FAZER LOGINCompartilhar
13 ปะทะคารม
Última atualização:
2026-01-29 13:56:5513 ปะทะคารม
หงส์หยกหัวใจเต้นรัวขณะวิ่งออกมาจากตึกเฟยหลง ในมือยังกำดอกมะลิไว้แน่นจนกลีบชอกช้ำ กลีบดอกสีขาวร่วงหล่นจากฝ่ามือเพราะแรงบีบ
ภาพมังกรที่เคลื่อนไหวบนแผ่นหลังยังติดตา มังกรที่ดวงตาวาวใหญ่ ลุกโชน ราวกับจ้องมองเธอไม่วาง
“อาเจ่มาแล้ว!” เสียงจินเยว่ร้องทักจากในครัว เมื่อเห็นหงส์หยกเดินมาแต่ไกล สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก
“เจ่เจ๊เป็นอะไร ทำไมหน้าตาไม่ค่อยดีเลย”
เหล่ามาม่าหันมามอง ใบหน้าหงส์หยกแม้จะแดงก่ำจากแดด แต่ยังเห็นได้ชัดว่าซีดเซียวและร้อนรน
“ไม่มีอะไรหรอก แค่รีบไปหน่อย กลัวจะไม่ทัน”
เธอเบือนหน้าหลบสายตาทุกคน รีบเดินไปล้างดอกมะลิ ก่อนใส่ลงในหม้อน้ำเชื่อมที่ยังอุ่น แล้วปิดฝาไว้ให้กลิ่นหอมอบอวลอยู่ข้างใน
“เตรียมเสร็จหมดแล้วเหรอคะมาม่าเถาซัว วันนี้เฟิ่งหวงเลยไม่ได้ผัดอะไรเลย”
“ไม่เป็นไร ไว้วันหลังค่อยมาทำ วันนี้เหนื่อยแล้ว ไปพักก่อนไหม ส่วนอาหารให้จินเยว่ายกไป”
“ไปเถอะอาเจ่ เร็ว ๆ ดูสิ เหงื่อเต็มเลย”
จินเยว่ดันแผ่นหลังของหงส์หยกให้ออกจากครัว ร่างเล็กกว่าดันร่างสูงกว่า จนมองไม่เห็นทาง ไม่ทันระวัง เดินชนขอบโต๊ะเข้าอย่างแรง หม้อน้ำบนโต๊ะพลันหล่นลงใส่เท้า
“โอ๊ย! โอ๊ย! เจ็บ…เจ็บจัง!”
เกิดความวุ่นวายเล็ก ๆ ในครัวทันที จินเยว่ร้องเสียงหลง กระโดดกระย่องกระแย่ง ยกเท้าขึ้นกุมไว้
หงส์หยกรีบประคองเธอไปนั่งที่เก้าอี้ในครัว แล้วนั่งยองลง ตรวจดูเท้าอย่างรวดเร็ว
“โชคดีนะที่น้ำไม่ร้อน ไม่อย่างนั้นจินเยว่ของเราคงได้เป็นไก่ต้มไปแล้ว”
มาม่าหลายคนรุมมุงดู เห็นว่าไม่รุนแรงนักจึงพากันหัวเราะกลบเกลื่อน
“มาม่าซื่อ! จินเยว่เจ็บอยู่นะ อย่ามาล้อสิ” เสียงจินเยว่ร้องขึ้น เมื่อหงส์หยกจับโดนนิ้วเท้าที่ถูกน้ำกระแทก
“ไม่เป็นอะไรมาก แค่ทายาแก้ปวด คลายกล้ามเนื้อสักหน่อย เดี๋ยวสองสามวันก็วิ่งได้เหมือนเดิมแล้ว”
หงส์หยกวางเท้าลงเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองมาม่าทั้งสาม
“เดี๋ยวเฟิ่งหวงช่วยงานแทนจินเยว่ก่อน รบกวนมาม่าซื่อพาเธอไปพักดีกว่าค่ะ”
“ดีเหมือนกัน ขนาดเจ็บยังพูดมาก เดี๋ยวป้าหูอื้อเพราะเสียงครวญคราง”
มาม่าซื่อเข้ามาประคองจินเยว่ มีเสียงโอดโอยเบา ๆ ตลอดทางขณะพาเธอกลับเรือนคนใช้
“ถ้างั้นเฟิ่งหวงยกอาหารออกไปเลยแล้วกันนะคะ ใกล้เวลาแล้ว อีกไม่ถึงสิบนาทีก็คงมากันครบ”
“ได้ ๆ ขอบใจอาเฟิ่งมากนะ ถ้าให้พวกป้ายกเข้าไป กลัวกลิ่นครัวจะติดตัว เดี๋ยวคุณ ๆ พาลไม่เจริญอาหาร”
มาม่าเถาซัวช่วยหงส์หยกยกจานอาหารออกไปยังห้องอาหาร ยังไม่ทันจัดวางเสร็จครบ นายแม่และนายพ่อก็เดินเข้ามาถึงโต๊ะ ตามมาด้วยคุณฟางเหนียงเช่นเคย ส่วนอากงชุนมีคนรับใช้ยกซุปเป๋าฮื้อขึ้นไปให้ก่อนแล้ว
“อ้าวอาเฟิ่ง ทำไมมายืนตรงนี้ แล้วจินเยว่ไปไหน”
นายแม่มองอย่างสงสัย ตั้งแต่วันที่อาหลงเห็นเฟิ่งหวงที่โต๊ะครั้งแรก เขาก็สั่งไม่ให้เธอขึ้นมารับใช้ที่โต๊ะอาหารอีก ให้ทำเพียงหน้าที่เรียนกับอากงชุนและชงชาที่ตึกเฟยหลงเท่านั้น
หงส์หยกยอบกายเล็กน้อย ก่อนเล่าเหตุการณ์ในครัวให้ฟัง
“วันนี้จินเยว่ซุ่มซ่ามชนโต๊ะ หม้อน้ำหล่นใส่เท้าค่ะ ตอนนี้ไปพักอยู่ที่เรือนคนใช้ เฟิ่งหวงเลยมาทำหน้าที่แทนสักวันสองวัน”
นายแม่มองหน้ากับนายพ่อ สีหน้าทั้งคู่ฉายความกังวลบางเบา ใจยังไม่แน่ว่าอาหลงจะว่าอย่างไร เพราะไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่งมาก่อน
“แล้วเรียนกับอากงชุนเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงนายพ่อเอ่ยถาม
หงส์หยกหันไปหาเขา “อากงชุนรอบรู้เรื่องการชงชามากค่ะ เฟิ่งหวงได้ความรู้ไปอักโข”
นายพ่อพยักหน้าหงึก ๆ แม้ในใจยังค้างคาใจกับคำสั่งของลูกชายตนเอง
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นดังมาตามโถงทางเดิน หงส์หยกเห็นนายพ่อและนายแม่ยืดตัวตรง ขณะที่คุณฟางเหนียงมีสีหน้าสดใสขึ้นทันตา คิ้วซ้ายของหงส์หยกกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นอากัปกิริยาของแต่ละคน
เธอยอบกายเพียงเล็กน้อยเมื่อนายใหญ่เดินผ่านไปนั่งยังหัวโต๊ะ นายแม่กับนายพ่อยกตะเกียบขึ้น แต่เมื่อเจี้ยงหลงยังไม่ขยับ ทั้งสองจึงต้องวางตะเกียบลงเงียบ ๆ
คุณฟางเหนียงในชุดกี่เพ้าสีชมพูเดินไปหยิบตะเกียบกลาง คีบผัดซีอิ๊วเนื้อลงวางบนจานนายใหญ่
“ใครสั่งให้คีบอาหาร” เสียงทุ้มต่ำทำให้ฟางเหนียงชะงักมือ รีบวางตะเกียบลง สีหน้าซีดเผือด
“จินเยว่ไปไหน”
ไม่มีใครตอบ หงส์หยกเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีเทาหม่นที่จ้องมาทางเธอพอดี
“จินเยว่โดนหม้อน้ำหล่นใส่เท้าค่ะ เลยต้องไปพักอยู่ที่เรือน เฟิ่งหวงอาสามาทำหน้าที่แทนสองวัน”
“ในบ้านไม่มีคนอื่นแล้วหรือ ถึงต้องเป็นเธอ”
หงส์หยกเงยหน้าขึ้นตรง สายตาไม่หลบ “เฟิ่งหวงเป็นคนอาสาเองค่ะ”
ปัง ! มือใหญ่ของเจี้ยงหลงตบลงบนโต๊ะ เสียงดังสะท้อนทั้งห้อง นายแม่กับนายพ่อสะดุ้งพร้อมกัน ฟางเหนียงหน้าซีดมองสาวใช้ตนเองอย่างตื่นตระหนก
“ฉันสั่งไว้ว่าอย่างไร”
หงส์หยกเม้มปาก คิ้วซ้ายโก่งสูง ดวงตาสีน้ำตาลยังคงสู้แสงแดดและสายตาของเขาอย่างไม่หวาดหวั่น
“วันนี้มีคนบาดเจ็บ เฟิ่งหวงไม่อาจนิ่งเฉยให้มาม่าที่อายุมากแล้วต้องทำงานแทนได้ จินเยว่กับเฟิ่งหวงอยู่กินร่วมกันเหมือนข้าวหม้อเดียวกัน การช่วยเหลือกันเป็นเรื่องสมควรค่ะ”
ทั้งห้องเงียบงัน แม้เข็มหล่นคงได้ยินชัด
เจี้ยงหลงจ้องหญิงสาวร่างระหงในชุดถังจวงสีขาว เธอควรเป็นเพียงคนรับใช้ แต่กลับยืนสู้ตาเขาโดยไม่สะทกสะท้าน ดวงตาอัลมอนด์เจิดจ้าเสียจนเขารู้สึกเหมือนตกลงในบ่วงบางอย่างโดยไม่รู้ตัว
“การช่วยเหลือแบบนี้ก็เหมือนกินไข่เค็มจิ้มซีอิ๊ว ว่างงานนักถึงได้เที่ยวเดินเก็บดอกไม้หรือรับใช้แทนคนอื่น ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ไปอยู่ตึกเฟยหลง แล้วทำงานอยู่ที่นั่น”
ทั้งห้องตกตะลึงพร้อมกัน สีหน้าฟางเหนียงแดงก่ำด้วยความโกรธ นายแม่กับนายพ่อรีบกลบเกลื่อนชวนทานอาหาร
หางตาหงส์หยกเห็นนายแม่สะบัดตะเกียบเป็นเชิงไล่ให้เธอรีบออกไป
เธอยอบกาย แผ่นหลังตั้งตรง ก่อนเดินออกจากห้องอาหารโดยไม่หันกลับไปมอง ใบหน้าบึ้งตึงตลอดทางกลับเรือนไป๋หลาน
Último capítulo
ล่ารักมาเฟีย 35 จบบริบูรณ์
35 จบบริบูรณ์เสียงเจี้ยงหลงปนหยอกเย้าทำให้หงส์หยกเอียงศีรษะเหลือบมอง หน้าคมเข้มยิ้มกว้าง นัยน์ตาเป็นประกายหยอกล้อ ก่อนเข้มขรึมลงเมื่อหันกลับไปด้านหน้าบันได หงส์หยกหันตาม องครักษ์จำนวนมากยังยืนเรียงหน้ากระดานด้านล่าง เธอไม่คาดคิดว่าจะมีมากขนาดนี้ ถึงว่าเวลาเธอไปไหน เจี้ยงหลงถึงรู้ทุกอย่างดวงตาอัลมอนด์ไหวระริก ร่างระหงเหยียดตรง สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อองครักษ์ทั้งหมดโค้งคำนับพร้อมเปล่งเสียงเรียก“นายหญิง”ชั่วเวลาอึดใจแต่เหมือนยาวนานสำหรับหงส์หยก ภาพตรงหน้าน่าเกรงขามจนเธอถอยหลัง แต่ฝ่ามือใหญ่ดันพยุงแผ่นหลังไว้ กางมือกว้างกลางหลัง“ไม่ต้องกลัว ฉันจะอยู่ข้าง ๆ ไม่ไปไหน”หงส์หยกเงยหน้ามองเจี้ยงหลง รอยยิ้มพึงพอใจ นัยน์ตาเทาเจิดจ้า มีร่องรอยภาคภูมิใจ เธอหันกลับมององครักษ์ที่ยังโค้งค้าง“นายหญิงต้องพูดว่า ‘เงยขึ้นได้’ พวกเขาถึงจะเงยขึ้น”มือชื้นเหงื่อกำแน่นข้างลำตัว ขณะขยับปากเปล่งเสียงหวานนุ่มดังกังวาน“เงยขึ้นได้”เสียงขยับร่างกายจำนวนมากดังขึ้นพร้อมเพรียง ยืดกายดั่งลมกระทบแผ่นไม้ ไร้เสียงแต่มีเสียง สีหน้านิ่งสนิทขององครักษ์ยังทำให้ใจหงส์หยกไม่ใคร่ดีนัก“เอาล่ะ เสร็จพิธี แยกย้ายได้”เจี้ยงหลงช
ล่ารักมาเฟีย 34 แต่งงาน
34 แต่งงานร่างระหงก้าวลงจากรถหรูสีดำสนิท หลังเดินทางจากเมืองไทยด้วยเครื่องบินส่วนตัวในอีกสองวันถัดมา พิธีรับเจ้าสาวเมื่อเช้าเรียบง่ายแต่เปี่ยมความตื้นตัน ของหมั้นต้องใช้คนถือราวยี่สิบคนตั้งแถวยาวจากปากซอยซอกตึกมายังบันไดบ้าน พ่อกับแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้นขณะเดินออกมาส่งเธอขึ้นรถกลิ่นน้ำใบทับทิมและใบเซียงเช่ายังติดตัวจากอาบน้ำก่อนวันเดินทาง นางเหลียนพอรู้ว่าลูกสาวต้องแต่งงานจริง จัดแจงหามาจำนวนมาก ซ้ำยังให้หงส์หยกแช่นานจนผิวซึมซาบกลิ่นหอมอ่อนหวานชุดกี่เพ้าโบราณสีแดงทอด้ายทองเจิดจรัสสะท้อนแสงอาทิตย์ เกล้าผมสูงปักปิ่นทองคำประดับหยกเก่าแก่ ด้วยความประหม่า เธอเผลอยกมือจับกิ่งทับทิมที่แม่นมวิ่งเอามาปักไว้ก่อนลงจากชั้นสองขณะก้าวเดิน พลันยิ้มออกมาเมื่อนึกภาพนายใหญ่ตระกูลเจี้ยงเดินถือถาดหมูดิบนำหน้ายื่นให้แม่ สีหน้าแม่แม้ยิ้มแย้มแต่ยังหวาดกลัว เกรงใจ มือสั่นจนถาดเกือบหล่นไม่น่าเชื่อว่าเพียงวันเดียว ญาติที่อยู่รายล้อมย่านดาวน์ทาวน์หลั่งไหลมาดั่งน้ำหลาก อั่งเปาที่เจี้ยงหลงเตรียมมาไม่พอ จนนายใหญ่ต้องปลดนาฬิกาหรูบนข้อมือวางให้อาอึ้มแทนซองที่เหลือ บรรดาญาติหยุดกั้นประตูเมื่อยกนาฬิกาขึ้นส่อง โห่ร
ล่ารักมาเฟีย 33 Nc
33 Ncร่างระหงก้มมอง ดวงตาอัลมอนด์สีน้ำตาลไหวระริกด้วยไฟปรารถนา ลมหายใจถี่รัว ไม่แพ้เขา ร่างกายเธอโหยหาเขาจนเจ็บปวด“เฟิ่งหวง แต่งงานกันเถอะนะ อย่าทรมานฉันอีกต่อไปเลย”“เจี้ยงหลง ทำไมคุณถึงอยากแต่งงานกับฉันคะ ถึงเราจะยกน้ำชากันแล้ว แต่ก็ไม่มีใครรู้ ถ้าเราไม่พูดก็... อือ อือ”เขาปิดปากด้วยจูบลงทัณฑ์ กดท้ายทอยตรึงแน่น ขบเม้มแรง หงส์หยกสะดุ้งร้องเจ็บ พลิกตัวอีกครั้งจนเธออยู่ใต้ร่างแกร่ง กดหัวเข่าแทรก ดันต้นขาให้เปิดกว้าง กดแก่นกายชายสู่กลางเนินเนื้อเปลือยเปล่า“อือ อย่า อาหลง”เขาปล่อยจูบลงทัณฑ์ กลายเป็นจูบอ่อนหวาน กายชายโหยหาจนเจ็บปวด มือลดลงปลดกางเกงตนเองไม่รอช้า“บ้าจริง อาหลง อย่า อา อา”เจี้ยงหลงไม่รอถอดกางเกงออกจนสุด เสือกตัวเข้าทางรักให้เอ็นใหญ่พบช่องสวาท กระแทกแน่น ความสาวที่ร้างลำใหญ่มานานสองเดือนกลับมาปิดแคบดั่งเดิม“โอ๊ย เจี้ยงหลง”อารมณ์ชายหนุ่มมึนเมาในรสสวาท เมื่อลำร้อนสัมผัสความนุ่มในปลอกสวาท สติสัมปชัญญะพลันกระเจิดกระเจิง เขายืดตัวขึ้น จับข้อเท้าหงส์หยกไว้ กระแทกเอ็นใหญ่ถี่รัว“เฟิ่งหวง ซี้ด”หงส์หยกยังใช้มือดันอย่างไม่ยอม ทั้งที่กายสาวสะท้านไหว ร่องสวาทเริ่มมีน้ำเอ่อล้น ย
ล่ารักมาเฟีย 32 มาตามเมีย
32 มาตามเมียชายร่างสูงมาเฟียแห่งมาเก๊านั่งนิ่งบนโซฟาในบ้านไม้เก่าไม่ใหญ่ไม่เล็ก ซ่อนหลังตึกใหญ่ เขาจ้องพ่อตาแม่ยายที่นั่งตรงข้าม สีหน้าทั้งคู่ไม่ดีนักเจี้ยงหลงยกนาฬิกาดู ตรงมาบ้านนี้ทันทีที่ลงเครื่อง รอเกือบสองชั่วโมง หงส์หยกยังไม่กลับใบหน้าคมเข้มนิ่งสงบภายนอก แต่ภายในปั่นป่วน ชีพจรเต้นรัว สารอะดรีนาลินหลั่งพร้อมสู้ถ้าเธอปฏิเสธ“อาหงส์มาแล้ว” แม่ยายพูดภาษาไทย เจี้ยงหลงฟังไม่ออก แต่คำ “หงส์” เขาจำได้ดีร่างสูงใหญ่พยายามนั่งนิ่ง สายตาสอดส่ายไปประตู ได้ยินเสียงทักทายเบา ๆ หน้าบ้านพ่อตาแม่ยายลุกยืนทันทีเมื่อร่างสูงโปร่งของหงส์หยกปรากฏ เจี้ยงหลงจดจ้องทุกอากัปกิริยา หญิงสาวที่ไม่ได้เห็นสองเดือนหงส์หยกซีดเซียว ผอมลงชัดเจน คิ้วเฉียงขมวดนิ่ง เธอส่งถุงกับข้าวและกรอบรูปอักษรมงคลคู่สีแดงให้เด็กในบ้าน แล้วเดินเข้าห้องนั่งเล่น“นายใหญ่รอฉันตรงนี้ ฉันจะขึ้นไปหยิบป้ายหยกลงมาให้”เจี้ยงหลงผุดลุก กรามขบแน่นสะกดอารมณ์“ฉันไม่ได้มาเอาป้าย”หงส์หยกชะงัก หันมอง เขาสวมชุดถังจวงสีดำ รูปร่างสูงใหญ่ไม่เปลี่ยน ใบหน้าคมเข้มตอบลงเล็กน้อย นัยน์ตาเทาหม่นเปล่งประกายแปลกประหลาด ไม่โหยหา ไม่โกรธ แต่ล้ำลึกกว่าเคย
ล่ารักมาเฟีย 31 เหล่าซือ
31 เหล่าซือ“อาหงส์หยก นี่ลื้ออายุเท่าไรแล้ว ยังไม่แต่งงานอีก เดี๋ยวอายุมากกว่านี้จะหาแฟนไม่ได้นะ”เสียงอาอึ้มตะโกนแซวออกมาจากร้านขายของชำหน้าปากซอย เสียงดังลั่นจนคนแถวนั้นหันมามอง หงส์หยกที่เพิ่งจอดรถมอเตอร์ไซค์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบของบนชั้น“อาอึ้ม หงส์คงได้อยู่ขึ้นคานแน่นอนค่ะ แล้วจะมาก่อกวนอาอึ้มแบบนี้ไปเรื่อย ๆ นี่แหละ”“เหอะ พูดเหมือนคนไม่อยากแต่ง แต่ตาไม่เคยว่างนะ”อาอึ้มหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะหยิบขนมกับน้ำใส่ถุงยื่นให้“อ่ะ เอาไป ไม่ต้องจ่าย เก็บเงินไว้ซื้อผู้ชาย ฉันจะได้มีหลานเขยเหมือนคนอื่นเขาบ้าง”หงส์หยกหัวเราะรับอย่างฝืน ๆ รับถุงจากมืออาอึ้มแล้วโค้งหัวเล็กน้อย“ถ้ามีจริง หงส์จะพามาให้อาอึ้มดูคนแรกเลยค่ะ”“พูดแบบนี้มาสิบปีแล้วนะยะ”หงส์หยกไม่ตอบ เดินเลี้ยวเข้าซอยแคบ ๆ ที่คุ้นเคย ซอยที่เธอเดินผ่านมาตั้งแต่เด็ก ซอยที่มีร้านซักรีดเก่า ๆ ร้านก๋วยเตี๋ยวรถเข็น และบ้านของเหล่าซืออยู่ท้ายสุดบ้านเหล่าซือเป็นบ้านสองชั้นหลังไม่ใหญ่ มีสวนหย่อมเล็ก ๆ หน้าบ้าน ปลูกต้นโมกกับพุดจีนให้ร่มเงา กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศเสมอ ราวกับที่นี่ถูกตัดขาดออกจากความวุ่นวายของเมืองหงส์
ล่ารักมาเฟีย 30 จะไม่ปล่อย
30 จะไม่ปล่อยนายใหญ่ตระกูลเจี้ยง ชายร่างสูงใหญ่ลูกเสี้ยวโปรตุเกส ยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเจี้ยง แสงสีเทาของรุ่งสางสาดลอดม่านบางเข้ามา กระทบกรอบหน้าคมเข้มที่ซูบตอบลงเล็กน้อยจากการพักผ่อนน้อยตลอดหลายสัปดาห์เขาแหงนใบหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนจากสีดำสนิทเป็นสีเทาอมฟ้า เมฆบางลอยช้า ๆ เหมือนโลกทั้งใบยังไม่ตื่นเต็มที่แต่ตัวเขา… ตื่นมานานแล้วดวงตาสีเทาหม่นหลุบต่ำลง มองไปยังโถงทางเดินยาวทอดจากตึกหลักไปยังตึกเฟยหลง โถงเดียวกับที่ร่างระหงในชุดถังจวงสีขาวมักเดินลัดผ่านทุกเช้าเย็น โถงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าเบา ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และเงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาคิดว่า “อยู่ตรงนี้เสมอ”แต่ตอนนี้… มันว่างเปล่าเงียบเกินไป นิ่งเกินไปเหมือนหัวใจของเขาที่ว่างอยู่ครึ่งหนึ่งนี่คงถึงเวลาแล้วจริง ๆถึงเวลาที่เขาจะหยุดรอ หยุดหวัง หยุดปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเป็นฝ่ายเลือกฝ่ายเดียวถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ หงส์หยกอาจไม่ใช่แค่กลับเมืองไทยเธออาจ “โบยบิน” ไปจากชีวิตเขาอย่างถาวรเจี้ยงหลงผละออกจากหน้าต่าง เดินออกจากห้องนอนด้วยก้าวเท้ามั่นคง ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกาง
Você também pode gostar
พราวกลิ่นบุปผาตัณหารัก
พะเนินเทินทึก77.8K visualizaçõesเด็กเสี่ย NC-25
C109.4K visualizaçõesบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า155.7K visualizaçõesวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์101.7K visualizaçõesผัวลับท่านประธาน
หญิงเพียว302 visualizaçõesสูตรรักนักการเมือง
ทิพย์วารี53 visualizaçõesทีเด็ดพ่อหม้ายสายเปย์
จินต์พิชา2.9K visualizaçõesขีดเส้นเพื่อน
Chorchorwa93 visualizações
