บทที่ 4

สิ้นคำพูดนี้ มือของต้วนชิงเหย่ที่โอบแขนเธอไว้ก็พลันรัดแน่นขึ้น

ทว่าเจียงอวี่เฟยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย “เหรอคะ งั้นเราคงมีวาสนาต่อกันมาก”

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มกร่อย คนรอบข้างก็เริ่มสร้างความคึกคักขึ้นมาทันที

กลุ่มคนคุ้นเคยจับกลุ่มดื่มเหล้าเล่นเกมกัน เสียงดังเอะอะไปหมด

เจียงอวี่เฟยไม่รู้จักใครเลยสักคน อีกทั้งไม่ชอบร่วมวงเฮฮาแบบนี้ จึงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟา

ต้วนชิงเหย่แม้ตัวจะนั่งเฝ้าอยู่ข้างเธอ แต่สายตากลับเอาแต่จับจ้องไปยังโต๊ะฝั่งซ้ายตลอดเวลา

เธอมองตามสายตาเขาไป ก็เห็นหลินชิงเหยาที่กำลังส่งเสียงเฮฮาที่สุดอยู่ทันที

ทีแรกเขายังพยายามข่มใจไว้ ทว่าพอหลินชิงเหยายกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมา เขาก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นเดินไปคว้าแก้วนั้นมาทันที พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“เธอแพ้แอลกอฮอล์แล้วยังจะดื่มอีก เป็นบ้าไปแล้วหรือไง”

เพราะน้ำเสียงที่ดุดันเกินไป ทำให้ทั้งห้องโถงเงียบกริบ ทุกคนต่างหันมามองเป็นตาเดียว

หลินชิงเหยาเขี่ยลูกเต๋าในมือไปมา มุมปากยกยิ้มอย่างขบขัน

“ผ่านมาตั้งหลายปี นายยังจำเรื่องนี้ได้อีกเหรอ”

ต้วนชิงเหย่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เพื่อนสองสามคนที่เมามายก็โผล่เข้ามาร้องตะโกนเสียงดัง “อาเหย่จะลืมได้ยังไงล่ะ ตอนที่พวกนายคบกัน ไอ้คนคลั่งรักคนนี้ก็มองแค่เธอคนเดียวนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ต้วนชิงเหย่ก็หันขวับไปมองเจียงอวี่เฟยตามสัญชาตญาณ สีหน้าพลันมืดครึ้มลง ก่อนจะตวาดเสียงแข็ง “ถ้าเมาก็ไปสร่างเมา มาพูดจาเหลวไหลอะไรตรงนี้!”

คนเหล่านั้นถูกตวาดจนตกใจหน้าซีดไปตาม ๆ กัน เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเจียงอวี่เฟยก็อยู่ที่นี่ด้วย จึงรีบพูดแก้สถานการณ์

“ดื่มให้น้อยลงหน่อย เกมยังไม่จบเลยนะ!”

“มา ๆ ๆ ตาต่อไป!”

บรรยากาศที่เย็นเยียบในงานจึงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

หลังจากข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอกลงได้แล้ว ต้วนชิงเหย่ก็เดินกลับมาที่โซฟา แล้วหยิบน้ำผลไม้บนโต๊ะยื่นให้คนข้างกาย

เจียงอวี่เฟยไม่ได้พูดหรือถามอะไรออกไป เธอเพียงรับแก้วมาจิบสองสามอึก

ท่าทางสงบนิ่งของเธอกลับยิ่งทำให้ต้วนชิงเหย่รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา

เขากำลังจะอ้าปากอธิบาย ด้านหลังก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นมาอีก

“ชิงเหยาแพ้แล้ว! ฉันจับเอง ฉันจับเอง!”

“ไหนขอดูหน่อยนะ เธอจับได้ความจริง คำถามมีอยู่ว่า...ถ้าเป็นไปได้ เธอจะกลับไปคบกับแฟนเก่าไหม”

ท่ามกลางความเงียบกริบ หลินชิงเหยาปรายตามองไปยังต้วนชิงเหย่ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก

“ไม่ มี วัน หรอก”

ทันทีที่เอ่ยคำนี้ออกมา บรรยากาศภายในห้องก็พลันลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง

ไม่มีใครกล้าส่งเสียงออกมาอีกแม้แต่คนเดียว

แต่หลินชิงเหยากลับทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร เอาแต่รบเร้าจะเริ่มเกมตาใหม่

คนอื่น ๆ ได้แต่เออออไปกับเธอ พลางลอบมองต้วนชิงเหย่ที่ตีหน้าขรึมจนแทบจะพังงานนี้ได้ทุกเมื่อ ทุกคนต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

และในเกมตาล่าสุด หลินชิงเหยาก็แพ้อีกจนได้

จังหวะที่เธอกำลังจะรับบทลงโทษ ต้วนชิงเหย่ก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาคว้ามือเธอออกไปนอกประตู

คนในงานคล้ายจะเดาสถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้ว จึงไม่มีใครถามอะไร หันกลับไปสนุกกันต่อ

ทว่าเจียงอวี่เฟยกลับมองผ่านกระจกบานโตเห็นเงาร่างสองสายกำลังยืนเถียงกันอยู่ไม่ไกล มีเสียงทะเลาะรุนแรงที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังมาจากด้านนอก

เมื่อมองภาพนั้น ดวงตาของเจียงอวี่เฟยก็ฉายแววซับซ้อน

ในความทรงจำของเธอ ต้วนชิงเหย่เหมือนจะไม่เคยใส่ใจเรื่องอะไรเลย ใบหน้าของเขามักจะประดับด้วยรอยยิ้มเกียจคร้านอย่างไม่ยี่หระอยู่เสมอ

ตลอดเวลาแปดปีที่รู้จักกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาหลุดจากการควบคุมขนาดนี้

และนั่นกลับเป็นเพราะคำว่า ‘ไม่มีวัน’ ของหลินชิงเหยาเพียงประโยคเดียว

ที่แท้เวลาที่ไม่ถูกรัก ทุกคนก็ล้วนน่าสงสารเหมือนกันหมด

ทะเลาะกันจนสุดท้ายเหมือนต้วนชิงเหย่จะโกรธจัดจนทนไม่ไหว เขาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เมื่อเห็นหลินชิงเหยาเดินกลับเข้ามาเพียงคนเดียว ทุกคนก็รู้ตัวว่างานเลี้ยงครั้งนี้คงต้องจบลงกลางคัน จึงพากันหาข้ออ้างปลีกตัวกลับไป

ส่วนเจียงอวี่เฟยที่เป็นถึงเจ้าของวันเกิดแต่ถูกทิ้งก็ลุกขึ้นยืนท่ามกลางความวุ่นวายนั้น

เธอก็ไปเข้าห้องน้ำก่อนกลับ

ระหว่างที่อยู่ในห้องน้ำ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาจากด้านนอก

ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็มีเสียงของหญิงสาวที่ส่งเสียงเฮฮาดังที่สุดในวงเหล้าเมื่อครู่ดังขึ้นมา

“ชิงเหยา เธอยังชอบต้วนชิงเหย่อยู่ชัด ๆ การกลับประเทศครั้งนี้ก็เพื่อเขา เมื่อกี้ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ ทำให้เขาโกรธจนเดินหนีไป แล้วแบบนี้จะกลับมาคบกันได้ยังไง”

หลังสิ้นเสียงน้ำไหล หลินชิงเหยาก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“ถ้าไม่ทะเลาะกันจะทำให้เขานึกถึงเรื่องเมื่อแปดปีก่อนได้ยังไง ฉันก็แค่อยากให้เขานึกถึงความเจ็บปวดเจียนตายแต่ก็ยังรักตอนที่เลิกกับฉัน ทำแบบนี้เขาถึงจะฝังใจกับฉันไม่ลืมไง”

“ไม่ใช่สิ ผ่านมาแปดปีแล้ว จะให้เขาฝังใจอะไรนักหนา เธอสังเกตแฟนทุกคนที่เขาคบสิ หน้าตาคล้ายเธอทั้งนั้น คนที่พามาวันนี้ถึงจะคบกันนานหน่อย แต่ดูแล้วก็แค่เล่น ๆ แหละ ดูสิว่าวันนี้วันเกิดยัยนั่นแท้ ๆ แต่สายตาและจิตใจของต้วนชิงเหย่กลับเอาแต่จดจ่ออยู่ที่เธอ เจ้าของวันเกิดกลายเป็นเหมือนธาตุอากาศไปเลย ฉันละขำแทบตาย”

เมื่อได้ยินเพื่อนสาวพูดหยอกล้อ หลินชิงเหยาก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างเรียบเรื่อย

“เธอไม่เข้าใจหรอก ตระกูลต้วนเป็นถึงเศรษฐีแห่งจิงเป่ย อาเหย่ก็ทั้งนิสัยและหน้าตาโดดเด่นไปเสียทุกอย่าง คนตระกูลต้วนไม่มีทางชายตามองคนฐานะธรรมดาอย่างฉันหรอก ถึงเวลาพวกเขาก็ต้องหาภรรยาที่เพียบพร้อมเหมาะสมมาแต่งงานกับเขาแน่ ๆ ฉันเลยต้องใช้วิธีนี้ ถึงจะคว้าหัวใจของเขามาครอบครองได้อย่างสมบูรณ์ วันนี้ถึงจะทะเลาะกัน แต่รออีกสองสามวันพอเขาหายโกรธ ฉันก็แค่หาทางลงให้เขานิดหน่อย เขาก็ต้องลืมเรื่องบาดหมางแล้วกลับมาหาฉันแน่นอน”

สิ้นเสียงนั้น วินาทีต่อมาบานประตูห้องน้ำก็ถูกผลักออกอย่างแรง

เจียงอวี่เฟยยืนอยู่ไม่ไกล สบตากับพวกเธอพอดี!