5 น้ำแกงฟางเหนียง

5 น้ำแกงฟางเหนียง

แสงสุดท้ายยามพลบค่ำของเกาะมาเก๊าทอดตัวลงช้า ๆ เหนือคฤหาสน์ตระกูลเจี้ยง อากาศเย็นลงจากความร้อนระอุในช่วงกลางวัน ลมทะเลพัดเอาความชื้นมากับกลิ่นดินและกลิ่นไม้เก่า อาคารแต่ละหลังเริ่มเปิดดวงไฟสว่างไสว ไล่เงามืดออกไปทีละจุด

หงส์หยกยืนอยู่ในมุมอาคารหลักของนายแม่ เงาร่างเธอซ้อนทับกับเสาไม้แกะสลัก มองผ่านแนวพุ่มไม้ไปยังลานด้านหน้า

ขบวนรถสีดำเลี้ยวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ เสียงเครื่องยนต์ดับลงแทบพร้อมกัน ก่อนที่ประตูรถคันกลางจะเปิดออก

ร่างสูงใหญ่ในชุดถังจวงสีดำก้าวลงมา

เจี้ยงหลง

แม้ระยะจะไกล แต่หงส์หยกรู้สึกเหมือนลมหายใจตัวเองสะดุดไปเสี้ยววินาที ชายผ้าสีดำแทบไม่สะบัดแม้เจ้าของร่างจะก้าวเดินหนักแน่นรวดเร็ว ท่วงท่าของเขานิ่ง มั่นคง ราวกับทุกก้าวถูกคำนวณมาแล้ว

ไม่มีเสียงเอะอะ ไม่มีการต้อนรับแบบโอ่อ่าเหล่าองครักษ์เพียงเคลื่อนรถเข้าโรงจอด บ้างแยกย้ายพัก บ้างเข้าประจำตำแหน่งรอบตึกเฟยหลง

ทุกอย่างเป็นระเบียบ… จนชวนให้รู้สึกอึดอัด

คฤหาสน์ตระกูลเจี้ยงตั้งอยู่ในย่านชุมชนดั้งเดิม มีเวรยามเดินตีระฆังรอบเขต เมื่อเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นสามจังหวะ หงส์หยกประเมินเวลาได้ราวสามทุ่ม

ไม่นานนัก เธอก็เห็นคุณฟางเหนียงออกมาจากเรือนอิงฮวา สาวใช้ส่วนตัวเดินตาม ประคองถาดน้ำแกงร้อน ๆ ผ่านสวนเล็กไปยังตึกเฟยหลง

เธอไม่แน่ใจว่าห้องไหนคือห้องนอนของนายใหญ่แต่ทันทีที่คุณฟางเหนียงหายเข้าไปในอาคารไฟชั้นบนก็สว่างขึ้น

หงส์หยกยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

นาทีแรก… สิบห้านาที… ครึ่งชั่วโมง…

ความเมื่อยเริ่มไต่ขึ้นจากปลายเท้า แต่เธอยังไม่ขยับ หรือคุณฟางเหนียงจะได้นอนค้างที่ตึกเฟยหลง?

ความคิดนั้นแล่นเข้ามา แต่เธอส่ายหัวเบา ๆ จากที่สังเกตมา ตึกนั้นจะถูกปิดใส่กุญแจทุกครั้งเมื่อนายใหญ่ไม่อยู่ และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้นอนค้าง

เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้งย่ำเที่ยงคืน

สามชั่วโมงเต็ม

หงส์หยกเริ่มขมวดคิ้วหรือพวกเขามีเรื่องต้องคุยกันยาวขนาดนั้น ? แล้วในที่สุด ประตูไม้ใหญ่ของตึกเฟยหลงก็เปิดออก

คุณฟางเหนียงก้าวออกมาก่อน ตามด้วยสาวใช้ส่วนตัว

มือเรียวขาวของเธอจับปกเสื้อกี่เพ้าไว้แน่น ศีรษะก้มต่ำ ร่างอวบอิ่มดูอ่อนระโหยราวกับหมดแรง ขาแทบทรุดทุกครั้งที่ก้าว

หงส์หยกขยับตัวเล็กน้อย เพื่อมองให้ชัดขึ้น

ผมที่เคยรวบตึงหลุดลุ่ยเป็นกระเซิงชุดกี่เพ้าสีชมพูอ่อนยับย่นชายผ้ามีรอยฉีกขาดเล็ก ๆ ตรงสะโพก

คิ้วซ้ายของหงส์หยกโก่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สามชั่วโมง…

ดูท่าน้ำแกงร้อน ๆ จะได้ผลเกินคาด

คุณฟางเหนียงเดินผ่านสวนเล็กไปยังเรือนอิงฮวาอย่างเชื่องช้า ไหล่บางสั่นน้อย ๆ ทุกครั้งที่ลมพัด ใบหน้าหวานซึ้งยามนี้ซีดขาว ดวงตาที่เคยชุ่มน้ำกลับแดงก่ำ

หงส์หยกยืนนิ่งอยู่ในเงามืดความรู้สึกบางอย่างกดทับในอกอย่างไม่อาจอธิบาย

ไม่ใช่ความอิจฉา ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความเย็นวาบเหมือนเพิ่งเห็น “ภาพจริง” ของผู้ชายที่ชื่อเจี้ยงหลงเป็นครั้งแรก

เธอเงยหน้ามองไปยังชั้นบนของตึกเฟยหลงอีกครั้งไฟในห้องนั้นดับลงแล้ว

เงามืดกลืนทุกอย่างกลับคืน

หงส์หยกสูดลมหายใจลึก ก่อนจะหันหลัง เดินออกจากมุมอาคารหลัก มุ่งหน้าไปตามโถงทางเดินยาวกลับเรือนไป๋หลาน

เรือนของคนรับใช้

แต่ในใจเธอรู้ดีว่า… คืนนี้ เธอไม่ได้เห็นแค่ “นายใหญ่กลับบ้าน”

เธอเพิ่งเห็นว่าอาณาจักรหลังนี้ไม่ได้มีเพียงอำนาจและเงินทอง

มันเต็มไปด้วยความต้องการการครอบครองและผู้หญิงที่พร้อมจะถูกใช้เป็นหมากในเกมเดียวกัน

และไม่ช้าก็เร็วเธอเอง…จะต้องเข้าไปยืนอยู่ในสนามเดียวกับคุณฟางเหนียงแน่นอน.

เจี้ยงหลง ชายร่างแกร่งสูงใหญ่ด้วยชาติกำเนิดลูกเสี้ยวโปรตุเกส เวลาพักอยู่บ้านแทบไม่เปิดเครื่องปรับอากาศ

เขาชอบปล่อยให้ลมธรรมชาติพัดผ่านเรือน เงียบ ๆ เย็น ๆ เหมือนตอนเด็กที่ถูกส่งไปอยู่กับทวดที่กวางตุ้ง อากาศจริงทำให้เขาหายใจได้เต็มปอด และมันช่วยคุมสติให้แน่นหนา… ในโลกที่ทุกอย่างพร้อมจะทำให้คนหลุดจากการควบคุมได้ทุกเมื่อ

แต่คืนนี้… มีบางอย่างทำให้สติที่ฝึกมานานสั่นไหว

จากหน้าต่างชั้นบนของตึกเฟยหลง สายตาคมกริบของเขาสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งคนหนึ่งที่เดินออกจากมุมอาคารหลักฮุ่ยหลิง

หญิงสาวในชุดคนใช้ของคฤหาสน์ เสื้อถังจวงสีขาวกับกางเกงสีเข้ม ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบ ทว่า “ความเงียบ” นั้นกลับเด่นชัดเกินไป เหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง… และยังเลือกจะเดินต่อ

เจี้ยงหลงหรี่ตาลง

รูปร่างสูงระหง ท่วงท่ากะจังหวะได้พอดี การยืนซ่อนตัวในมุมอาคารเหมือนรู้มุมกล้อง เหมือนรู้สายตาคน…

คล้ายเธอหญิงสาวปริศนาในคาสิโน

รอยยิ้มกระตุกขึ้นมุมปากอย่างคนที่เพิ่งจับหมากตัวหนึ่งได้กลางกระดาน

หรือแท้จริง…เธออยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งแต่แรก

ตลอดหลายวันที่เขาเฝ้ารอให้หญิงสาวคนนั้นกลับมา คาสิโนของเขาเงียบจากเธอโดยสิ้นเชิง และเขาก็เริ่มแน่ใจว่าเธอไม่ได้ “หายไป” เธอแค่ “ย้ายสนาม” เท่านั้นเอง

ความอยากรู้แล่นวูบขึ้นมา รวดเร็วและคมกว่าที่เขาคิด

อยากเห็นหน้าใกล้ ๆ อยากได้ยินเสียง อยากรู้ว่าเธอเข้ามาที่นี่ทำไม และคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

กลิ่นสมุนไพรจีนในน้ำแกงเมื่อคืนยังติดอยู่ในความทรงจำ ร้อน ลึก และตั้งใจปรุงให้ “ร่างกาย” ตอบสนองอย่างซื่อสัตย์ เจี้ยงหลงรู้ดีว่าใครใส่อะไรลงไป และใส่ด้วยความหมายแบบไหน

ฟางเหนียงทำหน้าที่ของเธอเต็มที่ ทั้งในครัวและนอกครัว จนถึงระดับที่คนเป็นนายไม่อาจปฏิเสธได้ง่ายนัก

แต่ถึงอย่างนั้น… คืนนี้ความคิดของเขากลับไปหยุดอยู่ที่ “คนใช้ชุดขาว” ตรงมุมอาคารมากกว่า

เขาล้มตัวลงบนเตียงใหญ่กลางห้อง กลิ่นสตรีจาง ๆ ยังลอยค้างอยู่ในอากาศ เงียบจนได้ยินเสียงลมเสียดผ่านบานหน้าต่างไม้

มือเขาลูบด้ามมีดที่วางใกล้ตัวตามความเคยชิน ไม้กฤษณาดำสลักลายมังกร กลิ่นหอมเย็น ๆ ของเนื้อไม้ช่วยตัดความร้อนบางอย่างในอก

เจี้ยงหลงหลับตาลงช้า ๆ

คงต้องกลับบ้านให้บ่อยขึ้นแล้วสิ…

ไม่ใช่เพื่อ “บ้าน” แต่เพื่อ “เธอ”