4 แหวนหยกของอาม่า

4 แหวนหยกของอาม่า

ในมื้อเที่ยงของวันที่สาม นับตั้งแต่หงส์หยกเข้ามาอยู่ใต้ชายคาคฤหาสน์ตระกูลเจี้ยง เธอยังไม่เคยได้พบกับเจ้าของบ้านตัวจริง นายใหญ่ตระกูลเจี้ยง

“เห็นว่าอาหลงให้คนมาแจ้ง บอกว่าคืนนี้จะกลับมานอนบ้าน”

เสียงนายแม่เอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารทรงกลมในห้องเฟิงฟู่

หงส์หยกยืนอยู่ห่างจากโต๊ะตามตำแหน่งของคนรับใช้ เธอสังเกตได้ทันทีว่าวันนี้ผิดจากทุกวัน ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่ ธรรมเนียมของบ้านคือ กินไม่พูด ตามคำสอนของขงจื้อ โต๊ะอาหารมักเงียบกริบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ เท่านั้น

แต่วันนี้… คำว่า “อาหลงจะกลับบ้าน” ทำให้ทั้งโต๊ะเปลี่ยนบรรยากาศ

หงส์หยกเหลือบมองไปทางคุณฟางเหนียง ไหน่ไนของนายใหญ่ หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าขาวผ่องแต้มสีแดงเรื่อทันที มือที่จับชายกี่เพ้าบิดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว

สามวันที่หงส์หยกเฝ้าสังเกตอยู่เงียบ ๆ เธอเริ่มเข้าใจระบบของบ้านหลังนี้ บ้านตระกูลเจี้ยงอาจใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ มีโทรศัพท์ ลิฟต์ ห้องครัวแบบยุโรป แต่ในเรื่องลำดับชนชั้นและความสัมพันธ์ ทุกอย่างยังคงยึดรูปแบบจีนโบราณไว้อย่างแน่นหนา

คุณฟางเหนียงยืนอยู่ใกล้โต๊ะกว่าหงส์หยกเล็กน้อย สถานะของเธอจึงอยู่กึ่งกลางระหว่าง “เจ้านาย” กับ “คนรับใช้” ไม่ต้องคอยคีบอาหาร ไม่ต้องยกถาด แต่ก็ไม่ได้นั่งร่วมโต๊ะ

“อาหลงบอกหรือเปล่าว่าจะมาอยู่กี่วัน”

เสียงอากงชุนเอ่ยขึ้น วันนี้เป็นวันแรกที่หงส์หยกได้เห็นอากง เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาป่วยนอนพักอยู่บนเรือนใหญ่

นายแม่ส่ายหน้าช้า ๆ

“เหมือนเดิมแหละอากง อาหลงไม่เคยบอกว่าจะอยู่กี่วัน งานเขายุ่ง เราอย่าไปกดดันลูกหลานเลย”

จากนั้นเธอก็หันไปมองคุณฟางเหนียง

“ส่วนฟางเหนียง คืนนี้เตรียมน้ำแกงร้อน ๆ ไปให้อาหลงบำรุงร่างกายหน่อย แม่อยากมีหลานเต็มทีแล้ว”

คิ้วซ้ายของหงส์หยกกระตุกขึ้นทันที น้ำแกงร้อน ๆ… ในบริบทของบ้านหลังนี้ มันไม่ได้หมายถึงแค่อาหาร

หงส์หยกลอบมองคุณฟางเหนียง รูปร่างสมส่วนมีน้ำมีนวล หน้าอกดันเสื้อกี่เพ้า สะโพกผายอย่างผู้หญิงเต็มวัย ใบหน้าหวานซึ้ง ดวงตาชุ่มชื้นราวกับมีน้ำตาค้างอยู่ตลอดเวลา เธอดูเหมือนดอกไม้ที่ถูกเลี้ยงในเรือนกระจก สวย อ่อนแอ และรอให้ใครสักคนมาปกป้อง

ผู้ชายคงชอบผู้หญิงแบบนี้

คุณฟางเหนียงยิ้มเขิน แก้มแดงจัด มือบิดกำไลหยกไปมา แต่ไม่ได้ปฏิเสธอะไร

“เฟิ่งหวง”

“ค่ะนายแม่” หงส์หยกก้าวออกมาหนึ่งก้าว ยืนนิ่ง

“เดี๋ยวตามฟางเหนียงไปครัว ไปเรียนรู้การทำน้ำแกงของโปรดอาหลงไว้ พออาหงส์มา จะได้ทำเป็น”

คิ้วซ้ายที่โก่งอยู่แล้วโก่งขึ้นอีกเท่าตัว หงส์หยกเหลือบไปมองคุณฟางเหนียง ซึ่งใบหน้าพลันตึงขึ้นเล็กน้อย

“ค่ะนายแม่”

“ถ้าอย่างนั้นฟางเหนียงก็ขอตัวก่อนนะคะ ต้องตุ๋นน้ำแกงใช้เวลานาน”

“เอาสิ เฟิ่งหวงก็ตามออกไปเลย ที่เหลือจินเยว่จัดการต่อ”

หงส์หยกเดินตามคุณฟางเหนียงออกจากห้องทันที พร้อมสาวใช้ส่วนตัวอีกหนึ่งคน

ทันทีที่พ้นประตู

“เจ้านายของเธอจะมาเมื่อไหร่” เสียงคุณฟางเหนียงถามทันที น้ำเสียงรีบร้อนกว่าที่ควรจะเป็น

“อีกประมาณสามเดือนค่ะ”

“สามเดือน…” คุณฟางเหนียงพึมพำเบา ๆ “อีกไม่นานแล้วสินะ”

หงส์หยกไม่ตอบ เธอรู้ดีว่านั่นไม่ใช่คำพูดที่ต้องการคำตอบ

“เธอดูไว้แล้วกันว่าใส่อะไรลงไปบ้าง”

ในครัวใหญ่ คุณฟางเหนียงยืนกำกับคนใช้ตุ๋นน้ำแกงด้วยตัวเอง ครัวทันสมัย เต็มไปด้วยสมุนไพรจีนกลิ่นแรง

“ซุปปอดหมูผักดองแห้งตุ๋นหน่ำปักเฮ้ง” คุณฟางเหนียงตอบเมื่อหงส์หยกถาม

หงส์หยกมองส่วนผสม เธอสังเกตได้ทันทีว่าสมุนไพรเกือบทั้งหมดเป็นฤทธิ์ร้อน และยังมีการเติม โสมคน

“วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน ถ้าใส่โสมคนเพิ่ม อาจทำให้นายใหญ่ปวดศีรษะนะคะ”

คำพูดนั้นออกไปด้วยความหวังดีจริง ๆ แต่สายตาที่คุณฟางเหนียงตวัดกลับมา… เย็นเฉียบ

“ฉันคิดว่าเธอรู้สูตรแล้ว ออกไปข้างนอกหาอย่างอื่นทำเถอะ”

“ค่ะ” หงส์หยกถอยออกมาเงียบ ๆ มองหม้อตุ๋นที่เดือดปุดบนเตา คืนนี้… ดูท่านายใหญ่จะไม่ได้หลับง่ายนัก

เธอเดินออกไปยังสวนเล็กระหว่างอาคารหลักกับตึกเฟยหลง มองคนรับใช้ทยอยเก็บของ ปิดไฟ ปิดประตู

แหวนหยกของอาม่า… ต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในบ้านนี้

หลังจากสังเกตมาหลายวัน หงส์หยกรู้แล้วว่าการ “ขอแลกคืน” ไม่มีทางสำเร็จ ตระกูลเจี้ยงต้องการเกี่ยวดองจริง ๆ

ทางเลือกเดียวที่เหลือคือ ลอบเอาคืนด้วยตัวเอง

เธอเงยหน้ามองตึกเฟยหลง อาคารครึ่งปูนครึ่งไม้สองชั้น ป้ายไม้สลักชื่อแขวนอยู่เหนือประตู

ลายมือหนักแน่นแต่พริ้วไหวสมชื่อ มังกรบิน

ไม่เข้าถ้ำเสือแล้วจะได้ลูกเสืออย่างไร

และเธอก็รู้ดีว่า…ตั้งแต่วินาทีนี้ไป เกมที่เธอเล่นไม่ใช่เกมของ “ว่าที่เจ้าสาว” อีกต่อไปแต่เป็นเกมของผู้บุกรุกในอาณาจักรของมาเฟีย.