บทที่ 4

บทที่ 4

ความร้อนผ่าวในรถม้าอันคับแคบค่อยๆ มอดดับ หลงเหลือเพียงสายลมหนาวที่เล็ดลอดผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่าง

ซูเหมยนอนหมดแรง หายใจหอบถี่อยู่บนเบาะรองนั่ง ผิวขาวผ่องเปรอะเปื้อนรอยกัดสีแดงช้ำที่เขาจงใจฝากไว้ทั่วลาดไหล่และเนินอก ร่างกายปวดร้าวแทบแตกเป็นเสี่ยง แต่หัวใจกลับด้านชาสนิท ยามเห็นบุรุษที่เพิ่งตักตวงจากร่างกายนางจนพอใจ ผละตัวออกห่างอย่างเยือกเย็น

จ้าวเฟยหลงยันกายลุกขึ้น แผ่นหลังเหยียดตรง เขาจัดแจงแต่งกายอย่างสุขุม ท่วงท่าหมดจดไร้ที่ติสมฐานะชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ ผิดกับสภาพน่าสมเพชของนางในยามนี้

สายตาคมกริบปรายมองมา คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิดปนขัดใจ ก่อนจะปลดถุงเงินปักดิ้นทองใบใหญ่ออกมาโยนกระแทกตักนางอย่างไร้เยื่อใย

“รับไปเสีย ถือเป็นค่าตอบแทนที่เจ้าเหนื่อยปรนนิบัติข้าในค่ำคืนนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ร่องรอยความผูกพัน

“และจงจำใส่หัวไว้ อย่าคิดสำคัญตัวผิด นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าลดตัวลงมาแตะต้องเจ้า... นับแต่บัดนี้ เราไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวกันอีก”

คำพูดเชือดเฉือนไม่อาจเรียกน้ำตาจากดวงตาของซูเหมยได้แม้แต่หยดเดียว

นางแค่นยิ้มบางเบาในอก... เมื่อเช้าเขาก็เพิ่งพูดคำนี้มิใช่หรือไร

หญิงสาวฝืนพยุงกายลุกขึ้นนั่ง ไม่ฟูมฟาย ไม่ตัดพ้อ และไม่คิดเผยความอ่อนแอให้เขาเห็นอีก มือบางหยิบถุงเงินบนตักขึ้นมาสอดเก็บไว้ในอกเสื้อ... แนบชิดกับถุงเงินอีกใบที่เขาโยนให้เมื่อเช้าตรู่

เงินสองถุงนี้แลกมาด้วยศักดิ์ศรีที่แหลกเหลว แต่มันคือสิ่งที่จะใช้ซื้อชีวิตและปูทางพามารดาหนีไปให้พ้นจากที่นี่

มือบางดึงคอเสื้อที่ฉีกขาดขึ้นสูงเพื่อบดบังรอยแผล ก่อนจะสบตาคมดุคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว

“ขอบพระทัยสำหรับความเมตตาเพคะ” น้ำเสียงของนางนิ่งสนิท ห่างเหินประหนึ่งคนแปลกหน้า

“หม่อมฉันจะจำใส่ใจไว้ ว่านี่คือครั้งสุดท้าย”

จ้าวเฟยหลงขบกรามแน่น ท่าทียอมรับง่ายๆ และความเย็นชาของนางยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้เขา แต่ซูเหมยไม่คิดจะใส่ใจอีกแล้ว

นางผลักบานประตูแล้วก้าวลงจากรถม้าสู่ความมืดมิดโดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่น้อย

ลมหนาวพัดกรรโชกปะทะผิวจนแสบ ซูเหมยกอดอกแน่นเพื่อรั้งเศษผ้าปิดบังรอยบนคอ ขาทั้งสองข้างก้าวแทบไม่ออกด้วยความระบม แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดสั่งให้นางหยุดไม่ได้ เมื่อเห็นแสงคบเพลิงของเวรยามเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ทางเดินหลัก หญิงสาวจึงต้องกัดฟันอาศัยเงามืดลัดเลาะผ่านดงไผ่และแนวกำแพงทรุดโทรม

กระทั่งผลักบานประตูไม้ผุๆ ของเรือนท้ายจวนเข้าไปได้สำเร็จ

“คุณหนู!”

ชิงชิงที่นั่งเฝ้ามารดาอยู่รีบถลาเข้ามาหา ครั้นแสงตะเกียงสาดส่องให้เห็นสภาพของนายหญิง สาวใช้ก็ยกมือปิดปาก น้ำตาเอ่อคลอด้วยความตกใจ ทั้งใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแตกช้ำ และรอยแผลที่โผล่พ้นรอยขาดของเสื้อผ้า

“คุณหนู... เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ! ใครทำร้ายท่านเช่นนี้!”

“ชิงชิง เบาเสียงลง...” ซูเหมยปรามเสียงแหบแห้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงมารดาที่ยังหลับใหล

สายตาของซูเหมยนิ่งเฉย ไร้ความรู้สึก นางล้วงเอาถุงเงินทั้งสองใบออกมาวางลงบนโต๊ะ เสียงตำลึงทองกระทบกันดังก้องในห้องที่เงียบกริบ

ชิงชิงมองถุงเงินสลับกับสภาพยับเยินของเจ้านาย ขยับปากหมายจะซักไซ้ แต่ซูเหมยกลับยกมือขึ้นห้าม

“นำเงินพวกนี้ไปซ่อนไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ห้ามให้ใครในจวนรู้เด็ดขาด”

“เจ้าค่ะคุณหนู...” ชิงชิงพยักหน้าทั้งน้ำตา รีบเก็บถุงเงินแล้วก้าวออกไปจัดการตามสั่ง

เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา ซูเหมยจึงเอนกายลงเคียงข้างมารดา กุมฝ่ามือที่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูกไว้แน่น เปลือกตาอันหนักอึ้งปิดลงท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนเป็นมารดาที่คอยย้ำเตือนว่า นางจะต้องสู้ต่อ