8 ภาพจริง

8 ภาพจริง

เจี้ยงหลงเงยหน้าขึ้นจากงาน เมื่อผิดสังเกตว่าเสียงขยับของเธอหายไป เขามองไปยังโซฟา

หญิงสาวหลับสนิท หัวเอียงพิงพนักโซฟา ผิวขาวนวลของเธอแม้ในแสงสลัวก็ยังดู “สว่าง” อย่างประหลาด ราวกับมีแสงจากภายใน

เขาลุกขึ้น เดินไปอย่างเงียบที่สุด แล้วนั่งลงข้าง ๆ

ฝ่ามืออุ่นแตะที่ใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา ประคองให้ไม่ไหลตกจากพนัก โครงหน้าเธออยู่ใกล้เสียจนเขาได้ยินลมหายใจสม่ำเสมอ ได้กลิ่นจาง ๆ ของฝนติดปลายผม กลิ่นที่ทำให้คนอยาก “ครอบครอง” มากกว่าที่ควร

หงส์หยกครางเบา ๆ ในลำคอ เหมือนคนกำลังหาที่พึ่ง เธอขยับใบหน้ามาหาความอุ่นจากฝ่ามือเขาโดยไม่รู้ตัว ดึงร่างตัวเองใกล้ขึ้นอีกนิด

สาบเสื้อคลุมคลายออกเล็กน้อยตามแรงขยับ เผยผิวกายรำไรพอให้สายตาคน “ไม่ควรดู” หยุดมอง

เจี้ยงหลงนิ่งไป ควบคุมตัวเองสุดกำลัง

เพราะวินาทีนี้… เธอไม่ได้เป็นคนใช้ไม่ได้เป็น “เฟิ่งหวง”และไม่ใช่แค่ผู้หญิงปริศนาในคาสิโน เธอคือคำท้าทายที่เดินเข้าบ้านเขาเองแล้วหลับอยู่ข้างเขาโดยไม่รู้ว่ากำลังเอาชีวิตไปวางไว้ตรงไหน

ดวงตาอัลมอนด์สีน้ำตาลกระจ่างพลันเปิดกว้าง แววตาระคนสงสัยปนฉงน ก่อนจะนึกขึ้นได้ รีบกระถดตัวถอยหนี แต่ไม่ทันการ มือใหญ่กำยำของเจี้ยงหลงดึงร่างเธอกลับเข้ามาใกล้

“นายใหญ่…”

หงส์หยกจ้องมองนัยน์ตาสีเทาหม่นลึกล้ำ ระคนอารมณ์ดุร้ายและหิวกระหาย เขาค่อย ๆ คล้อยศีรษะต่ำลงช้า ๆ มอบเวลาให้เธอตัดสินใจ มือเล็กของเธอยันบ่ากว้างแกร่งไว้ ทำได้เพียงมองใบหน้าคมเข้มลูกครึ่งจีน-โปรตุเกสที่ใกล้เข้ามาทีละน้อย

ริมฝีปากทั้งคู่บรรจบกัน เจี้ยงหลงบรรจงแง้มปากกว้างเย้ายวนที่เขาสังเกตเห็นเป็นอย่างแรกบนดวงหน้างาม ปากหนาค่อย ๆ เม้มช้า ๆ รอบขอบปาก ให้หญิงสาวคุ้นเคยกับสัมผัสอุ่นร้อนของเขา

หงส์หยกวางมือบนไหล่กว้าง ผ้าไหมสีดำชุดถังจวงลื่นมือและเย็นสบาย แต่ลมหายใจร้อนผ่าวของเจี้ยงหลงกำลังเป่ารดใบหน้าเธอ ปากหนาครอบครองเธอทั้งหมด บังคับให้เธอรับและแย้มออก

เขาดึงร่างระหงแนบชิดลำตัวหนาใหญ่แข็งแกร่ง มือประคองลำคอ ประกบฝ่ามือดันคางมนให้เงยขึ้นรับจูบที่รุนแรงขึ้น ลิ้นสากกวาดไล้ในโพรงปาก เขามีกลิ่นกำยาน รสชาติน้ำชาอ่อนจาง

มือใหญ่ละจากใบหน้า ค่อย ๆ เลื่อนไถลลงตามลาดไหล่ใต้เสื้อคลุม นิ้วเกี่ยวชายเสื้อเนื้อดีสีดำให้เลื่อนหลุด พร้อมฝ่ามือลูบไล้ลงไหล่ไปยังต้นแขน โดยที่หงส์หยกไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย

จูบหนักหน่วงทวีร้อนแรง เธอเปิดปากรับลิ้นสากที่พันเกี่ยวลิ้นน้อยของเธอ เขาขบเม้มดูดดึงจนเธอเจ็บร้องเบา ๆ ก่อนที่เขาจะผ่อนความดุร้ายลง กลายเป็นจูบอ่อนหวาน

หงส์หยกผวาแอ่นตัว มือกำผ้าไหมตรงบ่าแกร่งแน่น เมื่อเขาลูบผ่านฐานทรวงอก ชุดคลุมเลื่อนหล่นหนึ่งข้าง เปิดเปลือยทรวงอกงามอวบอิ่มเชิดงอน

“นายใหญ่…”

เสียงอ่อนหวานอ้อนวอนให้เขาหยุด เจี้ยงหลงผละจากริมฝีปากเย้ายวน มองใบหน้าแดงซ่านที่ลามถึงลำคอ ดวงตาอัลมอนด์หรี่ปรือด้วยแรงเสน่หา นัยน์ตาสีน้ำตาลเปล่งประกายสะท้อนออกมา เขาก้มมองทรวงอกเต็มอิ่มในฝ่ามืออุ่นร้อน ยอดถันสีชมพูเล็กเชิดขึ้นท้าทาย เขาลูบผ่านยอดเบา ๆ เธอกลั้นเสียงคราง

“ก๊อก ก๊อก”

หงส์หยกหลุดจากภวังค์พิศวาส เธอสะดุ้งถอยห่าง ดึงสาบเสื้อเข้าหากัน จ้องหน้าคมเข้ม ดวงตานักรบมองเธอแน่วแน่ ลมหายใจของเจี้ยงหลงยังกระชั้น แต่เริ่มผ่อนลง

“คงเป็นเสื้อผ้า”

เสียงทุ้มแหบสั่นพร่าเอ่ย แล้วลุกจากโซฟาไปเปิดประตู เจี้ยงหลงรับเสื้อผ้าที่อบแห้งและรีดเรียบร้อย นำกลับวางให้หงส์หยกบนโซฟา

“เปลี่ยนเถอะ”

หงส์หยกมองตามร่างสูงที่เดินกลับไปยังประตูบานเปิดรับลม เขายืนหันหลังให้เธอ มือเรียวรีบหยิบเสื้อผ้าสวมกลับอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันเรียบร้อย นายใหญ่พลันเอ่ย

“พรุ่งนี้ให้มาเรียนชงชาช่วงเช้า และกลับมาที่ห้องนี้เวลาเดิม”

ร่างสูงโปร่งของหงส์หยกลุกขึ้นสวมกางเกง พอได้ยินคำสั่ง คิ้วซ้ายกระตุกเบา ๆ ก่อนยกโก่งสูง

“ทำไมนายใหญ่ไม่เรียกคุณฟางเหนียงมาชงชาให้แทนเฟิ่งหวงคะ”

ควับ !

นายใหญ่หันกลับทันที เมื่อได้ยินสาวงามเอ่ยชื่อฟางเหนียง หงส์หยกที่ยังติดกระดุมชุดถังจวงสีขาวไม่เสร็จ รีบรวบสาบเสื้อเข้าหากันแน่น จ้องเขาที่เดินเข้าใกล้ด้วยฝีเท้ามั่นคง

เจี้ยงหลงหยุดตรงหน้าเรือนร่างสูงโปร่ง รวบเสื้อถังจวงเข้าหากันและติดกระดุมเม็ดเหลือจนเสร็จ ขณะที่หงส์หยกยืนหน้าแดงซ่าน มือยังรวบคอเสื้อไว้แน่น เขาเชยคางมนรั้นนิด ๆ ขึ้น สายตาหลุบมองริมฝีปากกว้างที่ยังบวมเจ่อ ใช้ปลายนิ้วลูบแผ่วเบา ก่อนผละออกกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิมหลังโต๊ะทำงานใหญ่

“พรุ่งนี้ให้มาเวลาเดิม”

หงส์หยกไม่ตอบ เธอยอบกายเล็กน้อยตามธรรมเนียม แล้วออกจากห้องไป ทิ้งกลิ่นกายสาวอ่อนจางให้เจี้ยงหลงถวิลหา

ฝีเท้าเล็กย่ำถี่รีบร้อนออกจากตึกเฟยหลง สวนกันกับบอดี้การ์ดคนเดิมที่ถือซองเอกสารเข้าไป

“ก๊อก ก๊อก”

“เข้ามา”

เจี้ยงหลงมองซองเอกสารที่ลี่จิ่นวางบนโต๊ะ เขาเอื้อมหยิบเปิด ทางเมืองไทยส่งภาพว่าที่เจ้าสาวมาแล้ว ลูกน้องเขาไม่เคยพลาด และภาพแสดงว่าแหล่งข่าวคงเป็นคนในบ้านหงส์หยกเอง

เจี้ยงหลงมองภาพพิมพ์กระดาษมันของหงส์หยกในชุดมัธยมปลาย ถักเปียยาวสองข้าง ใบหน้างามยังดื้อรั้นเหมือนตอนนี้ มือถือขลุ่ยจีน กำลังเป่าในวงงานโรงเรียน

ภาพหงส์หยกสวมชุดรับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง รอยยิ้มกว้างสดใสกับครอบครัว

ภาพหงส์หยกเดินตรวจงานในย่านตลาด สวมชุดทำงานกางเกงขายาว เสื้อเชิ้ตขาวธรรมดา

และอีกหลายภาพ มือเขาสลับพิจารณาทีละใบ แต่ที่สะดุดตามากคือภาพหงส์หยกกำลังเขียนอักษรจีนในบ้านหลังหนึ่ง เธอเกล้าผมสูง สวมเสื้อยืดธรรมดา แต่ดวงตาเอาจริงเอาจัง เขามองไม่เห็นว่าเธอเขียนคำอะไร แต่มันคงสวยงามยิ่ง เพราะผู้ชายผมขาวยืนด้านหลังมีสีหน้าภาคภูมิใจ

เขาเก็บภาพเข้าซอง รสชาติหวานล้ำยังติดตรึง ยากลืมเลือน หงส์หยก เฟิ่งหวง