ตอนที่ 7 ป้อนข้าวลูก

“ก็ได้ค่ะ..” เดมี่เม้มปากเอื้อมมือไปหยิบโทรศัทพ์มือถือที่เขายื่นให้พิมพ์ไอดีไลน์ส่วนตัวลงไป พอเสร็จเธอก็รีบเปิดประตูเดินหายเข้าไปในบ้านทันที

“ตัวโคตรหอมเลย” กลิ่นหอมจากตัวเดมี่ยังติดค้างอยู่ในเบาะ จนเจ้าของรถอดไม่ได้ที่จะเลื่อนมือลูบไล้ไปตามที่นั่งซึ่งยังคงอุ่นอยู่..

เดมี่เดินรีบร้อนเข้ามาในตัวบ้านจนเผลอชนเข้ากับคุณเลขา..

“อ่าวคุณเดมี่กลับมาตั้งแต่ตอนไหนครับ ทำไมไม่ได้ยินเสียงรถ”

“เอ่อคือว่า วันนี้รถเสียพี่คนขับเอาไปเข้าอู่เดมี่ไม่อยากรอเลยกลับมาเอง แล้วทำไมวันนี้คุณกวินทร์ถึงอยู่บ้านล่ะคะ” เดมี่บ่ายเบี่ยงด้วยการถามเรื่องของเขา ปกติเวลานี้คุณกวินทร์ต้องอยู่กับคุณป๊าที่บริษัท..หรือว่า

“คุณป๊าอยู่บ้านเหรอคะ” น้ำเสียงของเดมี่ห่างจากคำว่าดีใจจนทำให้กวินทร์นิ่วหน้า..แปลกๆ นะยัยเด็กเดมี่ ถ้าเธอรู้ว่าลูคัสอยู่ต้องรีบแจ้นส่งเสียงดังเข้าไปแล้ว ท่าทางเหมือนคนมีความผิด

“อยู่ครับรอคุณเดมี่นานมาก ว่าแต่ทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านช้าจังครับ” สายตาจับพิรุธทำให้เดมี่รีบวิ่งขึ้นไปด้านบน

“คุณป๊าขาเดมี่มาแล้ว..”

กวินทร์มองร่างบางวิ่งตัวปลิวขึ้นไป สายตาคมหรี่มองออกไปยังโรงรถคนขับรถซึ่งควบตำแหน่งบอดี้การ์ดส่วนตัวของเดมี่ไปไหน

บรรยากาศอบอุ่นบนโต๊ะอาหารทำให้เหล่าสาวใช้พากันอมยิ้ม คุณหนูเดมี่ที่ปกติต้องนั่งทานข้าวคนเดียววันนี้เธอไม่ต้องเหงาอีกเมื่อมีคุณพ่อนั่งอยู่ด้วย

“กินผักเยอะๆ หน่อยเดมี่”

“เดมี่ไม่ชอบอ่ะ” เดมี่ย่นจมูกมองจานผัดผักรวมสีสวย ลูคัสหลิ่วตามองไปยังหัวหน้าแม่บ้าน ซึ่งรีบพยักหน้าเข้าใจ

“คุณเดมี่คะ จานนี้คุณลูคัสลงมือทำเองเลยนะคะ” เดมี่หยุดเขี่ยข้าวในจานเธอมองใบหน้าคุณป๊าสลับกับมองจานอาหาร

“ถามจริง จานนี้คุณป๊าทำเองเลยเหรอคะ” ท่าทางปลื้มๆ ของเธอทำให้เขายืดอก ต่างจากเหล่าสาวใช้ที่พากันเดินออกจากห้องอาหาร สวนทางกับคุณเลขาที่กำลังเดินหน้ายุ่งเข้ามา

“ทำเองทุกขั้นตอนเลยครับ คุณเดมี่” กวินทร์เลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเดมี่ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลง เขาหยิบจานพร้อมกับโถข้าวมาตักโดยไม่สนสายตาของเจ้านายหนุ่ม

“กูชวน..” ลูคัสถามไอ้คนที่ตักข้าวใส่ปากด้วยความรีบร้อน เขาไม่เคยถือตัวพออยู่กันเอง กวินทร์ก็กลายเป็นสมาชิกร่วมโต๊ะอีกคนที่เดมี่คุ้นชิน

“จานนี้คุณป๊าทำให้เดมี่ คุณเลขากินอย่างอื่นเลยค่ะ” เดมี่ร้องห้ามเมื่อเขาตั้งท่าจะตักอาหารที่คุณป๊าทำให้เธอ

“คุณลูคัสนี่เก่งจริงๆ นะครับ แครอทนี่เป็นชิ้นเท่าๆ กันเลย” กวินทร์น้ำเสียงแดกดัน ด้านเดมี่ก็ก้มลงมองแครอทในจาน

“คุณป๊าเก่งจัง เดมี่ยังทำไม่ได้เท่านี้เลย คุณป๊าอยู่ทำให้เดมี่ทุกวันเลยนะคะ เดมี่สัญญาว่าจะกินให้หมดเลย” เดมี่ลุกจากเก้าอี้วิ่งไปนั่งลงที่ตักของคุณพ่อ ท่ามกลางสีหน้าตกใจของกวินทร์

“เดมี่ลุกขึ้น” ถึงจะบอกแบบนั้นแต่มือกลับพาดรั้งไปที่เอวลูกสาวจนกวินทร์ต้องลอบเบ้หน้า

“เดมี่รักคุณป๊าจัง” เดมี่ยิ้มแฉ่งโอบต้นคอเขาไว้พร้อมกับก้มลงหอมแก้มซ้ายขวาสลับไปมา

“เดมี่ฉันบอกให้ลงไป” ปากบอกแบบนั้นแต่สายตามองไปทางกวินทร์ ซึ่งตีความหมายได้ไม่ยากว่า

..มึงจะนั่งทำส้นตีนไร รีบไสหัวออกไป

..ไม่ต้องแดกแล้วกู พ่อลูกเค้าจะป้อนข้าวกัน

ลูคัสเดินไปส่งลูกสาวหน้าห้อง กว่าเดมี่จะยอมปล่อยเขาออกมาก็นานสองนาน ใบหน้าเปื้อนยิ้มทำตัวราวกับเป็นเด็กวัยรุ่นหัดมีความรักขวางหูขวางตากวินทร์จนต้องกระแอมออกมา

“หน้าระรื่นเชียวนะ ไปเล่านิทานกล่อมลูกมาเนี้ย”

“เรื่องของกู เข้ามาหากูในนี่มีอะไร” กวินทร์ทรุดตัวนั่งลงค่อยๆ ไล่อ่านเอกสารที่กองไว้ตั้งแต่เช้า

“เรื่องเดมี่..”

“เดมี่ทำไม”

กวินทร์กระแอมเบาๆ ให้คนที่ยืนอยู่มุมห้องเดินออกมา ลูคัสนิ่วหน้ามองคนขับรถของเดมี่ด้วยความไม่เข้าใจ

“เล่าไป” กวินทร์กระตุ้น

“คือเมื่อเย็นรถยางแตกครับ..”มือที่กำลังกำด้ามปากกาหยุดลงชายหนุ่มปัดกองเอกสารให้พ้นหน้า ธุรกิจพันล้านสำคัญน้อยกว่าเรื่องของลูกสาว

“คือ..เมื่อเย็นก่อนกลับคุณเดมี่ไปทานข้าวกับกลุ่มเพื่อน เอ่อมีผู้ชายคนนึงเดินมาส่งคุณเดมี่ที่รถ จังหวะเดียวกับที่รถยางแตกพอดี ผู้ชายคนนั้นเลยอาสามาส่งคุณเดมี่ที่บ้าน”

“มึงปล่อยให้เดมี่มากับมัน” แววตาวาวโรจน์ของผู้เป็นนายทำให้คนขับรีบก้มหน้า

“ผมขอโทษครับนาย ผมกลัวคุณเดมี่ร้อนไม่อยากให้รอ”

“มึงเป็นบอดี้การ์ดเดมี่ มึงปล่อยให้ลูกกูนั่งรถคนอื่นมาได้ยังไงวะ แล้วถ้ามันไม่พาเดมี่กลับมาส่งบ้านมึงรับผิดชอบไหวมั้ย”

ปลายกระบอกปืนซึ่งถูกชักออกมาตอนไหนไม่รู้ทำให้คนขับรถรีบนั่งคุกเข่า พลางส่งสายตาไปหาคุณเลขา

“ใจเย็นครับนาย..มึงมีรูปมันมั้ย” กวินทร์เริ่มซักประวัติไอ้พวกหน้าจืดที่มาตามเต๊าะเดมี่

“มีครับๆ ..” คนขับรีบล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนไม่กี่ทีก็เจอรูปไอ้หน้าอ่อนคนนั้น กวินทร์คว้าขึ้นไปดูก่อนจะรีบคว่ำจอลง

…สัส ถ่ายจังหวะดีซะด้วยนะมึง!

...........

ฝากกดหัวใจ+คอมเม้นให้อีป๊าด้วยนะค้า อย่าลืมเก็บเข้าชั้นกันนะคะ ขอบคุณค้า...