Se connecterPartager
บทที่ 21 เข้าครัว
Date de publication:
2026-03-15 16:00:59
เช้าวันต่อมากับอากาศที่เหมือนเดิม เปลือกตาสีอ่อนขยับเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ก่อนเปิดออกมาอย่างค่อยๆ ภาพแรกที่เห็นคือของตกแต่งภายในที่เปลี่ยนไปในห้อง ที่ต่างกับเมื่อวานแม้กระทั่งเพดาน ร่างบางพลิกตัวมานอนหงาย ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ก่อนจะถอนหายใจพรืด รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง แต่หลับสบายชะมัด
ต่อมาคือการเหลือบตาไปมองเขา คนบนเตียงสูงที่นอนอยู่ข้างๆ ทว่าตอนนี้ไม่มีเขาแล้ว เตียงนอนที่ไร้เจ้าของแต่สภาพของมันกลับยับเยิน ตามลักษณะผ้าห่มผ้าปูที่ถูกใช้โดยไม่ได้จัดเก็บให้เป็นระเบียบ ภาพนั้นเรียกร่างเล็กถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เกิดคำถามก่อนหน้านี้ใครกันพับผ้าห่ม เก็บที่นอนให้เขา
คานโลหรือ..
คงใช่..
เมื่อไม่ได้คำตอบเธอจึงลุกขึ้นจากที่นอน เริ่มจากการเก็บของตัวเอง ก่อนจะเก็บของเขาตามลำดับ และไม่ต้องเดาว่าเขาอยู่ที่ไหน ถ้าไม่มีในห้องนี้ ถ้าเขาจะไปไหนเธอไม่สนใจอยู่แล้ว
หลังจากเก็บทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็เดินเข้าห้องน้ำ ครั้งนี้ตั้งใจจะไม่ขออนุญาต เพราะมีเจตนาจะให้เขาเห็น หากไม่พอใจนั่นจะกลายเป็นชนวนเหตุให้เธอได้เริ่มแผนที่วาง
ยิ่งทำให้เขาขาดความอดทน ยิ่งเจอช่องโหว่ให้เธอรู้นิสัย
เมื่อเหยียบเข้ามาในห้องน้ำ อย่างแรกที่แวบเข้ามาคือการถูกใช้งานของมันเมื่อไม่นานมานี้ สังเกตจากพื้นเปียก บอกได้ว่าเขาเพิ่งจะอาบเสร็จแล้วออกไปนอกห้องหมาดๆ
พออาบเสร็จก็ออกมาหาชุดใส่ซึ่งมีอยู่ไม่กี่ชุด ที่ขอให้เขาซื้อให้ในช่วงจังหวะลงจากเรือต่อด้วยเครื่องบิน คานโลเป็นผู้ถูกไหว้วาน เนื่องจากเขาเป็นผู้ชายที่ขาดความปราณีตจึงหยิบมาไม่กี่ชุด และชุดเหล่านั้นก็ไม่เข้ากับเธอเลยสักนิด
ขาเรียวเดินช้ามายืนที่ระเบียงห้องมองไปรอบๆ ยิ่งเห็นต้นไม้ใบหญ้าที่ถูกหิมะปกคลุมเริ่มเพิ่มระดับความหนาก็ยิ่งรู้สึกเปลี่ยวใจ เธอข้ามน้ำทะเลมาเพื่อสิ่งนี้นะหรือ การได้สวมหน้ากาก และไร้ซึ่งตัวตน
เดิมทีเพียงต้องการหาประสบการณ์เพิ่มจากดินแดนที่ขึ้นชื่อว่าแตกต่าง จำได้ว่าก่อนมาและรับงานนี้ยังขอกับผู้จัดการฉ้อโกงนั่น เสร็จงานนี้จะพักยาว ก็ไม่คิดว่าจะพักยาวแบบนี้ แบบยาวไม่มีกำหนด แถมไม่มีสัญญาณใดบ่งบอกว่าเธอจะได้กลับก้าวขึ้นเวทีได้อีก
ไม่พอเธอยังมาตกเป็นเชลยของผู้ก่อการร้าย
“เฮ้อ..แค่ชั่วข้ามคืนเดียวเอง ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ”
พอได้นอนที่นี่เธอก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อ เก็บกวาด ล้างห้องน้ำให้หมดแล้ว ถ้าเป็นห้องนั้นที่มีฝุ่น ปกติจะอยู่แต่ในห้อง รอคนของเขายกข้าวมาให้ กินข้าวเสร็จก็จะนั่งกอดเข่า เพลียหน่อยก็หลับกลางวัน ตื่นมาก็นั่งเล่นเหมือนเดิม ยาวไปจนฟ้าเปลี่ยนสี ทำอยู่แบบนี้วนเวียน ท่ามกลางห้องที่มีฝุ่นหนาเตอะ คิดเอาเถอะเธอทรมานแค่ไหน
โดดเดี่ยวไม่พอ ไม่มีใครสนใจอีก
หลายวันมานี้เธอป่วยอ่อนๆ เพราะอากาศที่แปรปรวนเปลี่ยนแปลงกะทันหัน บวกกับร่างกายภูมิตกจึงทำให้นอนซม โดยไม่มียารักษาตกถึงท้องสักเม็ด แน่นอนว่าเธอหายเองและเขาก็เปิดประตูเข้ามา ชวนขึ้นมานอนที่นี่ ก็ตอนที่เธอหายดีแล้ว
“หรือว่าจะหาอะไรทำ”
ในเมื่อคิดจะสร้างภาพลวงตาให้แก่เขา มาเฟียผู้โหดร้ายคนนั้น เธอก็ต้องเป็นฝ่ายรุก วางหมากบนกระดานเอง ลองกันสักตั้งจะได้รู้ว่ามีอะไรที่เขาโปรดปราน และตรงไหนที่เขาไม่ชอบพอ
ว่าแล้วเธอก็เดินจากห้องเดินไปสำรวจ ทุบกำแพงความกลัวชายฉกรรจ์ลูกน้องของเขาที่มีจนขึ้นสมอง ซึ่งเดินกันเกลื่อนทั่วพื้นที่ไปในพริบตา แลกดึงความกล้าหวังรอดชีวิตออกมาใช้
“โทษนะ เห็นคุณอินเวร์โนไหม”
เธอใช้ภาษาสากลในการไถ่ถาม ขณะเดินสวนกับลูกน้องของเขาสองคนที่เดินผ่านมา พวกเขาหยุดชะงักพลางหันมองหน้ากันเอง
“อยู่ที่โกดังครับ แต่คุณอย่าเข้าไปดีกว่า”
ถึงไม่ค่อยจะพอใจปนความกล้าๆกลัวๆก็ยังคงฉีกยิ้ม หญิงสาวยิ้มแฉ่งโบกมือรัวๆพลางส่ายหน้า
“ไม่ไปหรอกจ้ะ แค่ถามเฉยๆ ฉันอยากทำอาหารให้เขา รู้ไหมว่าเขาชอบกินอะไร”
“เรื่องนั้น..พวกเราไม่รู้หรอกครับ ไม่เคยร่วมโต๊ะกับนาย”
เออว่ะ เธอไม่น่าถาม ถ้าเป็นคานโลก็ว่าไปอย่าง
“ถ้าอย่างนั้นรู้ไหมว่าครัวอยู่ไหน”
“รู้ครับ คุณเดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายก็ถึง”
ลลิสาพยักหน้า ท่าทางร่าเริงเกินกว่าเหตุ มาหุบยิ้มก็ตอนเดินห่างออกมาจากพวกเขาแล้ว มุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่บอก
ระหว่างทางที่เดินเจอเธอลูกน้องของเขาอีกหลายคน น่าแปลกที่พวกเขามักจะก้มศีรษะให้มากกว่าทำเป็นเมิน จนกระทั่งถึงที่หมาย
ห้องครัวจัดว่าเยี่ยม
Dernier chapitre
ล่ามเมีย บทที่ 138 ทิ้งกันได้ไง
ปิ้งป่อง.. ปิ้งป่อง.. คราวนี้เป็นเหนือเมฆที่อาสาเดินไปเปิดประตูให้ เพราะกลัวว่าเจ้าของบ้านที่อยู่ในสภาพใกล้ตายคงจะได้สะดุดอะไรเข้าสักอย่างก่อนจะไปถึงประตู “เอาอะไรมา” “เบียร์น่ะ คิดว่าสามันคงอยากดื่ม” “ไอ้เหี้ย กูรู้ว่ารักเพื่อน แต่ไม่ถึงสนับสนุนแบบนี้ก็ได้มั้ง” “น่า..มึงอย่าขัดดิ้” เสียงเถียงกันของคนทั้งคู่ดังแว่วอยู่นอกห้องก่อนจะเดินมายังเธอ ร่างเล็กที่ไม่ได้แตะมาม่าแม้แต่นิด ทั้งที่เหนือเมฆอุตส่าห์ตักและเลื่อนมาให้ตรงหน้าเป็นคนแรก “มากันทำไม อยากอยู่คนเดียว” พอเห็นคนทั้งสองร่างเล็กจึงทำหน้าเบื่อหน่าย เอาจริงเธอคิดว่าการอยู่คนเดียวมันดีกว่าเยอะ ถึงจะสภาพจะแย่แต่ก็คงจะแค่ช่วงนี้ เธอรู้กลไกของร่างกายและนิสัยตัวเองดี เสียใจแค่ไหนก็จะไม่โทรมนาน หากแต่ครั้งนี้ไม่รู้จะเหมือนกันไหม...เพราะมันไม่ใช่แค่เสียใจ เพียงแค่มองเพื่อนสลับกับมาม่าในชาม ริมฝีปากกลีบสวยก็ถูกเบ้ออกอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงสะอื้น นาทีนั้นเธอยกเข่าขึ้นมากอด กระชับแน่นและซบลงแนบหน้า “.......”
ล่ามเมีย บทที่ 137 นอนซม
โทรศัพท์ที่ตกหล่นลงพื้นไม่ได้ถูกหยิบกลับขึ้นมา การยืนอยู่ตรงนี้ก็เช่นกันไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนไกล มีเพียงแก้วน้ำก่อนหน้านี้ที่เคยถือไว้โชคดีมากเธอวางลงบนโต๊ะไปก่อนที่จะกดรับสาย ไม่อย่างนั้นคงได้ตกแตกด้วย ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากเธอ และเหมือนว่าจะไม่มีน้ำตาภายในวินาทีนั้น เธอลืมวิธีหายใจ ลืมวิธีกลืนน้ำลาย ถึงได้บาดคอจนเจ็บ ไม่มีอะไรเลยในหัว มีแต่ความมืดดำที่ล้อมรอบตัว เป็นแบบนี้อยู่นานพอควรจนกระทั่ง.. “หะ เห เหมันต์...ฮือ...เหมันต์!!”.. แน่นอนว่าเสียงกรีดร้องลอดผ่านสายโทรศัพท์ที่ยังไม่กดวางมาถึงเจแปน คานโลข่มตาแน่น ความเจ็บปวดที่ระบายผ่านน้ำเสียงนั้นกรีดลึกถึงหัวใจของเขา คิดไว้ไม่มีผิดว่าเธอจะต้องเสียใจ และเหมือนจะยิ่งกว่าที่คิด “นายครับ..” “กูได้ยินแล้ว” หันไปเห็นสภาพของนายตัวเองก็ยิ่งเกิดคำถาม เหตุใดถึงต้องทรมานตัวเองด้วย ในเมื่อต่างฝ่ายต่างรักกันทำไมถึงไม่อยู่ด้วยกัน เขากดปุ่มวางสาย “นายครับ..” “กูรู้มึงจะถามอะไร” ดวงตาละห้อยหันกลับมามองลูกน้อง ภายในนั้นเต็มไปด้วยความหมองหม่น
ล่ามเมีย บทที่ 136 ข่าวร้าย
“เด็กเปรตก็คือเด็กเปรตอยู่วันยันค่ำ” เธอไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเคืองกลับกัน ยังคงยกยิ้มและแค่นหัวเราะ ครั้งนี้อาคีราไม่ได้มาด้วย เนื่องจากภรรยาท้องโต ต้องอยู่ดูแลภรรยา “ขอบคุณที่ชม” เธอยกเหล้ากระดกเป็นแก้วที่สาม ครั้งนี้ไม่ได้ดื่มเพราะติดเป็นนิสัยชอบดื่ม แต่ดื่มเพราะในใจลึกๆรู้สึกอ่อนแอเหลือเกิน “ด่าก็หาว่าชม คนอะไร..” มีใครบ้างที่จะงงว่าตัวเองนั้นกำลังเผชิญอยู่กับอะไร มีใครบ้างจะนึกสงสัยแต่ไม่ยอมที่จะหาคำตอบ และมีใครบ้างที่รู้ทั้งรู้ว่าเขาโกหก แต่กลับเลือกที่จะเข้าข้างตัวเอง.. เขาก็แค่ยุ่ง ไม่มีเวลา.. ส่วนเรื่องตาย ตัดไปได้เลย ผู้ชายคนนี้เก่งเกินกว่าที่จะมีวันนั้น “ดึกแล้วจะกลับก่อนก็ได้นะ” ร่างบางลากสายตาจากจุดที่มองอยู่หลายนาทีไปมองหน้าคนข้างๆ “นั่น..ร้องไห้เหรอ” พลันชะงักก็ตอนโดนทัก ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกแค่อยาก และขอบตาร้อนผ่าว ไม่คิดว่าแค่เสี้ยววินาทีตอนกะพริบตาน้ำตาจะร่วงหล่นลงมาจริงๆ นี่จิตใจเธอเปราะบางขนาดนี้เชียว? “สาเหรอ?”
ล่ามเมีย บทที่ 135 นิสัยไม่ไดี
เสร็จจากนั่งคุยกับเพื่อนสนิท ที่บรรยากาศไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ลลิสาก็มุ่งหน้าไปหาแม่ของเธอทันที ร่างบางในภาพแว่นกันแดดสีดำคาดหน้า สะท้อนอยู่ในม่านตาผู้หญิงอายุราวห้าสิบ โดยมีกระจกกั้นกึ่งกลางระหว่างคนทั้งคู่ คนนึงนั่งอยู่ในร้านอาหารที่นัดเอาไว้ผ่านข้อความของลูกสาว ส่วนอีกคนยืนพิงประตูรถเบนซ์หลังลงมาจากรถแล้ว ด้วยความไม่สนิททำให้ต่างคนต่างหาเวลาของตัวเอง เวลาเล็กน้อยที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดไป ก่อนจะเผชิญหน้ากันแบบจริงจังในรอบหกเดือน “สวัสดีค่ะคุณแม่” บางทีเธอก็แอบคิดว่า พี่ชายบุญธรรมของเธอเป็นลูกแท้ๆ ส่วนเธอเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงหรือเปล่านะ ร่างบางนั่งลงฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่สวยหลังถอดแว่นกันแดดทอดมองใบหน้านั้นว่างเปล่า เข้าใจดีเหตุใดถึงไม่พูด แสดงความยินดีทีได้เจอ คงเป็นเพราะว่าเรื่องของเธอถึงหูหล่อนแล้ว และผลของมัน.. “พ่อของลูกตกเป็นเชลยของคนๆนั้นแล้วสินะ” ก็คือประโยคแดกดัน “คนที่ทำร้ายลูก แต่ลูกกลับเลือก” หญิงสาวไม่มีอะไรจะแก้ตัวถึงได้เงียบ เธอปิดปากสนิท มีแต่สายตาเท่านั้นที่เปิดเผย สมองกำ
ล่ามเมีย บทที่ 134 สิ่งที่น่ากลัวพอๆกับความตาย
“คี..” (สา อยู่ไหน) ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่เป็นห่วงกันแบบนี้เธอคงรู้สึกดีไปแล้ว อาจจะเข้าข้างตัวเองด้วยซ้ำ เขานั้นมีใจให้เธอ ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกตื่นเต้นแทน และอึดอัด ไม่อยากคุยด้วยสักเท่าไหร่ เนื่องจากคนที่เธอรักไม่ใช่คนที่เพื่อนๆเธอชอบ มันจึงดูเหมือนเข้ากันไม่ได้ ไม่พอเขาเพิ่งจะสังหารพ่อของเพื่อนสนิทของสองคนนั้นไป คงยากแล้วที่จะปรองดอง “อยู่โรงแรม” ที่โทรมา เพราะโทรศัพท์เธอมีสัญญาณแล้วแจ้งเตือนไปทางข้อความฝั่งนั้นสินะ? (โรงแรมที่ไหน) “คี ใจเย็นๆ” (ติดต่อไม่ได้สิบกว่าวันสา คุณป้าไปแจ้งความแล้ว ตอนนี้ตำรวจหากันให้วุ่น คีกลัวว่าถ้าตำรวจเจอตอนสาอยู่กับมันจะติดร่างแหไปด้วย มันไม่ใช่คนดีอะไรนี่) “คี! โทรมาแล้วก็หาเรื่องกันเลย?” (แยกแยะหน่อยสา คีรู้ว่าสารักมัน แต่กี่ครั้งแล้วที่สาเป็นแบบนี้ หายไปไหนไม่มีสาเหตุ หายไปแบบปิดสวิตซ์ จู่ๆนึกจะเอากลับมาก็โผล่มาเลย บอกตามตรงมันหยามคีกับเหนือเหมือนกันนะ รู้สึกปกป้องไม่ได้ เมื่อไหร่จะตาสว่างสักที ว่ามันคือคนอันตรายต่อสังคม)
ล่ามเมีย บทที่ 133 รอไม่ไหว
ในที่สุดลลิสาก็ทนการอยู่นิ่งกับที่ไม่ไหว ความดื้อรั้นของเธอทำให้เหล่าคนดูแลต้องยอมแพ้ เนื่องจากว่าพวกหล่อนนั้นมีเหตุจำเป็นต้องขึ้นฝั่งเช่นกัน อีกอย่างสัญญาระหว่างการดูแลสิ้นสุดลงแล้ว แม้ค่าจ้างจะถูกจ่ายครบ ไม่ได้มีปัญหา แต่การไม่ติดต่อมาของผู้เป็นนาย ทำให้คนดูแลไม่กล้าตัดสินใจ พวกหล่อนไม่มีสิทธิ์และอำนาจพอที่จะต่อรองหรือห้ามนายหญิงได้ เพราะไม่รู้ว่าการทำเช่นนั้นจะมีผลเสียมากกว่าผลดีหรือเปล่า เรือลำขนาดกลางออกจากเกาะมุ่งหน้าสู่ฝั่งในเวลาใกล้เที่ยง หญิงสาวก้าวลงจากเรือด้วยการประคองหิ้วปีกของเหล่าคนใช้ ก่อนจะยิ้มบางๆส่งไปให้ “แยกกันตรงนี้เถอะนะ” “จะดีเหรอคะคุณสา” “ดีสิ นี่สัญญาณโทรศัพท์ก็ใช้ได้แล้ว สาจะหาทางกลับกรุงเทพเอง อีกอย่างไปไหนคนเดียวในตอนนี้มันปลอดภัยจะตาย ไม่ตกเป็นเป้าสายตาเหมือนเกาะกลุ่ม ไม่ต้องห่วงนะ สาดูแลตัวเองได้ พี่ๆกลับไปหาครอบครัวกันเถอะค่ะ” “จะเอาอย่างนั้นเหรอคะ” “จ้ะ ขอบคุณมากนะที่อยู่ดูแลสา ระยะเวลาสิบกว่าวันนี้ทุกคนทำงานดีมากนะ น่ารัก เป็นกันเองกับสามากๆ จะไม่ลืมทุกคนเลยนะ”
ล่ามเมีย บทที่ 37 เดินห้างกับลูกน้องของเขา
หลังร่วมโต๊ะอาหารในมื้อเช้าด้วยกันแล้ว เขาก็สั่งให้เธอเก็บของ แต่มีของอะไรที่จะให้เธอเก็บล่ะ นอกจากเสื้อผ้าที่เขาให้คานโลไปหามาให้ แน่นอนว่าจับตัวไหนมาคู่กัน ก็เหมือนจะเป็นศัตรูกันมากกว่ามิตรไมตรี สุดท้ายได้ชุดเสื้อกล้ามสีขาว และกางเกงลินินสีน้ำตาลอ่อน คลุมด้วยเสื้อโค้ทแขนยาวส
ล่ามเมีย บทที่ 35 เสร็จพร้อมกัน
“พร้อมแล้วบอกนะครับ” เขาจุมพิตซับน้ำตาให้ ความอ่อนโยนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากคนอย่างเขา มาเฟียขึ้นชื่อว่าป่าเถื่อน ฆ่าคนเหมือนผักเหมือนปลา และสิ่งนั้นก็เหมือนจะช่วยปลอบประโลมให้ความตึงเครียดก่อนหน้านี้ของเธอมลายหายไป ลำคอของเธอแห้งผากจังหวะกลืนก้อนเจ็บ มือที่กำฟ
ล่ามเมีย บทที่ 33 อยากลอง
"อา.." เริ่มเรียกเสียงครางของคนใต้ร่างออกมาบ้างแล้ว เจ้าของหัวใจที่เต้นราวกับกลองศึก สมองขาวโพลนราวกับไม่มีอะไรอยู่ภายในนั้น กายสาวกระตุกตามสัมผัสอันหนักหน่วงของเขา ไม่ว่าจะโดนจุดไหน เป็นว่าจุดนั้นจะต้องร้อนรุ่มประหนึ่งถูกไฟแผดเผา เธอมัวเมาในรสสวาท ลืมไปแล้วเขานั้นจัด
ล่ามเมีย บทที่ 32 สัมผัสใหม่
ทันทีที่เขาพูดจบริมฝีปากของเธอก็สั่นระริก ไม่ทันได้เอ่ยคำทักท้วงก็ถูกฉกฉวยไปด้วยความร้อนฉ่าจากอวัยวะเดียวกัน กลายเป็นความจำเป็นที่จะต้องกลืนสิ่งนั้นกลับไปด้วยความจำใจ เขาทาบริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักขึ้นจนกลายเป็นความเร่าร้อน ปลายลิ้นร้ายชุ่มชื้นหยอกเย้
Vous vous intéresseriez aussi à
