6 ดูหน้าให้ชัด

6 ดูหน้าให้ชัด

เช้าวันถัดมา กลิ่นอาหารลอยออกมาจากห้องเฟิ่งฟู่ตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมง โต๊ะอาหารจัดอย่างเป็นระเบียบตามธรรมเนียมเดิม โจ๊กปลาสำหรับอากงตามแบบกวางตุ้ง ขนมปังปิ้ง กาแฟดำ และชุดอาหารที่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชุด จัดไว้พร้อมเหมือนรู้แน่ว่าวันนี้จะมีใครมาร่วมโต๊ะ

หงส์หยกช่วยจินเยว่ยกถาดใหญ่วางโต๊ะข้าง แล้วค่อยยกลงบนโต๊ะกลม

“อ้าว มา ๆ กันแล้ว ทานข้าวอากง นายพ่อ”

น้ำเสียงนายแม่วันนี้ดูสดชื่นกว่าทุกวัน ราวกับแสงเช้าทั้งหมดกำลังอยู่ในดวงตาของเธอ

หงส์หยกหันไปมองชุดอาหารที่เพิ่มขึ้น ใจเต้นหนักขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องมีใครมาบอก

จินเยว่กระซิบเหมือนเล่าเรื่องใหญ่ “วันนี้นายใหญ่อยู่บ้าน นายใหญ่ต้องมาร่วมโต๊ะอาเจ่”

เร็วเกินไป…

หงส์หยกยังไม่ทันเตรียมตัวรับมือ เธอพยายามปรับสีหน้าให้เรียบเหมือนเดิม แต่ความตึงในลำคอทำให้กลืนยากขึ้น

“อ้าว มา ๆ ฟางเหนียง วันนี้อาหลงอยู่บ้าน ปรนนิบัติให้ดีล่ะ”

ฟางเหนียงมาในกี่เพ้าสีชมพูสดใสกว่าทุกวัน ต่างหูหยกและปิ่นปักผมดูตั้งใจเกินกว่า “เช้าอีกวัน” เธอวางน้ำแกงไว้บนโต๊ะเล็กด้านข้าง รอเวลานายใหญ่ลงมาแล้วจะยกไปเสิร์ฟด้วยมือของเธอเอง

“ฟางเหนียงทำน้ำแกงมาให้อาหลงด้วยเหรอ งั้นต้องให้เด็ก ๆ ไปเอาถ้วยมาเพิ่ม จินเยว่”

หงส์หยกฉวยจังหวะนั้นทันที “เดี๋ยวเฟิ่งหวงไปเอาเองค่ะนายแม่”

ไม่รอคำอนุญาต เธอหันหลังจะออกไปให้ไกลที่สุด เพื่อจัดสติให้ทันก่อนเผชิญหน้าระยะประชิด เธอกลัวเพียงอย่างเดียว… กลัวว่าเขาจะจำเธอได้

แต่ยังไม่ทันพ้นประตู...

“โอ๊ย!”

คำอุทานภาษาไทยหลุดออกมาเมื่อเธอกระแทกเข้ากับ “กำแพง” สูงใหญ่ที่เดินเข้ามาพอดี

ร่างเธอเซ มือคว้าชายแขนเสื้อผ้าไหมสีดำไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แล้วทันใดนั้น แขนแข็งแรงก็โอบเอวเธอไว้พอดี ดันให้เธอกลับตั้งตรงอย่างมั่นคง ราวกับเขารู้จังหวะการล้มของเธอตั้งแต่ก่อนเธอจะล้มเสียด้วยซ้ำ

หงส์หยกเงยหน้าขึ้นด้วยความตระหนก

ใบหน้าคมเข้มใกล้เกินไป ดวงตารูปยาวแบบคนจีน แต่กลางตาโตนิด ๆ คล้ายเชื้อสายยุโรป ผมดำอมเทา จมูกโด่งปลายงุ้มเล็กน้อย ริมฝีปากหนาอย่างชายชาตรี

และที่ทำให้เธอแทบลืมหายใจ—

นัยน์ตาสีเทาหม่นอมฟ้า สีเดียวกับท้องฟ้าก่อนพายุฝนจะก่อตัวเย็น เงียบ และน่ากลัว

เขาปล่อยมือจากเอวเธออย่างสุภาพพอให้ดู “ไม่ผิดธรรมเนียม” แต่ความร้อนจากฝ่ามือกลับเหมือนยังทิ้งรอยไว้บนผิวเธอ

เจี้ยงหลงเดินผ่านไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเรื่องเล็กน้อย

แต่หงส์หยกเห็นชัด ฟางเหนียงทำสีหน้าไม่พอใจจนแทบกลั้นไม่อยู่

“เฟิ่งหวง ไปหยิบถ้วยได้แล้ว” เสียงฟางเหนียงดึงเธอออกจากภวังค์ หงส์หยกก้มหน้าลงทันที รีบเดินออกไป มือทาบอกเหนือหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะ

เธอพยายามบอกตัวเองว่า… สงบไว้แต่ไม่ง่ายเลย

เพราะชั่วเสี้ยววินาทีที่สายตาประสานกัน เธอรู้ทันทีว่าเขา “จำได้” อะไรบางอย่างแล้ว

เมื่อหงส์หยกกลับเข้ามาอีกครั้ง ทุกคนพร้อมหน้าอยู่ที่โต๊ะแล้ว ฟางเหนียงยืนปรนนิบัติอยู่ใกล้นายใหญ่เกินจำเป็น จินเยว่ยืนด้านข้างอย่างคนคุ้นชินกับภาพนี้

หงส์หยกส่งถ้วยให้สาวใช้ของฟางเหนียง แล้วไปยืนสงบเสงี่ยมข้างจินเยว่ ก้มหน้าต่ำ ไม่สบตาโต๊ะอาหาร

“อาหลง ลูกไม่กลับบ้านหลายวัน เลยไม่รู้ว่าทางเมืองไทยส่งสาวใช้ว่าที่เจ้าสาวมาเรียนรู้งานก่อน ชื่อเฟิ่งหวง”

หงส์หยกย่อกายทำความเคารพเล็กน้อย ไม่เงยหน้า แม้รู้ว่าเขากำลังมองอยู่

“แล้วเจ้านายของเธอจะมาเมื่อไร” เสียงทุ้มหนักแน่นเอ่ยถาม ตรง ชัด เหมือนคำสั่งมากกว่าคำถาม

“อีกประมาณสามเดือนค่ะ” เธอตอบนิ่งที่สุดเท่าที่ทำได้

แต่เจี้ยงหลง…นิ่งกว่า

เขาจำได้แล้วว่าเธอมีดวงตาสีอะไร และในวินาทีที่เธอเผลอเงยหน้าเมื่อชนกันหน้าประตู เขาแน่ใจยิ่งกว่าเดิม

ดวงตาคู่นั้นคือดวงตาของหญิงสาวในคาสิโน

“แล้วได้เรียนอะไรไปบ้างหรือยัง”

“ยังค่ะ”

เขามองผมประบ่าที่ถูกตัดให้สั้นกว่าที่เห็นครั้งก่อน ทรงผมของ “คนใช้” ที่พยายามซ่อนความเป็น “หญิงสาวคนเดิม” ไว้ใต้บทบาทใหม่ ชุดถังจวงสีขาวบอกฐานะอย่างชัดเจน แต่ท่วงท่า…กลับบอกอย่างอื่น

เจี้ยงหลงยกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนพูดกับนายแม่ราวกับเรื่องนี้ตัดสินได้ง่ายๆ

“นายแม่ควรให้เธอเรียนเรื่องการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของที่นี่ได้แล้วครับ”

นายแม่ชะงัก “แต่อาหลง เฟิ่งหวงเป็นแค่คนรับใช้ เราไม่ต้องรอให้อาหงส์มาก่อนหรือ”

เจี้ยงหลงวางแก้วลงช้า ๆ “ให้เฟิ่งหวงเรียนแทนอาหงส์ได้เลยครับ เมื่ออาหงส์มา เราจัดงานแต่งเมื่อนั้น”

หงส์หยกเผลอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย คิ้วซ้ายกระตุก เธอไม่ทันระวัง เขาเห็น แน่นอนว่าเขาเห็น

“แต่เรายังไม่ได้แลกวันเดือนปีเกิด ตรวจดวงชะตา… ยังมีพิธีอื่นอีก”

“งั้นคงต้องรบกวนนายแม่แล้วครับ”

ฟางเหนียงพยายามรินน้ำแกงให้เขาเพิ่ม ทั้งที่เขาดื่มไปแล้วเกือบหมดชามเล็ก

“พอแล้วอาฟาง” คำสั้น ๆ แต่ตัดจบอย่างเด็ดขาด

ฟางเหนียงชะงัก มือค้างกลางอากาศ รอยยิ้มยังอยู่ แต่แววตาแข็งขึ้น เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ชอบ…ตั้งแต่เฟิ่งหวงเข้าบ้านหลังนี้

ประกายไฟในดวงตาสีเทาของนายใหญ่เมื่อครู่ ไม่ใช่ประกายที่เธอคุ้นเคย

เหมือนเขา “สนใจ” มากเกินไป และเธอไม่ยอมให้ใครมาแย่งความสนใจนั้นไป ไม่ว่าจะเป็นว่าที่เจ้าสาว หรือสาวใช้ของว่าที่เจ้าสาวก็ตาม

เจี้ยงหลงลุกขึ้นหลังอาหารเช้าเสร็จ เดินผ่านร่างระหงที่ยังยืนก้มหน้า เขาไม่เชื่อว่าหญิงคนนี้กลัวเขา… เธอแค่กลัวถูกจับได้

ก่อนออกจากห้อง เขาทิ้งคำสั่งไว้เบา ๆ แต่ชัดราวประกาศ

“ต่อไปไม่ต้องให้เฟิ่งหวงขึ้นมารับใช้ที่โต๊ะอาหาร”

หงส์หยกเงยหน้ามองตามอย่างลืมตัว

“แล้วบ่ายนี้ ให้เธอไปชงชายามบ่ายที่ตึกเฟยหลง”

คำว่า ตึกเฟยหลง ทำให้เลือดในตัวเธอเย็นวาบ

ชงชายามบ่าย… ในตึกของนายใหญ่… ที่มีข้อห้าม “ห้ามเข้า” สำหรับคนอื่นทั้งหมด

หงส์หยกกำมือแน่นใต้แขนเสื้อขาว

นี่ไม่ใช่คำสั่งธรรมดา

นี่คือการเรียกตัวเพื่อ “ดูหน้าให้ชัด” และเพื่อให้เธอรู้ว่า

เขาเริ่มเล่นเกมแล้ว