22 ลางสังหรณ์

22 ลางสังหรณ์

เธอกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทั้งจากถ้อยคำและสายตาร้อนดั่งเปลวไฟ เธอกำลังถูกดึงดูดด้วยกระแสบางอย่างระหว่างกัน

ในเวลานี้เธอเกิดความรู้สึกสับสน เชือกแห่งความกตัญญูผูกรัดจนแน่นแทบหายใจไม่ออก ทว่าเสี้ยวหนึ่งซอกหัวใจกำลังสั่นไหว

เขาเป็นเพียงโจรทะเลทราย แม้เคยผูกพันกันทางร่างกายทว่าเธอรู้จักเพียงชื่อ แต่ทำไมถึงทำให้เธอเกิดความรู้สึกสั่นไหว ใจหนึ่งอยากตอบรับ แต่อีกใจหนึ่งต้องการปฏิเสธ

เราสองคนประสานสายตากันครู่หนึ่ง ค้นลึกถึงความต้องการของอีกฝ่าย แต่เขายังคงลึกลับแม้ว่าในบางครั้งเขาเผลอมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน

“ผมจะพาไปอาบน้ำ” จู่ ๆ ซัลมานก็ปล่อยมือแล้วลุกขึ้น

“ชุดคุณอยู่ที่เก้าอี้ ผมซักให้แล้ว อาบน้ำล้างหน้าล้างตาแปรงขี้ฟันเสียหน่อย จะได้ดูเป็นผู้เป็นคน ผมจะรอข้างนอก”

เขาสะบัดผ้ากระโจมออกไป ทิ้งให้ขอบฟ้าสะอึกขึ้นยกมือลูบเส้นผมแล้วพบว่ามันแห้งกระด้างพันกันยุ่งเหยิง เอามือป้องปากแล้วพ่นลมออกมาดม

“ยี้ !! โคตรเหม็น”

เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเบือนหน้าหนีเมื่อครู่ แต่เอะ ! เดี๋ยวนะ ขอบฟ้า เธอกำลังอยากจูบกับเขา !

ดวงตาเบิกกว้างมองแสงสีขาวแสงที่ลอดขอบประตู เห็นเงาลาง ๆ ภายนอก

เขาเป็นโจรลักพาตัว ! อย่าลืมสิขอบฟ้า

เธอกำลังหวั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อไรกันที่เธอยอมให้หัวใจนำทาง

คงเพราะว่าเขาเป็นตัวอันตราย

ข้างในหนักหน่วงด้วยความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ตัวเองหลงลืมภาระหน้าที่แล้วปล่อยใจไปกับอิสระชั่วคราว ดวงตาเธอแผดเผาคล้ายจะรื้นน้ำก่อนจะปาดทิ้ง

“ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอย่างนี้”

เธอคว้าเสื้อผ้าขึ้นสวมใส่ ขบคิดหาทางหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้

คนหนึ่ง ว่าที่พระสวามีต้องการสัมปทานน้ำมัน

ส่วนอีกคน เธอยังลังเลว่าเขาต้องการสิ่งเดียวกับชีคมูซาหรือเปล่า อย่างไรก็ตามอย่าลืมสิขอบฟ้า เขาเห็นเธอเป็นเพียงเบี้ยเช่นกัน

หลังจากที่ซัลมานสะบัดผ้ากระโจมออกมาสูดอากาศภายนอก จึงทำให้เขาค่อยหายใจโล่ง คลายความคับข้องเมื่ออยู่ใกล้เธอ หางตาเห็นราชิดเดินใกล้เข้ามา

“ว่าไง”

“ไม่ว่าไง”

เขาตอบห้วน ๆ แล้วเอนตัวเอาหลังพิงเสาไม้ต้นเล็กสำหรับผูกเชือก

“อะไรวะ ถามดี ๆ”

ราชิดมองพลางทำน้ำเสียงระอา หลังจากคืนในนิวยอร์กเพื่อนสนิทก็เปลี่ยนไป ยิ่งใกล้วันลักพาตัวเหมือนซัลมานมีท่าทีอึดอัด เขาเข้าใจดีว่าการแบกรับหน้าที่ของเผ่าบานีริยาฮ์มันหนักอึ้ง ทั้งยังต้องต่อกรกับพี่ชายตนเอง

ทว่า... สายตาเขาเบนไปทางม่านกระโจม ผู้หญิงคนนี้อาจทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปอีกครั้ง

สายเลือดเบดูอินของเขาเข้มข้นยิ่งกว่าซัลมาน ความเชื่อดั้งเดิมเก่าแก่หยั่งรากลึก และมีลางสังหรณ์

สายลมแห่งโชคชะตา...

แม้ว่าเขายังลังเล แต่เขาจะเฝ้าดูห่าง ๆ คิดได้ดังนี้ราชิดจึงเดินเลี่ยงไปอีกทาง ปล่อยให้เพื่อนสนิทขบคิดคนเดียว

ซัลมานยืนนิ่งครุ่นคิดถึงเหตุกาณ์ในกระโจม เขาเสียอาการไปชั่วแวบหนึ่งเมื่อเห็นขอบฟ้าในสภาพยุ่งเหยิง

ยุ่งเหยิง..

รอยยิ้มเหยียดหยันตัวเองผุดขึ้น เธอยุ่งเหยิงตั้งแต่หัวจดเท้าและมันทำให้เขารู้สึกคันข้างในหัวใจยุบยับอย่างบอกไม่ถูก วูบวาบจนเกือบคว้าตัวเธอ

เสียงฝีเท้าในกระโจมทำให้เขาเอนตัวออกจากเสาไม้ ก่อนจะเห็นร่างระหงออกมาในชุดเดิม ค่อยดูเรียบร้อยจนเขาโล่งอก

“เรียบร้อยแล้ว”

เธอรวบผมกลับไปด้านหลัง สวมเสื้อผ้ามิดชิด ทว่าแสงของท้องฟ้ายังสาดบนดวงหน้าครึ่งซีกจนเห็นส่วนโค้ง ใจเขาเต้นแรงขึ้น มองเธอสักพักแล้วค่อยเลื่อนสายตากลับ แล้วพาเธอออกเดินห่างกระโจม

ลมยามบ่ายคล้อยยังร้อนระอุแม้ว่าจะคลายร้อนลงมากแล้ว เขาเดินนำหน้าเธอสองก้าว ทว่าเงาของเราทั้งคู่กลับทอดยาวบนพื้นทรายคู่กัน

“เราจะพักที่นี่สองวัน”

เธอเอี้ยวหน้าไปทางที่ซัลมานกำลังชี้นิ้ว ตาเบิกกว้างยามภาพโอเอซิสขนาดใหญ่กว่าที่แรกหลายเท่าปรากฏตรงหน้า กลิ่นน้ำสะอาดผสมผสานไปกับกลิ่นฝุ่นทราย

โอเอซิสแห่งนี้แตกต่างจากที่เดิมโดยสิ้นเชิง มีชะง่อนหน้าผาหินทรายคล้ายถ้ำขนาดใหญ่ยื่นออกมา ที่ซึ่งมีธารน้ำไหลผ่านอย่างน่าพิศวง

“ธรรมชาติมักเล่นตลก ดูสิใครจะไปเชื่อว่ากลางทะเลทรายจะมีธารน้ำ”

ซัลมานเผลอยิ้มตามแล้วปล่อยให้ขอบฟ้าวิ่งนำหน้าไปจนถึงริมฝั่ง

“คุณควรอาบน้ำเสียตอนนี้ อีกไม่กี่ชั่วโมงจะมืดแล้ว”

“แต่ฉันอาบตอนเย็นกว่านี้ไม่ได้เหรอไง เวลานอนจะได้สบายตัว”

เขาเดินเข้ามาใกล้หยุดอยู่ข้างเธอ เท้าสะเอวมองแอ่งน้ำแห่งนี้ที่เขาเห็นมันมาตั้งแต่เด็กจนคุ้นชิน ทว่าในวันนี้มันกลับดูสวยงามแปลกตา

ราวกับสวรรค์ดลบันดาล น่าจะเป็นคำนี้