9 แลกวันเดือนปีเกิด

9 แลกวันเดือนปีเกิด

“ป๊า… ทางมาเก๊าส่งข่าวมา”

เสียงนางเหลียนดังขึ้นกลางบ้านในยามเช้า พร้อมร่างผอมบางที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือยังจับผ้ากันเปื้อนที่เพิ่งถอดจากครัว

นายเจียงเงยหน้าขึ้นจากถ้วยน้ำชาที่ควันยังลอยอุ่น ๆ ในมือขวายังคงถือปาท่องโก๋หน้าปากซอย เตรียมส่งเข้าปากแต่ต้องหยุดค้างไว้กลางอากาศ

ตั้งแต่หงส์หยกเดินทางไปมาเก๊าเกือบอาทิตย์ บ้านที่เคยมีเสียงเดินขึ้นลงชั้นบนจากลูกสาวคนเดียวกลับเงียบเหมือนถูกปิดไฟไว้ทั้งหลัง เขาต้องออกไปตรวจงานเองทุกวัน กินข้าวก็ไม่อร่อย นอนก็ไม่ค่อยหลับ

“ทางนั้นว่าไงบ้าง” เขาถามเสียงต่ำ

ยังไม่ทันที่นางเหลียนจะตอบ เสียงฝีเท้าถี่ ๆ ก็ดังจากด้านหลังบ้าน อากงหวังซอยเท้าเข้ามาอย่างรีบร้อนกว่าทุกวัน ท่าทางเหมือนคนไม่ป่วยไม่แก่ ทั้งที่อายุเกือบแปดสิบ ผมขาวโพลนแต่ตาแวววาว เขานั่งลงข้างลูกชายทันทีราวกับไม่อยากพลาดข่าวแม้ครึ่งคำ

“ว่าไง ๆ” อากงหวังเงยหน้ามองลูกสะใภ้ตาโต “เขาว่าไงบ้าง”

นางเหลียนสูดลมหายใจเหมือนกำลังกลืนความไม่สบายใจลงไปก่อนพูด “เพิ่งวางสายไปค่ะ นายแม่เขาขอแลกวันเดือนปีเกิด”

“ไอ่หยา!” อากงหวังตบหัวเข่าฉาดใหญ่ เสียงดังจนถ้วยชาบนโต๊ะสะเทือนเล็กน้อย แทนที่จะหน้าหมองกลับหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างคนถูกใจ “ว่าแล้ว! อาหงส์เราดีพร้อมขนาดนั้น มีหรือทางตระกูลเจี้ยงจะยอมปล่อยมือ!”

นางเหลียนหันมองพ่อสามีด้วยแววตาระอาใจ ตัวต้นเหตุทำเหมือนเรื่องนี้เป็นข่าวมงคลประจำหมู่บ้าน ทั้งที่คนที่ต้องไปเสี่ยงอยู่ไกลถึงมาเก๊าคือ “ลูก” ของเธอ

“แต่ม๊าว่ามันดูแปลก ๆ ยังไงชอบกล” นางเหลียนลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับกลัวคำพูดจะพาเคราะห์ “นี่อาหงส์ไปแค่ไม่นาน ทางนั้นถึงกับเร่งรัดจะขอแลกวันเดือนปีเกิด แถมยังแจ้งว่า… ขอไม่เกินสามเดือน”

คำว่า “ไม่เกินสามเดือน” ทำให้อากาศในห้องนิ่งไปหนึ่งจังหวะ แม้แต่เสียงรถจากถนนใหญ่เหมือนจะไกลออกไป

นายเจียงวางปาท่องโก๋ลงบนจานช้า ๆ “ก็แสดงว่าเขาชอบอาหงส์จริง ๆ ล่ะมั้ง ม๊าก็อย่าไปคิดมาก”

“ป๊า…” นางเหลียนหันมามองสามี สีหน้าซีดกว่าปกติ “ม๊าเป็นแม่ ลูกสาวจะแต่งงานทั้งที ถึงแม้มันจะเป็นเพราะอากงก็เถอะ…แต่ใจแม่ก็อยากเห็นลูกมีความสุข นี่ไปไม่ถึงไหน ทางนั้นรีบร้อนแบบนี้ ไม่รู้ว่าอาหงส์เต็มใจหรือเปล่า”

นายเจียงเอื้อมไปตบหลังมือภรรยาอย่างปลอบใจ เขาเองก็ห่วง แต่เขารู้ลูกสาวดี หงส์หยกไม่ใช่ผู้หญิงที่ใคร “บังคับ” ได้ง่าย ๆ

“ม๊าอย่าคิดมาก ลื้อก็รู้นิสัยอาหงส์” นายเจียงพูดเหมือนพยายามทำให้เสียงมั่นคง “ถ้าอาหงส์ไม่ยอม ทางนั้นคงมีวิธีเดียวคือต้องจับอีมัดแล้ว…แต่คนอย่างอาหงส์เอาตัวรอดเก่ง ฉลาดเป็นกรด ไม่มีทางให้เขาจับแต่งงานง่าย ๆ หรอก”

นางเหลียนถอนใจยาว “เฮ้อ…อั๊วก็รู้ว่าอาหงส์เก่ง แต่เป็นห่วงอยู่ดี”

“แล้วทำไมไม่โทรไปหาอีล่ะ” อากงหวังแทรกขึ้นมา พลางหยิบปาท่องโก๋ชิ้นสุดท้ายเข้าปากเหมือนไม่มีอะไรหนักหนาในโลก

“โทรแล้วค่ะ ไม่ติด ติดต่อไม่ได้” นางเหลียนตอบทันที เสียงนั้นห้วนกว่าเดิมนิดหนึ่ง เหมือนคำว่า “ไม่ติด” มันบาดคอ

อากงหวังเคี้ยวตุ้ย ๆ ก่อนพูดปลอบแบบคนไม่อยากคิดไกล “งั้นก็ไม่ต้องเป็นห่วง ถ้ามีปัญหา ทางตระกูลเจี้ยงต้องแจ้งมาแล้ว เขาตระกูลเก่าแก่ ไม่ทำเรื่องเลวร้ายหรอก”

นางเหลียนมองพ่อสามีอย่างอยากถอนใจเป็นครั้งที่สิบ ตัวต้นเหตุยังยิ้มได้ ยังหน้าตาสดชื่น ปล่อยให้หลานสาวแก้ปัญหาตามลำพัง

นายเจียงพยายามตัดบทให้เป็นรูปเป็นร่าง “เราอยู่ทางนี้ก็ทำหน้าที่ของเราไปม๊า แลกวันเดือนปีเกิดไปแล้ว…พรุ่งนี้ไปวัดหาฤกษ์”

นางเหลียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ก็ดีนะป๊า…ม๊าอยากเสี่ยงเซียมซีดูสักหน่อย ว่าอาหงส์สบายดีไหม”

คำว่า “สบายดีไหม” เบา แต่หนักจนวางอยู่ในอกเหมือนก้อนหิน

หางตานางเหลียนเห็นอากงหวังเอื้อมมือไปหยิบปาท่องโก๋จากจานลูกชายขึ้นมากินต่อหน้าตาเฉย เธอได้แต่ส่ายหน้าอีกครั้ง

อาหงส์เอ้ย…อากงทำให้อาหงส์ต้องลำบากแท้ ๆ แม่ได้แต่หวังว่าตอนนี้ลูกคงสบายดี…และยังเป็น “คนเดิม” อยู่

“ฮัดเช้ย!”

หงส์หยกจามอย่างแรงขณะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสามของบ้านหลังหลัก สองมือยกขึ้นปิดจมูกตามมารยาท แล้วค่อยลูบปลายจมูกตัวเองปรอย ๆ

หรือว่ามีคนพูดถึง… เธอหัวเราะในใจสั้น ๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นไม่ถึงดวงตา

“คงเพราะตากฝนเมื่อวาน” เธอคิดพลางส่ายหน้า ทั้งที่ในความจริง…เธอรู้ดีว่ามาเก๊ามีฝนตกแทบทุกวัน และคนที่ “ตากฝน” ไม่ใช่แค่ร่างกาย

เธอหยุดหน้าห้องหนึ่งที่ถูกจัดเป็น “ห้องน้ำชา” ของบ้านหลังนี้ ห้องที่อนุรักษ์ของเดิมไว้จนกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นชาฝังแน่นอยู่ในอากาศเหมือนความทรงจำ

“อากงชุน” หงส์หยกย่อกายทำความเคารพอย่างเรียบร้อย

ชายชราหันมาช้า ๆ อากงชุนอายุพอ ๆ กับอากงหวัง แต่รูปร่างสูงใหญ่กว่า ไม่ไว้หนวดเครายาว ใบหน้ามีเค้าของเจี้ยงหลงอยู่บางส่วน โครงคาง สันจมูก และสายตาที่นิ่งเหมือนผ่านเรื่องราวมามาก

วันนี้เขาสวมชุดถังจวงผ้าไหมสีอ่อน เหมาะกับวัยและเหมาะกับบรรยากาศสงบของห้องชา

“มาแล้ว” อากงชุนพูดเรียบ ๆ

“ค่ะ…ให้เฟิ่งหวงเริ่มจากอะไรก่อนคะ”

อากงชุนผายมือให้นั่งตรงข้ามโต๊ะชงชา บนโต๊ะมีโถชาเรียงราย แต่ละใบติดชื่อแหล่งผลิตและฤดูกาลเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเหมือนคลังสมบัติ

“อาหลงสั่งไว้ให้สอนอาหวงชงชา” เขาวางกาน้ำบนเตาแก๊สเล็ก ๆ แล้วหันมายิ้มบาง ๆ “วันนี้เราเริ่มจาก…ดูชาก่อนดีหรือไม่”

หงส์หยกนั่งลงอย่างสงบ แต่ในใจกลับมีคำถามมากกว่าคำตอบ เธอมองมืออากงชุนที่หยิบจับโถชาอย่างคุ้นเคย แล้วอดถามไม่ได้

“ทำไมอากงชุนไม่เรียกเฟิ่งหวงว่าอาเฟิ่งเหมือนคนอื่นคะ”

อากงชุนหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเบาไฟลงเหมือนรู้จังหวะการสอนดี

“ก็เพราะ ‘อาเฟิ่ง’ มันเป็นชื่อผู้ชายน่ะสิ” เขาหันมามองเธอตรง ๆ “ในเมื่ออาหวงเป็นผู้หญิง ให้อากงเรียกว่า ‘อาหวง’ ถึงจะถูก”

หงส์หยกพยักหน้าเข้าใจ ดวงตาอัลมอนด์ยังมองตามมือเขา เลือกใบชาเหมือนเลือกคำพูด

“แล้วเราจะเรียนชงชากันวันนี้เลยหรือไม่คะ” เธอถามต่ออย่างอดไม่ได้ เพราะในหัวเธอยังติดคำสั่งของนายใหญ่…ชงชาให้เขายามบ่าย

อากงชุนหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้มีแววเอ็นดูปนรู้ทัน

“วันนี้เรายังไม่เรียนชง” เขาพูดช้า ๆ “เพียง…ดื่มชาเป็นพอ”

หงส์หยกชะงัก “แล้วบ่ายนี้เฟิ่งหวงจะชงชาให้นายใหญ่ดื่มได้อย่างไรคะ”

อากงชุนหยิบไม้คีบชา คีบใบชาชนิดหนึ่งลงไปในกาชาทรงอ้วนกลมพวยยาวอย่างมืออาชีพ

“ชงอย่างไรไป อาหลงย่อมดื่มได้” เขาพูดราบเรียบเหมือนสรุปโลก “อาหวงไม่ต้องกังวลไป”

คำว่า “ย่อมดื่มได้” ฟังเหมือนปลอบ แต่ในหูหงส์หยกกลับเหมือนบอกว่า ต่อให้เธอชงผิด เขาก็จะรับมันไว้… เพราะเขาตั้งใจอะไรบางอย่างอยู่แล้ว

อากงชุนเริ่มพิธีอย่างเงียบงัน เขาเทน้ำร้อนลวกกา ลวกจอกอย่างช้าและเป็นจังหวะ มือเหี่ยวย่นแต่มั่นคง เขาคีบจอกชาแล้วเทน้ำร้อนออก รดน้ำร้อนผ่านด้านนอกกาชาให้น้ำไหลลงถาด ทำซ้ำจนความร้อนซึมเข้าวัสดุเหมือนปลุกให้ “ชา” ตื่น

“กรรมวิธีสมัยนี้ไม่ได้ยุ่งยากเหมือนก่อน” อากงชุนเอ่ยเหมือนพูดกับอากาศ “ทุกอย่างง่ายขึ้น…เร็วขึ้น เพื่อให้เหมาะกับเวลาที่เราต้องเสียไป”

หงส์หยกเงียบ ฟังและดู

อากงชุนเปิดฝากา ยกกาน้ำร้อนรินลงให้เต็ม ปิดฝา แล้วเทน้ำร้อนบนฝากาอีกครั้งช้า ๆ จากนั้นจึงรินน้ำชาลงในจอกต่ำ

สีของน้ำชาใส สว่าง และมีกลิ่นสดแบบชาที่ไม่ผ่านการหมัก

“เป็นชาเขียว” หงส์หยกเอ่ยอย่างรู้ตัว

อากงชุนพยักหน้า “ใช่” เขาวางจอกชาไว้ตรงหน้าเธอ “ช่วงนี้ยังหน้าร้อน ควรดื่มชาเขียว ฤทธิ์เย็นช่วยแก้ร้อนใน แก้กระหายได้ดี…ดื่มเสียสิ”

หงส์หยกยกจอกขึ้น จิบเพียงเล็กน้อยก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเป็นตัวเอง นิ่งและคม

“มีรสขมเล็กน้อย…แต่ให้ความสดชื่น”

อากงชุนจิบตาม แล้วเติมน้ำร้อนลงในกาตัวเดิม ปิดฝาทิ้งไว้ราวกับตั้งเวลาให้ความคิดงอกขึ้น

“ชาหลงจิ่งที่เพิ่งเก็บปลายเดือนมีนาคม” เขาบอก “เราซื้อไว้ไม่เยอะ แค่พอดื่มในหน้าร้อน หลังจากนั้นปีหน้าเราค่อยสั่งใหม่”

หงส์หยกมองโถชาอื่น ๆ อย่างอยากถามต่อ “แล้วต่อไปเราจะดื่มชาอะไรกันคะอากงชุน”

“วันนี้พอก่อน” อากงชุนตอบสั้น “พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

คิ้วซ้ายของหงส์หยกโก่งขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่ชอบความคลุมเครือ แต่กำลังอยู่ในบ้านที่ทุกคนพูดเหมือนรู้ครึ่งเดียวแล้วให้คนฟังเดาเอง

“ดื่มให้หมด แล้วกลับได้” อากงชุนกล่าวเหมือนปิดบทเรียน

หงส์หยกยกจอกขึ้นดื่มจนหมด รสขมเย็นไหลลงคอ ทิ้งความสดชื่นไว้ปลายลิ้น แต่ในอกกลับยังค้างความกังวลที่อธิบายไม่ได้

ระหว่างเธอกำลังลุก อากงชุนก็เริ่มล้างจอก ล้างกา เทน้ำทิ้งอย่างเป็นระเบียบเหมือนจัดบ้านให้สะอาดก่อนต้อนรับพายุ

หงส์หยกย่อกายลา แล้วเดินออกไปเงียบเชียบตามนิสัยที่ถูกฝึกมา ไม่ทิ้งเสียงฝีเท้าไว้ให้ใครจับได้

อากงชุนมองตามหลังเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกจอกชาที่เหลือขึ้นจิบช้า ๆ รำพึงรำพันเหมือนพูดกับเงาอดีตของเพื่อนรักที่ห่างหายไปหลายสิบปี

สวยสิบอย่าง พบคนถูกใจ ดื่มพันจอก ยังว่าน้อยคุยไม่ถูกคอ ครึ่งคำ ก็มากเกินอนาคตหมื่นลี้…