ตอนที่ 2

บรรยากาศในศาลาวัดเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความสงบเงียบที่เจ็บปวด กลิ่นธูปและดอกไม้จันทน์อบอวล ผสมกับกลิ่นยาหม่องจาง ๆ ที่ติดอยู่ตามผ้าปูเตียงผู้ป่วยที่เพิ่งถูกเก็บออกไป ความเงียบที่เข้าแทนที่เสียงหายใจของป้าสายหยุดนั้น มันบาดลึกกว่าเสียงกรีดร้องใด ๆ

ส้มโอ หลายสาววัย 22 ปี นั่งคุกเข่าอยู่ข้างโลงศพไม้เรียบง่ายของป้า สายตาของเธอพร่ามัวจากการร้องไห้หนักตลอดคืนที่ผ่านมา ริมฝีปากแห้งผาก แต่เธอก็ยังคงเม้มมันแน่น พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ

ในความคิดของส้มโอ: นี่มันไม่จริงใช่ไหม? ป้าสายที่แข็งแรงคนนั้น... ที่สอนเรานวดแผนไทยจนมือด้าน... ตอนนี้กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้วเหรอ? ภาพป้าสายหยุดในชุดหมอนวดผ้าฝ้ายกำลังยิ้มอ่อนโยน และบอกว่า "ส้มโอ ต้องตั้งใจเรียนนวดนะลูก วิชาติดตัวนี่แหละคือสมบัติของเรา" วนเวียนอยู่ในหัว

แขกที่มาร่วมงานมีเพียงไม่กี่คน ส่วนใหญ่เป็นลูกค้าประจำของร้าน "สายหยุดนวดแผนไทยโบราณ" ที่ป้าสร้างมากับมือ และเพื่อนหมอนวดรุ่นราวคราวเดียวกันที่ผูกพันกันมานาน พวกเขาทุกคนมองส้มโอด้วยแววตาสงสารและเห็นใจ เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าเด็กคนนี้ไม่มีใครนอกจากป้า

ณ ศาลาวัด

ป้าสมจิต (เพื่อนสนิทของป้าสายหยุด) เดินเข้ามาหา ส้มโอรีบยกมือไหว้ ใบหน้าซีดเซียวจนป้าสมจิตต้องดึงเธอเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน

“ส้มโอ... พักบ้างเถอะลูก ตัวหนูเย็นเฉียบไปหมดแล้วนะ” ป้าสมจิตลูบหลังส้มโอเบา ๆ

ส้มโอส่ายหน้า พยายามพูดด้วยเสียงที่สั่นน้อยที่สุด “ไม่เป็นไรค่ะป้าจิต... หนูอยากอยู่กับป้าสายให้นานที่สุด”

“หนูเข้มแข็งมาก... ป้าสายแกภูมิใจในตัวหนูที่สุดแล้วนะ” ป้าสมจิตพูดเสียงเครือ “แกพูดเสมอว่า 'ถึงฉันไม่อยู่แล้ว ส้มโอมันก็ดูแลตัวเองได้ มันนวดเก่งจะตาย! นวดไทยได้ นวดน้ำมันก็คล่อง'”

คำพูดของป้าสมจิตยิ่งทำให้ส้มโอน้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง ป้าสายหยุดคือคนที่เก็บเธอมาเลี้ยงตั้งแต่อ้อนแต่ออก เป็นทั้งพ่อ แม่ และครูที่สอนวิชาชีพติดตัวให้เธอ

“ป้าสาย... เขาฝากฝังร้านไว้กับหนูใช่ไหมคะ?” ส้มโอถามด้วยน้ำเสียงกังวล ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปที่ป้าสมจิต

ป้าสมจิตพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ใช่... ร้าน 'สายหยุดนวด' เป็นของหนูแล้วนะลูก ป้าสายเขากำชับป้าไว้เลยว่าให้ช่วยดูหนูเรื่องบัญชีกับเอกสารต่าง ๆ หน่อย”

"หนูจะทำได้เหรอคะ?" ส้มโอกำมือแน่น ความคิดถึงป้ากับความรู้สึกหวาดกลัวอนาคตตีกันอยู่ในใจ “หนูยังเด็ก... แล้วหนูจะทำได้ดีเท่าป้าไหม... จะมีลูกค้าเชื่อใจหนูไหม”

ป้าสมจิตยิ้มบาง ๆ อย่างเข้าใจ “ทำได้สิ! ก็ป้าสายเป็นคนสอนหนูเองทั้งหมดนี่นา ทั้งเทคนิคการกดจุดบำบัดแบบโบราณ ทั้งการผสมน้ำมันหอมระเหยสำหรับนวดอโรมา... ป้าสายเค้าเตรียมหนูมาเพื่อวันนี้แล้วลูก” เธอจับมือส้มโอ “อย่ากลัวที่จะเริ่ม ป้ากับเพื่อน ๆ ก็จะช่วยหนู คอยเป็นลูกค้าประจำให้เหมือนเดิม เชื่อป้านะ”

ส้มโอพยักหน้าช้า ๆ น้ำตาหยดลงบนหลังมือของตัวเอง เธอรู้ดีว่านี่คือภาระหน้าที่และความรับผิดชอบที่ป้าได้มอบให้เป็นมรดกชิ้นสุดท้าย มรดกที่ไม่ใช่แค่ร้าน แต่เป็นความเชื่อมั่นในตัวเธอเอง

ส้มโอลุกขึ้นยืนตรงหน้าโลงศพ เธอสูดหายใจลึก พยายามซึมซับความเข้มแข็งสุดท้ายที่ป้าเคยแสดงให้เห็น ส้มโอยกมือไหว้โลงอย่างตั้งใจ แล้วกล่าวคำพูดออกมาอย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นในใจ

“...ป้าสาย หนูรับปากค่ะ หนูจะดูแลร้านให้อย่างดี จะสานต่อสิ่งดี ๆ ที่ป้าทำไว้ หนูจะไม่ทำให้ป้าผิดหวัง”

เธอหันกลับไปมองความมืดด้านนอกศาลา ในความมืดนั้น... เธอเห็นแสงสว่างริบหรี่ของป้ายร้านนวดของป้าที่ยังคงส่องแสงอยู่ ภาระที่หนักอึ้งนั้นกำลังกลายเป็นแรงผลักดันให้เธอต้องเดินต่อไป เพื่อพิสูจน์ให้โลกเห็นและเพื่อตอบแทนความรักทั้งหมดที่ป้าสายหยุดได้มอบให้เด็กกำพร้าคนนี้มาตลอด 22 ปี

ถัดออกไปไม่ไกลจากศาลาที่ตั้งสวดอภิธรรมของป้าสายหยุดนัก มีกลุ่มผู้ชายใส่ชุดดำท่าทางเคร่งครึมยืมอยู่ 4-5 คน ทั้งหมดเฝ้ามองสถานการณ์เงียบๆ ก่อนเดินจากไป