงียบลงในชั่วพริบตา สักพัก เสียงหลิ่วเจินก็ดังออกมาเผยลี่ซูกลับต้องตะลึง“หลิ่วเจิน? คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”เขาก้าวยาว ๆ ก็เข้ามาถึงในห้อง หลิ่วเจินหน้าแดงเรื่อ ใช้ผ้าขนหนูปิดบังเรือนร่างตัวเองไว้ รีบขวางเขาไว้อย่างลุกลี้ลุกลน“คุณทำอะไรเนี่ย ฉันกำลังอาบน้ำอยู่นะ”เผยลี่ซูกวาดสายตามองในห้องแวบหนึ่ง“อยู่ดี ๆ คุณเปิดห้องที่นี่ทำไม?”ฉันพิงวงกบประตูอยู่อย่างสบาย ๆ“เผยลี่ซู สถานการณ์แบบนี้ยังต้องอธิบายอีกเหรอ?”หลิ่วเจินมองฉันอย่างโกรธแค้น ขวางอยู่ที่ทางเข้าห้อง และทำท่าจะปิดประตู“วันนี้มีประชุมสัมมนาที่โรงแรม ฉันประชุมเสร็จก็แวะขึ้นมาหน่อย…พวกคุณรอฉันใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน”ฉันขัดขวางมือไม้ของเธอไว้ด้วยความหูตาไว ควักโทรศัพท์ออกมา“ช่างเถอะ พูดอย่างเดียวไม่มีหลักฐาน ดูเอาเองดีกว่านะ”ในโทรศัพท์เปิดคลิปกล้องวงจรปิดตอนหนึ่งอยู่ ได้มาจากโรงพยาบาลคราวก่อนพอดีแต่ว่าคราวนี้ พื้นหลังเป็น
Read more
บทที่ 9
เมืองนี้ไม่ใหญ่ วันถัดมา ข่าวฉาวที่สะเทือนทั้งเมืองก็แพร่สะพัดไปทั่วแล้วผอ.จางไม่กล้าแจ้งตำรวจ ยิ่งไม่กล้าถามหาความรับผิดชอบ ได้แต่พักรักษาตัวในโรงพยาบาลตัวเองแบบหมดอาลัยตายอยาก โกหกว่าตัวเองหกล้มได้รับบาดเจ็บบรรดาพยาบาลต่างก็เอามือป้องปาก แอบหัวเราะ“หน้าคนหกล้มที่ไหนมีแต่รอยฝ่ามือล่ะ?”หลิ่วเจินไม่มีหน้าไปทำงาน ได้แต่เกาะเผยลี่ซู ที่พึ่งสุดท้ายนี้ไว้ไม่ยอมปล่อย“เรื่องระหว่างฉันกับผอ.จาง เขาเป็นคนบังคับฉันทั้งนั้น เขาเป็นเจ้านายฉัน ฉันไม่มีทางเลือกเลย…”ฉันฟังบทสนทนาของพวกเขาจากนอกห้อง เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ยังไม่พอหรอก เผยลี่ซู ชายโฉดคนนี้ ยังติดค้างเรื่องระทึกใจเรื่องสุดท้ายโชคดีที่ฉันก็เตรียมไว้นานแล้วหนึ่งชั่วโมงถัดมา ฉันรอเผยลี่ซูอยู่ที่ข้างรถเขา ไฟโทสะบนใบหน้าเผยลี่ซูมอดลงไปเยอะแล้ว หลิ่วเจินตามติดเขาอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นฉัน หลิ่วเจินทั้งอายทั้งโกรธ“เธอก็บรรลุเป้าหมายแล้ว ยังจะเอายังไงอีก?”ฉันต้องที่เธออย่างเฉยชา“ยังจะเอายังไงอีกงั้นเหรอ? เผยลี่ซู สัญญาหย่าเซ็นหรือยัง?”เผยลี่ซูโยนสัญญาหย่าลงที่เท้าฉัน“เจียงเหยียน ผมกับคุณตัดขาดกันแล้ว จากวันนี้ไป ผ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status