7 ตึกเฟยหลง

7 ตึกเฟยหลง

หงส์หยกไม่คาดคิดว่าอากาศของมาเก๊าจะแปรปรวนได้ถึงเพียงนี้ เช้ายังแดดส่องจัดจนคิดว่าเป็นวันหนึ่งที่ร้อนอบอ้าวตามปกติ แต่พอบ่ายคล้อยกลับมีฝนเทลงมาเหมือนฟ้าถูกใครบางคนฉีกเปิด

ร่างระหงยืนอยู่ใต้ชายคาระเบียงทางเดินหน้าเรือนคนรับใช้ “เรือนไป๋หลาน” สายฝนสาดเข้ามาเลยแนวกันสาดเป็นริ้ว ๆ ละอองแตกกระทบพื้นไม้จนเย็นเฉียบ ในมือเรียวเธอถือร่มกระดาษคันใหญ่สีเข้มแบบโบราณ เคลือบมันจนหยดน้ำกลิ้งเป็นเม็ดใสบนผิวร่ม

“อาเจ่…ฝนตกหนักมาก ควรสวมเสื้อคลุมกันฝนไปด้วยนะ” จินเยว่เอ่ยอย่างเป็นห่วง

หงส์หยกยื่นมือรองน้ำฝนที่สาดเข้ามา ละอองเย็นจัดไหลผ่านซอกนิ้ว ความชื้นทำให้ฝ่ามือเธอเย็นลงเร็วเหมือนถูกเตือนให้ “รู้ตัว”

“ยังพอได้ เม็ดไม่ใหญ่เท่าไร” เธอตอบพลางยกสายตาดูท้องฟ้าสีหม่น “พี่ต้องไปแล้ว ใกล้เวลา”

“อาเจ่ แล้วพี่ชงชาเป็นเหรอ”

รอยยิ้มบางแตะบนริมฝีปากหงส์หยก แผ่วแต่คมเหมือนใบมีดที่ซ่อนอยู่ในผ้า

“ไม่เป็นก็ต้องเป็นคราวนี้” เธอพูดเบา ๆ แล้วทิ้งประโยคเหมือนคาถา “น้ำไหลลงสู่ที่ต่ำฉันใด…คนเราก็ฉลาดขึ้นในเวลาลำบากฉันนั้น”

จินเยว่ได้แต่มองตาม “เจ่เจ๊” ก้าวออกจากกันสาด ถือร่มคันเดียวเดินฝ่าสายฝน มุ่งหน้าไปตามทางหินกรวดผ่านสวนที่ใบไม้สั่นไหวใต้แรงลม จนถึงตึกเฟยหลง ตึกของนายใหญ่

หงส์หยกสลัดร่มกระดาษให้หยดน้ำหล่น ก่อนวางไว้หน้าทางเข้าอาคาร ด้านซ้ายขวาของประตูมีองครักษ์ประจำอยู่ข้างละหนึ่งนาย และแปลกนัก… ไม่มีใครทักท้วง ไม่มีคำถาม ไม่มีสายตาระแวง คล้ายทุกคน “รู้ล่วงหน้า” ว่าเธอต้องมา

“เชิญทางนี้”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านขวา ร่างสูงใหญ่คนหนึ่งปรากฏ คนเดียวกับที่เธอจำได้ว่าเคยยืนหลังนายใหญ่ในวันนั้นที่คาสิโน

หงส์หยกถอดรองเท้าตามธรรมเนียมเท้าสัมผัสพื้นเย็นจัดเพราะละอองฝนติดมาจากทางเดิน เธอเดินตามองครักษ์ผ่านโถงหลักที่จัดชุดเก้าอี้รับแขกอย่างเรียบขรึม ผ่านส่วนที่เหมือนห้องรับประทานอาหาร แล้วเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ แสงน้อยลงทุกที กลิ่นไม้เก่าและความเย็นยะเยือกเหมือนจับตัวเป็นควันอยู่ในอากาศ

เธอไม่รู้ว่าความเย็นนั้นมาจากฝน…หรือจากเจ้าของตึก

เดินสุดทาง โถงสลัวหยุดลงหน้าประตูบานหนึ่ง หงส์หยกแหงนมองแผ่นป้ายบนขื่อคาน

อักษรจีนคำว่า “หาน” ลายพู่กันตวัดสวย หนักแน่นและสง่างาม ลายมือเดียวกับป้าย “เฟยหลง”

ประตูเปิด เธอก้าวข้ามธรณีไม้โบราณเข้าไป และประตูปิดลงทันที เสียงไม้กระทบกรอบดัง “กึก” เบา ๆ แต่ในหูเธอเหมือนคำประกาศว่า… ทางออกถูกเก็บไว้แล้ว

ภายในเป็นห้องกึ่งห้องทำงานกึ่งห้องอ่านหนังสือ ชั้นวางหนังสือสูงเรียงเป็นแนว เงาไฟจากโคมสมัยใหม่ส่องเพียงพอให้เห็นโต๊ะไม้ใหญ่กลางห้อง กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ไหลแทรกอยู่ในอากาศเหมือนเส้นด้ายที่ผูกใจคนให้สงบหรือให้หลง

เจี้ยงหลงอยู่ที่โต๊ะทำงาน

ชุดถังจวงผ้าไหมสีดำลายมังกรแนบไปกับร่างใหญ่ เขาก้มหน้าอ่านบางอย่างในมือ ไม่เงย ไม่พูด คล้ายคนที่ไม่จำเป็นต้องใช้เสียงเพื่อควบคุมพื้นที่

หงส์หยกยืนรออย่างมั่นคง ใบหน้าหวานคมไม่ก้มต่ำอีกต่อไป เธอมองตรงไปยังเขา นายใหญ่ประมุขตระกูลเจี้ยง

มือใหญ่ของเขาตวัดปากกาเขียนเร็ว ๆ บนกระดาษ เสียงปลายปากกาขูดเนื้อกระดาษดังสม่ำเสมอ

“ฮัดเช้ย!”

เสียงจามของเธอตัดความเงียบ พาให้ปลายปากกาหยุดชั่วเสี้ยววินาที ก่อนเจี้ยงหลงจะเงยหน้าขึ้น

นัยน์ตาสีเทาหม่นอมฟ้าจับเธอไว้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนกำลังอ่าน “รายละเอียด” ของเธอทีละบรรทัด

“เธอเปียก”

ไม่ใช่คำถาม เป็นข้อสรุป

“นิดหน่อยค่ะนายใหญ่” หงส์หยกตอบเรียบ “ไม่ทราบว่าชุดชงชาอยู่ตรงไหนคะ”

เขาวางปากกาลง เก็บเอกสารเข้าลิ้นชัก แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะ ร่างสูงใหญ่เดินอ้อมออกมาใกล้เธอทีละก้าว

หัวใจหงส์หยกเต้นแรง แต่ร่างยังฝืนนิ่ง เธอหันเหสายตาไปทางประตูที่เปิดไปสู่สวนด้านนอก เห็นใบไม้ถูกฝนซัด เสียงฝนกระทบพื้นดินยังโหมอยู่

“ตามมาทางนี้” คำสั่งสั้น ๆ

เขาพาเธอขึ้นบันไดไม้สีดำเงามัน ความเงานั้นเป็นเงาที่เกิดจากการขัดถูซ้ำ ๆ จนไม้เหมือนมีชีวิต และเมื่อเดินขึ้นไปชั้นสอง กลิ่นไม้เนื้อแข็งยิ่งชัด เสาไม้กลมต้นใหญ่เรียงรายไปตามผนังที่กรุไม้ทั้งแถบ

“ที่จริงฉันไม่ได้เปียกมากค่ะนายใหญ่” เธอเอ่ยขึ้นเมื่อเขายังพาเดินลึกเกิน “จำเป็น”

เจี้ยงหลงหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง มือผลักประตูเปิด แล้วเงียบไป ปล่อยให้เธอเป็นคนตัดสินใจด้วยตัวเองว่าจะก้าวเข้าไปหรือไม่

เมื่อสายตาหงส์หยกกวาดเข้าไป เธอเห็นเตียงใหญ่กลางห้อง สีขาวสะอาดตัดกับความโบราณของเรือน

ห้องนอน… ห้องเดียวกับที่เมื่อคืนไฟติดอยู่หลายชั่วโมง

“มันไม่ค่อยเหมาะสมนะคะนายใหญ่” เธอรีบเอ่ย น้ำเสียงยังพยายามนิ่ง แต่ปลายคำเริ่มสั่น

“กลัวหรือ” เสียงทุ้มนุ่มเหมือนหยอกเล่น แต่แฝงคม

หงส์หยกสูดลมหายใจสั้น ๆ แล้วนึกถึงป้ายหยก นึกถึงแหวนของอาม่า นึกถึงเป้าหมายที่เธอต้องการ

เธอเชิดหน้า ก้าวเข้าไปในห้องด้วยท่าทีมั่นคงยิ่งกว่าที่ใจจริงเป็น และเธอไม่เห็นรอยยิ้มมุมปากของเขาในวินาทีนั้น

“ด้านหลังมีเสื้อคลุมพาดอยู่ สวมไปก่อน” เจี้ยงหลงพูดราบเรียบ “ฉันจะให้คนเอาชุดของเธอไปอบให้แห้ง”

หงส์หยกเหลือบไปตามมือที่เขาชี้ เห็นฉากบังตาแบบจีนทำด้วยผ้าปักลายนกกระเรียน ด้านหลังมีเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มพาดอยู่เพียงตัวเดียว

“เปลี่ยน” เขาว่า “ฉันจะรอตรงนี้”

เขาหันหลังให้จริงอย่าง “สุภาพ” ตามมารยาท แต่หงส์หยกรู้สึกได้ว่าแม้หันหลัง… เขาก็ยัง “คุม” ห้องทั้งห้องอยู่

เธอหลบไปหลังฉาก เปลี่ยนเสื้อด้วยมือที่เย็นจากฝนและเย็นจากความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มรุกล้ำ เธอไม่กล้ามองเตียงนานนัก แต่ในหัวกลับมีภาพติดอยู่เองเหมือนฝนซึมเข้ากระดาษ

บนผนังมีภาพพู่กันจีนลายภูผา พร้อมถ้อยคำกลอนที่เธออ่านได้ทันที

“ภูเขาเล็กจะไร้สัตว์อาศัย น้ำตื้นใสจะไร้ปูปลา ต้นไม้เล็กจะไร้นกกาทำรัง”

คำเตือนแบบสุภาพ… แต่เหมือนเขียนไว้เพื่อบอกว่า “ผู้ที่ไม่ใหญ่พอ จะไม่มีที่ยืน”

“พาดชุดไว้ที่ราว” เสียงเขาดังผ่านฉาก “เดี๋ยวจะให้คนมาเอา”

หงส์หยกทำตาม หยิบเสื้อคลุมขึ้นสวม มันใหญ่เกินตัว ผ้าไหมเย็นลื่นจนต้องรวบชายผ้าพันเอวให้แน่น ปลายเสื้อคลุมกรอมเท้า ทำให้ทุกก้าวต้องระวัง

“เรียบร้อยแล้วค่ะนายใหญ่”

เจี้ยงหลงหันกลับมา สายตาเขาไล่สำรวจเธออีกครั้ง ไม่ใช่แบบคนดูคนใช้ แต่เป็นแบบคน “เก็บข้อมูล” และกำลังพิจารณาว่าอะไรคือจุดอ่อนของเธอ

“ยังชื้นอยู่” เขาว่าเรียบ ๆ “นั่งใกล้ลมหน่อย เดี๋ยวจะป่วย”

หงส์หยกชะงัก เธอไม่แน่ใจว่านั่นคือความห่วงใย… หรือการย้ำว่าเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ แม้กระทั่งความเปียกชื้นที่เธอพยายามปิดบัง

เขาเดินนำออกจากห้องนอนกลับสู่ทางเดิม ฝีเท้าของเขาหนักแน่น แต่แทบไม่มีเสียง เหมือนเสือที่เดินบนไม้โดยไม่ให้เหยื่อรู้ตัว

หงส์หยกตามห่าง ๆ ก้มหน้าต่ำ แต่สายตายังสอดส่ายเก็บรายละเอียดโถง ทางเลี้ยว ตำแหน่งประตู เงามุมของบ้าน… เพื่อวันหนึ่งที่เธออาจต้องใช้

จนกลับมาถึงห้องทำงาน เขาชี้ไปทางโต๊ะอีกตัวหนึ่งที่เธอไม่ทันสังเกต

“นั่นโต๊ะชงชา”

โต๊ะชงชาจัดไว้สมบูรณ์ อุปกรณ์ดูทันสมัยกว่าที่เธอคิด มีเครื่องต้มน้ำไฟฟ้า กล่องชาหลายชนิด จอกชาเรียงเป็นระเบียบ

หงส์หยกพยายามทำตัวให้เป็น “คนใช้” ตามบทบาท เธอเปิดเครื่องต้มน้ำ เลือกใบชาชนิดหนึ่งอย่างระมัดระวัง ทำตามความรู้ที่พอมี แม้บางขั้นตอนจะอาศัยความจำจากร้านชาเย็นหน้าปากซอยมากกว่าพิธีชงชาชั้นสูง

เธอรินน้ำแรกทิ้ง แล้วรินใหม่ ปิดฝา รอให้กลิ่นชาเริ่มคลายตัว ก่อนรินใส่จอก

เจี้ยงหลงกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เขาไม่พูด ไม่เร่ง แต่เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามองทุกการขยับ เหมือนการชงชาเป็นข้อสอบที่เขาออกเอง

จอกชาใบแรกถูกวางลงบนโต๊ะ นิ้วมือเรียวยาวของหงส์หยกวางจอกอย่างประณีต แต่เธอรู้ดีว่าน้ำใสไป และมีใบชาหล่นมาสองสามใบ

เจี้ยงหลงรับจอกขึ้นจิบทีละน้อยจนหมด ไม่ติติงแม้คำเดียว แล้วเลื่อนจอกกลับมาให้เธออย่างเงียบ ๆ

หงส์หยกเข้าใจ…และชงใหม่

ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม

ลมพายุภายนอกเริ่มซา เหลือเพียงฝนพรำ แต่ความเย็นกลับค้างอยู่ในห้อง เพราะประตูด้านสวนเปิดไว้รับลมอย่างตั้งใจ

เธอชงซ้ำ ๆ จนเริ่มรู้จังหวะ รู้สัดส่วน รู้ว่าควรหยุดเมื่อไรราวกับเขากำลังฝึกเธอให้ “เข้ารูป” ตามใจนาย ในที่สุดเสียงเขาก็ดังขึ้น

“พอแล้ว”

หงส์หยกรีบเก็บจอก เก็บกา จัดโต๊ะให้เรียบร้อย เตรียมยอบกายขอตัวกลับแต่เขาพูดต่อทันทีเหมือนกันทางไว้แล้ว

“ฝนยังตก รอก่อน”

“มันซามากแล้วค่ะนายใหญ่ เฟิ่งหวงคิดว่าน่าจะเดินกลับได้”

“เสื้อยังไม่มา” เขาตัดบท “นั่งรอที่โซฟาก่อน”

โซฟาตัวยาวนุ่มวางชิดผนัง ใกล้ชั้นหนังสือ เธอก้มมองเสื้อคลุมที่กรอมเท้า… แล้วเลือกทำตามคำสั่ง นั่งลงอย่างระวังและดึงสาบเสื้อให้ปิดมิดชิดที่สุด

ความเงียบในห้อง กลิ่นกำยาน เสียงฝนเบา ๆ กับความเย็นฉ่ำของลม ทำให้เปลือกตาหนักลงอย่างไม่ตั้งใจ

หงส์หยกเผลอหลับไป