บทที่ 5

บทที่ 5

เวลาผ่านไปเกือบสองเดือน

แม้วันแต่งงานระหว่างหลินอวี้เหยากับชินอ๋องจะยังมาไม่ถึง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของซูเหมยปั่นป่วนจนไม่อาจสงบได้ กลับเป็นความผิดปกติของร่างกายตนเอง ประจำเดือนที่ขาดหายไป อาการเวียนหัวอย่างรุนแรงทุกเช้าค่ำ และความรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบทนกลิ่นอาหารไม่ได้ ทำให้นางเริ่มสงสัยถึงสิ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะนึกฝัน

ด้วยความหวาดหวั่น ซูเหมยจึงแบ่งเศษเงิน ลอบออกจากจวนไปพบหมอชราที่ร้านยาเล็กๆ ท้ายตลาด ทันทีที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นทาบลงบนข้อมือ สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวดั่งไข่มุกกลิ้ง คำบอกเล่าของหมอชราก็เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ...

นางตั้งครรภ์ได้เกือบสองเดือนแล้ว

ซูเหมยเดินใจลอยกลับมาถึงเรือนท้ายจวน มือบางสั่นเทายามทาบลงบนหน้าท้องที่ยังคงแบนราบ

ตลอดสามปีที่ยอมเป็นหญิงอุ่นเตียง นางระวังตัวมาโดยตลอด ต้มยาห้ามครรภ์ดื่มไม่เคยขาดเพื่อไม่ให้สายเลือดต่ำต้อยต้องเกิดมารับความลำบาก

แต่คืนนั้น... คืนบนรถม้าที่เขาดักฉุดและย่ำยีนางอย่างป่าเถื่อน ทั้งกายและใจของนางแหลกสลายจนแทบสิ้นสติ คำพูดตัดขาดที่เขาบอกว่า ‘นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย’ ทำให้นางคิดว่าทุกอย่างจบสิ้นลงแล้วจริงๆ จนเผลอละเลยยาถ้วยนั้นไป

สวรรค์ช่างเลือดเย็น... มอบลูกของเขามาในวันที่เขาตัดสัมพันธ์อย่างไร้เยื่อใย

ความตระหนกเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวจับใจ หากฮูหยินใหญ่จับพิรุธได้ หรือหากจ้าวเฟยหลงรู้เข้า... หญิงต่ำต้อยที่ท้องไม่มีพ่ออย่างนาง มีแต่ความตายสถานเดียวที่จะได้รับ และเด็กบริสุทธิ์ในท้องจะไม่มีวันได้ลืมตาดูโลก

นางรอช้าไม่ได้อีกแล้ว

“ฮึก...”

ซูเหมยทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง ซบหน้าลงกับตักของมารดาแล้วเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังทั้งน้ำตา อี๋เหนียงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ น้ำตาไหลพรากด้วยความสงสาร นางดึงลูกสาวเข้ามากอดแนบอกแน่น ร่างกายของคนเป็นแม่ในตอนนี้ แม้ยังไม่หายดี แต่เพราะได้ยาบำรุงราคาแพงจากเงินที่ซูเหมยซื้อมาให้ตลอดสองเดือน ก็ทำให้พอมีเรี่ยวแรงลุกเดินได้บ้างแล้ว

“เราจะหนีกันลูก...” ผู้เป็นแม่กระซิบเสียงสั่น แววตากลับเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“แม่จะไม่ยอมให้ใครในจวนนี้ มาแตะต้องลูกของเจ้าเด็ดขาด!”

“คุณหนู!” ชิงชิงทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ กุมมือของซูเหมยไว้แน่น “ข้าจะไปด้วย ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ข้าก็ไม่มีวันทิ้งคุณหนูกับนายหญิงเจ้าค่ะ!”

แรงใจจากคนทั้งสองทำให้ความกลัวในอกจางหายไป ความอ่อนแอถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณที่จะต้องปกป้องลูกในท้อง

นางนำเงินทองที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกมาแบ่งอย่างรวดเร็ว สั่งให้ชิงชิงแอบออกไปติดต่อหารถม้าที่ไว้ใจได้ให้มารอรับในคืนนี้ พร้อมทั้งจัดเตรียมเสบียงและของใช้จำเป็น

เมื่อตกดึก ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ซูเหมยจุดตะเกียงน้ำมันสลัว หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนจดหมายทิ้งไว้บนโต๊ะ

‘ลูกอกตัญญูไม่อาจอยู่ปรนนิบัติ ข้าน้อยซูเหมยและมารดาขอตัดขาดจากตระกูลหลินนับแต่นี้ ขอท่านพ่อและฮูหยินใหญ่โปรดอย่าได้เสียเวลาออกตามหา’

นางวางพู่กันลง มองแผ่นกระดาษด้วยแววตานิ่งสนิท นางไม่สนใจว่าวันพรุ่งนี้ใครจะโกรธแค้นหรือตามแช่งด่า ขอเพียงพามารดาและลูกน้อยหนีไปให้พ้นจากกรงขังแห่งนี้ได้ก็พอ

“รถม้ามารอแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” ชิงชิงกระซิบเตือนเสียงเบา

ซูเหมยและสาวใช้ช่วยกันประคองมารดา พากันลัดเลาะผ่านความมืดไปตามแนวกำแพงรั้วที่คุ้นเคย จนกระทั่งแทรกตัวผ่านรอยแยกกำแพงผุพังท้ายจวนออกมาสู่ตรอกเปลี่ยวภายนอกได้สำเร็จ

เมื่อก้าวขึ้นไปบนรถม้า คนขับก็สะบัดแส้ รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวออกจากตรอกอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าออกจากประตูกำแพงเมืองก่อนฟ้าสาง

ซูเหมยมองเงาจวนตระกูลหลินที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด มือบางยกขึ้นลูบหน้าท้องเบาๆ

ความหลัง ความเจ็บปวด และผู้ชายใจร้ายคนนั้น... ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างแท้จริงแล้ว