บทที่ 3

บทที่ 3

พิธีสู่ขอและบทสนทนาอันน่าอึดอัดในโถงรับรองดำเนินไปจนกระทั่งดวงตะวันคล้อยต่ำ ล่วงเข้าสู่ยามเย็น จ้าวเฟยหลงจึงเอ่ยปากขอตัวกลับ ทันทีที่ขบวนเสด็จอันเกริกไกรของชินอ๋องเคลื่อนพ้นประตูหน้าจวน บรรยากาศที่เคยตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง เสนาบดีหลินสะบัดมือไล่กลุ่มลูกอนุที่ยืนเป็นฉากหลังให้แยกย้ายกลับเรือนตนเองอย่างไม่ไยดี

ซูเหมยเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบอันมืดสลัวมุ่งหน้าสู่เรือนท้ายจวนเพียงลำพัง นางเพิ่งสั่งให้ชิงชิงแยกไปรับสำรับที่โรงครัวใหญ่ การอยู่อย่างไร้ตัวตนและหลบเลี่ยงสายตาผู้คนคือหนทางเดียวที่จะช่วยให้นางและมารดารอดพ้นจากอารมณ์ร้ายของฮูหยินใหญ่

ทว่าขณะก้าวผ่านมุมกำแพงทึบ วงแขนแข็งแรงปริศนากลับตวัดรัดร่างของนาง ดึงกระชากเข้าไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว

ซูเหมยเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่กลิ่นอายคุ้นเคยทำให้ร่างของนางชาวาบไปทั้งตัว... จ้าวเฟยหลง!

“อื้อ! ปล่อย...”

นางดิ้นรนผลักไสแผงอกกว้างสุดแรงเกิด แต่วงแขนนั้นกลับยิ่งรัดแน่นราวกับปลอกเหล็กบีบจนกระดูกแทบแหลก

“สามปีที่ผ่านมา... เจ้าบอกข้าว่าเป็นเพียงนางรำเร่ร่อนไร้หัวนอนปลายเท้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดริมหูเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“แล้วเหตุใดหญิงอุ่นเตียงของข้า ถึงได้มาเสนอหน้าอยู่ในจวนเสนาบดีหลินได้! เจ้าคิดจะเล่นตุกติกอะไร หรือจงใจเข้าหาข้าเพื่อเป็นสายให้พ่อเจ้า!”

คำใส่ร้ายไร้หัวใจและสายตาดูแคลนที่มองนางเป็นตัวอันตราย ทำให้ความอดทนที่สะกดกลั้นไว้พังทลาย ซูเหมยเงยหน้าสบตาดุดันคู่นั้น สวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่เด็ดเดี่ยว

“หม่อมฉันไม่เคยคิดหลอกลวงหรือเป็นสายให้ใคร! และที่สำคัญ... เรื่องระหว่างเราจบสิ้นลงตั้งแต่ท่านอ๋องโยนเงินถุงนั้นให้แล้ว ปล่อยหม่อมฉันเดี๋ยวนี้ เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก!”

คำว่า ‘จบสิ้นแล้ว’ และ ‘ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน’ ราวกับน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ฝ่ามือหนาบีบปลายคางมนแน่นจนปวดร้าว บังคับให้นางแหงนรับ ก่อนริมฝีปากหยักลึกจะบดขยี้ลงมาอย่างดุดัน รสจูบเต็มไปด้วยการลงโทษและอารมณ์เดือดดาล ลิ้นร้อนสอดแทรกช่วงชิงลมหายใจอย่างไร้ความปรานีจนนางแทบสำลัก

เมื่อร่างบางเริ่มหมดแรง เขาก็ตวัดอุ้มนางขึ้นแนบอก ก้าวยาวๆ ตรงไปยังรถม้าคันใหญ่ที่จอดซุ่มอยู่ตรงซอกกำแพงลับตา

ทันทีที่เห็นรถม้า สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของซูเหมยร้องเตือนขึ้นมาทันที หากมีใครในจวนมาพบว่านางแอบมีความสัมพันธ์กับว่าที่สามีของน้องสาว... นางและมารดาที่นอนป่วยจะถูกลากไปเฆี่ยนจนตายสถานเดียว!

“ปล่อย! ปล่อยข้านะ!” ซูเหมยดิ้นรนสุดชีวิต สองเท้าถีบสะเปะสะปะ สองมือระดมทุบตีแผงอกกว้าง ครั้นถูกอุ้มมาถึงหน้ารถม้า นางก็คว้ากรอบประตูเอาไว้แน่น ขืนตัวไม่ยอมก้าวเข้าไปข้างใน

“ท่านอ๋อง ที่นี่คือจวนตระกูลหลิน! ท่านเสียสติไปแล้วหรือ!”

“มีสิ่งใดที่ข้าทำไม่ได้!” จ้าวเฟยหลงแค่นเสียงเหี้ยม แขนแกร่งกระชากเอวบางเพียงครั้งเดียว มือเล็กก็หลุดออกจากกรอบประตู เขาเหวี่ยงร่างของนางเข้าไปด้านในอย่างไม่ออมแรง ก่อนจะแทรกตัวตามขึ้นมาแล้วกระชากประตูปิดสนิท

แผ่นหลังกระแทกเข้ากับเบาะรองนั่ง ซูเหมยพยายามตะเกียกตะกายหนีไปที่มุมรถ ทว่าร่างสูงใหญ่กลับทาบทับลงมากักขังนางไว้จนไร้ทางหนี ลมหายใจร้อนผ่าวปะปนกับกลิ่นอายดิบเถื่อน ฝ่ามือหนาฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางออกอย่างไร้ความปรานี

“ท่านอ๋อง อย่านะ... อ๊ะ!”

ริมฝีปากร้อนซุกไซ้ลงบนซอกคอขาวเนียน ขบกัดอย่างแรงจนเลือดซึม ฝากรอยรักสีเข้มทับซ้อนรอยเดิมเมื่อเช้าราวกับจงใจตีตราจองและทำลายนางให้ย่อยยับ

ซูเหมยกัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงร้อง รอยช้ำเด่นชัดบนคอเปรียบเสมือนโทษตาย หากใครพบเห็นในวันพรุ่งนี้... นางไม่มีทางรอดชีวิตแน่ เขากำลังผลักนางลงเหวลึกอย่างเลือดเย็น ปากบอกให้ไสหัวไป แต่กลับตามมารังแกและย่ำยีศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มอย่างเงียบงัน ซูเหมยหยุดดิ้นรน ร่างกายแข็งทื่อเย็นเยียบ ปล่อยให้เขากระทำย่ำยีตามใจชอบราวกับร่างนี้เป็นเพียงตุ๊กตาไร้ชีวิต

ความรัก ความผูกพันตลอดสามปี... มอดดับลงจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน ดวงตาที่เคยมองเขาด้วยความเทิดทูน บัดนี้ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าใจหาย หากเขาอยากได้แค่ร่างกาย นางก็จะให้เขาเอาไป แต่หัวใจและวิญญาณของนาง... จะไม่มีวันก้มหัวให้ผู้ชายคนนี้อีกเป็นอันขาด