เตรียมตัวรับมือให้ดี

อลิซกลับมาถึงคอนโดในเวลาเกือบหกโมงเย็น เธอใช้เวลาอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นราวเกือบชั่วโมงได้ ที่เหลือก็เดินย่อยอาหารต่อนิดหน่อยแล้วค่อยกลับ ส่วนนักรบเขาให้ลูกน้องคนสนิทมาตามดูแลเธอแทนส่วนตัวเขานั้นไม่รู้หายหัวไปไหน

ครืน~ครืน

เสียงเรียกเข้าดึงดวงตากลมสวยให้หลุบลงยังหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ปรากฏรายชื่อของคนเป็นพ่อโชว์ขึ้นมา อลิซเบือนหน้าออกจากหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ยังคงสั่นและส่องแสงไปยังภาพเบื้องหน้าอีกครั้ง แสงสีทองอมส้มของดวงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้าเป็นอะไรที่น่ามองมากกว่าต้องมาฟังเสียงพ่อตัวเองเสียอีก

แค่นึกถึงคนที่รับสายแทนท่านเมื่อตอนกลางวันความรู้สึกก็กลับมาขุ่นมัวอีกครั้งแล้ว

ดวงตากลมหลุบลงยังหน้าจอมือถือที่ส่องแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้งหลังจากดับไปก่อนที่เสียงสั่นเรียกเข้าของมันจะดังตามขึ้นมา เธอเหวี่ยงสองมือที่กำลังกอดอกลงข้างลำกาย หมุนตัวมายื่นมือคว้าเครื่องมือสื่อสารเครื่องเล็กบนโต๊ะกระจกสีชาขึ้นมากดรับสาย กดเปิดสปีกเกอร์แล้ววางกลับลงที่เดิม

'อลิซเหรอ ทำอะไรอยู่ลูก'

"เข้าประเด็นเลยดีกว่าค่ะแด๊ด"

'....'

ปลายสายเงียบไปเหมือนกำลังรอฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูดอลิซจึงดันเก้าอี้ออกเล็กน้อยแล้วแทรกกายเข้าไปนั่งลง เอนหลังพิงพนักแล้วดึงสายตากลับยังหน้าจอมือถือ

"แด๊ดให้พี่นักรบมาดูแลหนูเหรอคะ เพื่ออะไร"

'ช่วงนี้ฝั่งอิตาลีกำลังมีปัญหาแด๊ดจึงอยากให้นักรบมาดูแลลูกช่วงหนึ่ง แด๊ดเชื่อใจนักรบให้ดูแลหนู'

"... ทำไมไม่ให้ไปดูแลภรรยาคนใหม่ของแด๊ดด้วยล่ะคะ อ้อ... หนูลืมไปว่าผู้หญิงคนนั้นน่ะไม่เป็นไรหรอก เธออยู่ภายใต้การดูแลของครอสโดยตรงมีแด๊ดคอยปกป้องส่วนหนูนี่สิที่ไม่มีใครดูแลเลยต้องจ้างวาน.."

น้ำเสียงนิ่งๆ แต่กลับแฝงไปด้วยความตัดพ้อน้อยใจในที ไม่รู้พ่อเธอจะจับสังเกตได้หรือเปล่า หรือบางทีท่านอาจจะไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ 

'แด๊ดไว้ใจนักรบและเชื่อว่านักรบจะดูแลลูกได้'

"แล้วถ้าหนูไม่เอาล่ะคะ หนูไม่อยากได้ความห่วงใยจากแด๊ดหรืออยากให้คนของแด๊ดเข้ามายุ่งกับชีวิตหนู"

'ลูกไม่มีสินทธิ์ตัดสินใจ ทำตามที่แด๊ดบอก'

"ทำไมหนูต้องทำตามด้วยชีวิตหนูหนูเลือกเองได้ไม่ต้องให้แด๊ดมายุ่ง เอาเวลาไปดูผู้หญิงของแด๊ดดีกว่าค่ะไม่แน่ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นคนแรกที่ต้องไปปรโลกก็ได้"

'อลิซ!'

นิ้วเรียวกดตัดสายทิ้งทันทีพร้อมกับปิดเครื่องเสร็จสรรพไม่อยากได้ยินเสียงท่านในตอนนี้ ทำเหมือนห่วงแต่ก็ผลักไสเธอไปให้คนอื่น

อลิซกัดฟันแน่นฝืนกลืนก้อนที่จุกลำคอลงคออึกใหญ่เบือนสายตาออกไปยังภาพของดวงตะวันที่เหลือเพียงปลายแสงสีทองโผล่ออกมา เธอเชื่อว่าพ่อเธอไม่มีวันล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้นักรบมาดูแลเธอแน่ ที่เธอทำไปพูดไปท่านไม่มีวันฟัง ก็ดี! ในเมื่อที่อยากจะให้เขาเป็นคนมาดูแลเธอมากนักก็อย่าหาว่าเธอทำตัวไม่ดีล่ะ และเขาก็รู้ว่าเธอเป็นยังไงแต่ก็ยังอยากรับหน้าที่นี้มากนักงั้นก็ต้องรับมือเธอให้ได้ด้วย

ร่างบางหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงกดยิ้มมุมปากเล็กน้อยดึงสายตายังภาพทิวทัศนน์หลังลับดวงตะวันไปแล้วพร้อมกับสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ

"วันนี้วิวสวยดีนะ" เอ่ยกับสายลมที่กำลังพัดผ่านร่างไป คว้ามือถือเครื่องหรูบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปด้านในห้อง

.

.

ร่างบางในชุดเดรสเกาะอกสั้นเสมอต้นขาเดินกรีดกรายเข้ามาภายในคลับหรูย่านธุรกิจ สถานบังเทิงแหล่งใหม่ของเหล่าวัยรุ่นนักท่องราตรี ดวงตากลมเฉี่ยวเหลือบขึ้นมองยังชั้นลอยกระจกมืดเพียงนิดแล้วเดินเบียดฝ่าฝูงคนแออัดเข้ามานั่งหน้าบาร์น้ำส่งยิ้มให้บาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อหน้าตาดีเล็กน้อยก่อนที่จะสั่งเครื่องดื่ม

"ขอ Sex on the beach ค่ะ"

"ได้ครับคนสวย"

อลิซส่งยิ้มให้กับคำชมทีเล่นของบาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าหล่อ หมุนเก้าอี้กลับมายังกลุ่มคนแออัดเบื้องหน้าอีกครั้ง วันนี้เธอไม่ได้นัดเพื่อนออกมาด้วยกันไม่มีแพลนด้วยซ้ำว่าจะมาเพียงแค่คิดได้ปุ๊บก็เลยออกมาปั๊บเลย ก็ใครใช้ให้มีคนอยากมาดูแลเธอนักเองล่ะเพราะฉะนั้นเขาก็ต้องดูแลเธอตลอดให้ได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงสิ

มุมปากสวยยกขึ้นยกแก้วค็อกเทลที่บาร์เทนเดอร์หนุ่มเพิ่งเสิร์ฟยกขึ้นจิบในขณะที่สายตาก็มองขึ้นไปยังชั้นลอยด้านบนไปด้วย กระจกมืดอาจมองคนถายในห้องนั้นไม่เห็นแต่เธอเชื่อว่ามีคนที่ตั้งใจมาหาอยู่ด้านในแน่ๆ

"มาคนเดียวเหรอครับ"

เสียงทุ้มดังขึ้นไม่ไกลมากนักดึงความสนใจของอลิซที่กำลังอยู่ในอารมณ์มึนเพราะแอลกอฮอล์ที่อัดเข้าร่างเริ่มเยอะพอสมควร เธอนั่งดื่มรอคนด้านบนจะลงมาหาอยู่ตั้งนานสองนานแต่เหมือนเขาจะไม่มีแววว่าจะลงมาเลย ใจก็แอบคิดว่าหรือเขาจะไม่ได้มาที่นี่ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงก็เธอเห็นอยู่ว่าลูกน้องคนสนิทของเขาเดินขึ้นไปข้างบนหลังจากขับรถตามเธอมาถึงที่นี่แล้ว แล้วเขาจะไม่อยู่ที่นี่ได้ยังไง

"ให้ผมนั่งด้วยไหมครับ"

น่ารำคาญ!

อลิซกระแทกลมหายใจแรงอย่างไม่สบอารมณ์ที่มีคนเมาที่ไหนไม่รู้เข้ามาวอแว ร่างบางยกกระดกแก้วค็อกเทลในมือจนหมดก่อนจะกระแทกแก้วสวยในมือลงกลับบนบาร์หยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงเพื่อเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ข้อมือเล็กกลับถูกคนที่เพิ่งทิ้งตัวนั่งลงคว้ามาจับไว้เสียก่อนเธอจึงรีบสะบัดออกด้วยความรวดเร็ว

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

"แตะนิดแตะหน่อยมาทำเป็นหวง อยากอัพราคาเหรอครับคนสวย"

"แหกตาให้กว้างๆ แล้วดูว่าฉันเป็นใคร ถ้าไม่อยากตายอย่าคิดแตะต้องตัวฉัน"

"ฮ่าๆๆ ไม่ให้แตะตัวแล้วจะให้แตะส่วนไหนครับ ตรงนี้ ตรงนี้ หรือว่า..."

ไอ้โรคจิต! 

มือเรียวยกแก้วค็อกเทลที่เพิ่งวางลงขึ้นมาทุบใส่หัวเจ้าของคำพูดแสลงหู คำดูถูกที่ถูกพ่นออกมาแรงๆ จนใบหน้าของคนตรงหน้าหันตามแรงเหวี่ยง หยาดเลือดสีเข้มตกลงมาจากจุดบริเวณที่ถูกกระแทกเข้าอย่างแรงลงสู่ไหล่กว้างและหยาดเลือดส่วนนั้นก็ติดอยู่บนขอบแก้วในมือบางด้วยเช่นกัน

แก้วค็อกเทลใบสวยถูกทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ดวงกลมสวยยังคงจับจ้องยังคนเจ็บด้วยแววตาเคลิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ไม่ได้สะทกสะท้านต่อการกระทำของตัวเองเลยสักนิด

"เลือด! มึงกล้าทำกูเลือดออกเหรอวะ!"

เสียงตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราดดึงความสนใจของผู้คนเป็นวงกว้างจากที่มีเพียงกลุ่มคนบริเวณใกล้เท่านั้น ร่างสูงดันตัวลุกขึ้นเดินมาประชิดตัวกระชากแขนเรียวเข้าหาตัวแรงกัดฟันแน่นด้วยความโกรธขึ้งใบหน้าแดงก่ำที่ไม่รู้ว่าเกิดจากฤทธิ์ของเครื่องดื่มที่กระดกเข้าสู่ร่างกายมากเกินไป หรือความโมโหมากกว่ากันกันแน่

"ปล่อยฉัน ปล่อยฉันไอ้โรคจิต! อ๊ะ!"

"อยากลองดีกับกูนักใช่ไหมห๊ะ!"

"โอ๊ย!"

บ้าสิ้นดี! กระชากแรงแบบนี้กะจะให้เธอสมองหลุดเลยหรือไงกัน 

ในช่วงจังหวะชุลมุนเกิดการฉุดกระชากกัน อลิซที่เหมือนจะต่อต้านแรงของผู้ชายตรงหน้าไว้ไม่ไหวแล้วก็ถูกมือหนาหยาบโลนของเขากระชากให้ออกไปด้านนอกด้วยกัน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเดินเกินสามก้าวเลยด้วยซ้ำก็เป็นอันต้องหยุดนิ่งเมื่อมีมือของใครบางคนเข้ามากระชากมือเธอออกจากกอบกุมน่ารังเกียจจนหลุดออกได้สำเร็จ

ใบหน้าสวยค่อยๆ เงยกลับขึ้นยังเจ้าของการกระทำช้าๆ จากช่วงลำกายแข็งแกร่ง เสื้อเชิ้ตสีดำหม่น อกกว้างที่มีเปิดโชว์กล้ามเนื้ออกด้านบนสามเม็ด ลำคอแกร่งที่มีเส้นเอ็นและเส้นเลือดปุดนูนบางเบาแต่กลับดูเซ็กซี่น่ามองมาก ปลายคางสากดูดีที่เพียงแค่เห็นก็รู้ได้ในทันทีว่าใบหน้าเจ้าของต้องหล่อมากแน่ๆ และสุดท้ายคือใบหน้าคมคายหล่อเหลานิ่งเรียบของเขา

"พี่นักรบ..." กว่าจะลงมาได้ต้องให้เธอก่อเรื่องก่อนสินะ

"มึงเป็นใครวะ อยากทำตัวเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยว่างั้น เฮอะ! ปัญญาอ่อนว่ะ"

"..."

"ปล่อยผู้หญิงคนนั้นมาแล้วกูจะไม่เอาเรื่องมึง"

"..."

"หึ! ถือว่ามึงหาเรื่องใส่ตัวเองอย่าโทษกูแล้วกัน"

ฟิ้ว!~

ร่างบางของอลิซถูกดึงเข้ามาหลบด้านหลังโดยที่ร่างสูงของนักรบก็ขึ้นมาอยู่ด้านหน้าแทน หมัดหนักๆ ที่ถูกฝ่ายตรงข้ามสาดมากระแทกเข้ากับอากาศผ่านข้างแก้มสากไปได้อย่างฉิวเฉียด 

นักรบยกเท้าขึ้นถีบกลางอกฝ่ายตรงข้ามเป็นจังหวะเดียวกันกับที่หยัดกายขึ้นตรงอีกครั้ง ใบหน้าคมคายยังคงแสดงออกเพียงความนิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดต่างจากอีกคนที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บและเคียดแค้น เสียงของหนักกระทบเข้ากับร่างกายมนุษย์ดังอยู่พักหนึ่งก่อนคนเจ็บใบหน้าเปื้อนเลือดหมดสติจะถูกการ์ดของคลับหิ้วปีกออกไปด้านนอกคลับ

"อลิซคิดว่าพี่จะไม่ลงมาแล้วซะอีก" เสียงยานยาวของคนเมาดึงดวงตาคมให้หันมองตาม เธอกำลังฉีกยิ้มให้แววตาสวยหยาดเยิ้มเหมือนจะมีมากกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก

"ไอ้เพชร!"

เพชรกล้ารีบเดินมาหาเจ้านายด้วยความรวดเร็ว ยืนรอรับคำสั่งโดยที่เหลือบมองร่างบางของอลิซเพียงนิดแล้วดึงสายตากลับยังเจ้านายอย่างรวดเร็ว

"พาไปส่ง"

"ครับ คุณอลิซ..." เพรชกล้ารับคำสั่งเจ้าและหันไปเรียกหญิงสาวข้างเจ้านายในประโยคเดียวกัน แต่เธอกลับตวัดสายตามองเขาด้วยความไม่พอใจแล้วดึงสายตากลับไปมองเจ้านายเขาอีกครั้ง เท้าหนาจึงก้าวถอยหลังไปหนึ่งพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย

"อลิซจะอยู่ที่นี่ค่ะ จำไม่ได้แล้วเหรอว่าพี่ต้องเป็นคนดูแลอลิซด้วยตัวเอง จะละเลยหน้าที่เหรอคะ"

"กลับไปซะ"

"ไม่กลับค่ะ ยี่สิบสี่ชั่วโมงของพี่ต้องเป็นของอลิซ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ไปยกเลิกกับแด๊ดซะ"

"..."

นักรบพ่นลมหายใจออกแรงๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์ เหลือบหางตามองร่างบางของอลิซที่เดินผ่านหน้าเพื่อจะขึ้นไปด้านบนซึ่งเดาได้ไม่ยากเลยว่าเธอกำลังจะไปไหน 

เท้าเล็กหยุดนิ่งด้านหน้าคนตัวสูงหันหน้ากลับมาจ้องมองใบหน้าคมคายพร้อมกับเหยียดยิ้มบนใบหน้า เขย่งปลายเท้าให้ขึ้นมาเสมอใบหูกระซิบเสียงพร่าให้ได้ยินกันเพียงสองคน

"พี่เลือกที่จะทำแบบนี้เองงั้นก็รอรับมือกับอลิซดีๆ นะคะ... พี่นักรบ"

อลิซดันตัวกลับใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้มยั่วเย้าเดินผ่านหน้าคนตัวสูงขึ้นมายังชั้นสองแล้วตามด้วยบันไดขึ้นสู่ชั้นส่วนตัวของเขาโดยที่แม้แต่การ์ดที่คอยเฝ้าตรงทางขึ้นยังขวางเธอไว้ไม่ได้