บทที่ 3

เพราะเขามีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ

เจียงอวี่เฟยปิดหนังในแล็ปท็อปที่ดูค้างไว้ครึ่งเรื่อง แล้วใช้เมาส์คลิกเปิดโปรแกรมแชตตรงมุมขวาล่างที่เด้งแจ้งเตือนไม่หยุด

เป็นต้วนชิงเหย่ที่กำลังคุยกับหลินชิงเหยา

เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองล็อกอินค้างไว้บนแล็ปท็อป เธอจึงเห็นข้อความทั้งหมดได้อย่างชัดเจน

เธอได้แต่มองพวกเขาคุยกันตั้งแต่เรื่องในอดีต ปัจจุบัน ลากยาวไปจนถึงอนาคต

ท่ามกลางบทสนทนายาวเหยียดนั้น ต้วนชิงเหย่ไม่เคยเอ่ยถึงเธอเลยแม้แต่ประโยคเดียว

ก็แน่แหละ ท้ายที่สุดเธอก็เป็นแค่ตัวแทนที่เอาไว้ปลอบใจเท่านั้น มีอะไรให้พูดถึงกัน

เธอมองข้อความที่ยังคงเด้งรัว ๆ อย่างต่อเนื่อง ก่อนจะกดปุ่มปิดเครื่อง

คืนนั้นผ่านพ้นไปโดยไร้ซึ่งความฝันใด ๆ

วันต่อมา เจียงอวี่เฟยสะดุ้งตื่นเพราะเสียงออดหน้าประตู

เธอขยี้ตาเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นต้วนชิงเหย่ที่ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้กำลังหันขวับมา ในมือเขาอุ้มช่อดอกไม้และหิ้วเค้กวันเกิดเอาไว้

“เฟยเฟย เธอสั่งเค้กมาเหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากกินเค้กล่ะ”

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบไปหลายวินาที เจียงอวี่เฟยถึงเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า

“วันเกิดฉันน่ะค่ะ เพื่อนน่าจะให้คนส่งมาให้”

เมื่อได้ยินดังนั้น ต้วนชิงเหย่ก็ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

เขาเผลอหันไปมองปฏิทินบนผนัง ถึงได้เพิ่งรู้ตัวว่าวันนี้คือวันที่ 12 กรกฎาคมแล้ว

เขาดันลืมวันเกิดของเธอไปเสียสนิท!

แววตาของต้วนชิงเหย่ปรากฏร่องรอยความรู้สึกผิดวาบผ่าน เขารีบวางของในมือลง แล้วดันหลังเจียงอวี่เฟยให้กลับเข้าไปในห้องนอน

“วันนี้วันเกิดเธอ เราออกไปเดตกันดีกว่า อยากกินอะไรล่ะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉลองกันที่บ้านนี่แหละ”

เจียงอวี่เฟยปฏิเสธข้อเสนอนั้น

แต่ต้วนชิงเหย่กลับยืนกรานจะออกไปฉลองให้ได้ ซ้ำยังหยิบกระโปรงตัวหนึ่งจากตู้เสื้อผ้ายื่นมาให้เธอ

เธอทนการรบเร้าของเขาไม่ไหว จึงทำได้เพียงไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วตามเขาออกไป

ทั้งสองคนไปกินติ่มซำที่ร้านโปรด จากนั้นก็ไปดูหนังที่เพิ่งเข้าฉายใหม่ด้วยกัน ก่อนจะไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าอีกสองสามรอบ

ระหว่างนั้น เจียงอวี่เฟยขอตัวไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาก็เห็นเขากำลังคุยโทรศัพท์ ขอให้คนทางบ้านช่วยสั่งจองสร้อยคอราคาแพงหูฉี่เส้นหนึ่ง

สร้อยคอเส้นนั้น ดันบังเอิญเป็นเส้นที่เธอถูกใจตั้งแต่แรกเห็นในนิตยสารเมื่อครึ่งเดือนก่อนพอดี

เมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของเขา ภายในใจของเจียงอวี่เฟยก็พลันรู้สึกสับสนปนเปไปหมด

เธอไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าในหัวของเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

สร้อยคอที่เธอแค่มองนานกว่าปกตินิดหน่อย เขากลับจำฝังใจ แต่วันเกิดที่สำคัญที่สุด เขากลับลืมไปเสียสนิท

อะไรสำคัญกว่ากัน เขาแยกไม่ออกจริง ๆ หรือไง

แต่พอมาคิดดูให้ดี ความจริงแล้วเขาก็น่าจะแยกออกนั่นแหละ

ก่อนที่หลินชิงเหยาจะกลับมา เขายึดตัวแทนอย่างเธอเป็นที่พึ่งทางใจ จึงได้คอยใส่ใจไปเสียทุกเรื่อง

ทว่าหลังจากที่หลินชิงเหยากลับมา เขาก็ทุ่มความสนใจทั้งหมดไปที่หลินชิงเหยาแทน

ดังนั้นเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ เขาจึงลืมไปจนหมดสิ้น

เจียงอวี่เฟยห่อเหี่ยวไร้ชีวิตชีวาตลอดช่วงเช้า ไม่ว่าจะเห็นอะไรก็ดูจะหมดอารมณ์ไปเสียหมด

ต้วนชิงเหย่สังเกตเห็นความใจลอยของเธอ จึงเอื้อมมือมาขยี้ผมเธอเบา ๆ “เจ้าของวันเกิดทำไมดูไม่ค่อยดีใจเลย ไม่พอใจแพลนที่ฉันจัดให้วันนี้เหรอ”

พอมาคิดดูตอนนี้ การที่เขามักจะชอบขยี้ผมเธอ ลึก ๆ แล้วในจิตใต้สำนึก เขาก็คงจะมองเธอเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่ง ไม่ใช่คนรักละมั้ง

เจียงอวี่เฟยส่ายหน้า กำลังจะอ้าปากบอกว่าเหนื่อยแล้วและอยากกลับบ้าน แต่ต้วนชิงเหย่กลับโบกรถคันหนึ่งเสียก่อน พร้อมกับบอกที่อยู่ของวิลล่าบนเขาแห่งหนึ่งให้คนขับ

เมื่อเผชิญกับสายตาประหลาดใจของเธอ เขาก็เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ “เธอพูดมาตลอดเลยไม่ใช่เหรอว่าอยากรู้จักเพื่อนฉัน วันนี้ทุกคนว่างพอดี ฉันเลยพาเธอไปทำความรู้จัก แบบนี้ทำให้มีความสุขขึ้นมาบ้างไหม”

กำหนดการที่เหนือความคาดหมายนี้ ทำให้เจียงอวี่เฟยถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

เมื่อก่อนตอนที่ต้วนชิงเหย่ไม่ยอมไปเจอครอบครัวและเพื่อนของเธอ เธอจึงคิดว่าอยากไปทำความรู้จักกับเพื่อนของเขาบ้าง แต่ทุกครั้งเขาก็มักจะหาข้ออ้างสารพัดมาปฏิเสธอยู่เสมอ นานวันเข้า เธอก็ไม่เคยหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีกเลย

มาตอนนี้ที่เธอกำลังจะจากเมืองจิงเป่ยไป เขากลับจะพาเธอไปเจอเพื่อนเพียงเพราะความรู้สึกผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจ

เรื่องบนโลกใบนี้ ช่างเล่นตลกและผิดที่ผิดเวลาไปเสียหมด

เธอเอาแต่ทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วเงียบ ๆ สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

รถแท็กซี่แล่นมาจอดตรงบริเวณกลางเขา

ต้วนชิงเหย่จมือเธอเดินเข้าไปในวิลล่า ก่อนจะผลักบานประตูอันหนักอึ้งออก

ปัง! ปัง! เสียงดังขึ้นสองสามครั้ง พลุกระดาษและริบบิ้นปลิวว่อนร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน คนกลุ่มหนึ่งเบียดเสียดกันออกมาจากประตูพลางส่งเสียงโหวกเหวก และพูดด้วยรอยยิ้มกว้างว่า “สุขสันต์วันเกิด”

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ต้วนชิงเหย่ก็รีบดึงเจียงอวี่เฟยเข้ามาปกป้องไว้ในอ้อมกอดทันที เขาช่วยหยิบเศษริบบิ้นบนศีรษะเธอออก พลางออกปากไล่เพื่อนสนิทสองสามคนที่พยายามจะเบียดเข้ามา

“ระวังหน่อย อย่าทำให้เด็กน้อยของฉันตกใจสิ เธอขวัญ...”

แต่พูดยังไม่ทันจบประโยค เสียงของเขาก็ขาดห้วงไป

เขามองไปยังใบหน้าอันคุ้นเคยท่ามกลางฝูงชน สีหน้าพลันเปลี่ยนไป

หลินชิงเหยากลับมีสีหน้าราบเรียบ เธอส่งยิ้ม เดินเข้ามาทักทาย

“อาเหย่ ฉันไปอยู่ต่างประเทศมาหลายปี ไม่ได้มารวมกลุ่มนานมากเลย เมื่อเช้าได้ยินว่านายจะจัดงานวันเกิดให้แฟน ก็เลยอยากมาสนุกด้วย คงไม่ใช่ไม่ต้อนรับฉันใช่ไหม”

ต้วนชิงเหย่กวาดสายตาเย็นเยียบไปรอบ ๆ ทุกคนในบริเวณนั้นต่างไม่กล้าสบตากับเขา พากันหลบสายตา ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศกำลังจะมาคุ เจียงอวี่เฟยจึงยื่นมือออกไป เป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อนอย่างมีมารยาท

“ต้อนรับสิคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันเจียงอวี่เฟย”

หลินชิงเหยามองเธออยู่พักใหญ่ ถึงเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง แล้วจับมือตอบด้วยสีหน้าคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

“สวัสดี ฉันหลินชิงเหยา เป็น...เพื่อนของอาเหย่”

“เฟยเฟย เคยมีใครบอกเธอไหมว่าเราหน้าตาคล้าย ๆ กันเลย”