ตอนที่ 3

สาวสวยสะพรั่งวัย 22 ปี ผู้มีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นและเป็นที่ต้องตาต้องใจของผู้คนรอบข้างอย่างมาก ร่างกายอวบอัดเต่งตึงไปทุกส่วนลากกระเป๋าเดินทางใบเก่าขึ้นบันไดไม้ชั้นที่สามของตึกแถวที่ตั้งของร้าน "สายหยุดนวดแผนไทย" เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้วที่จะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ถาวร เพื่อประหยัดค่าหอพักและค่าน้ำมันรถในการเดินทาง การจ่ายค่าเช่ารายเดือนในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนแบบนี้เป็นเรื่องที่เสี่ยงเกินไป

“เอาวะ! ตึกตั้งสามชั้น นอนชั้นบนสุดก็คงไม่เป็นไร” ส้มโอพึมพำกับตัวเองขณะวางกระเป๋าลงในห้องนอนเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านหลังสุดของชั้นสาม ห้องที่เคยเป็นห้องเก็บของและของใช้ส่วนตัวของป้าสายหยุด มีหน้าต่างบานเล็ก ๆ ที่มองออกไปเห็นหลังคาบ้านข้าง ๆ

บรรยากาศของร้านในยามค่ำคืนนั้นเงียบสงบแต่ก็ให้ความรู้สึกอ้างว้าง ชั้นล่างสุดเป็นพื้นที่ร้านนวดที่ตกแต่งแบบไทย ๆ เน้นสีน้ำตาลและสีครีม มีเก้าอี้หวายสำหรับนวดเท้าเรียงกัน มีผ้าม่านโปร่งแสงกั้นแบ่งโซนนวดตัว และมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรและน้ำมันมะกรูดติดค้างอยู่ ป้าสายหยุดมักจะเปิดเพลงบรรเลงไทยเดิมเบา ๆ ซึ่งตอนนี้เหลือแต่ความเงียบที่หนักอึ้ง

ด้านหลังสุดของชั้นล่างเป็นครัวเล็ก ๆ ที่มีเตาแก๊สหัวเดียวและอ่างล้างจาน ส้มโอจัดข้าวสารและเครื่องปรุงง่าย ๆ ไว้บนชั้น “ต้องประหยัดไว้ก่อน” เธอบอกกับตัวเอง “อย่างน้อยก็ทำกับข้าวกินเองได้” การทำอาหารง่าย ๆ ให้ตัวเองเป็นอีกหนึ่งวิธีที่ช่วยให้เธอรู้สึกว่าชีวิตยังคงดำเนินต่อไปได้ตามปกติ

ชั้นสองเป็นหัวใจของการพักผ่อน ที่นี่มีห้องนอนแบ่งเป็นสองฝั่ง

ฝั่งหน้าตึกเป็นห้องนอนของป้าสายหยุด มีเตียงใหญ่และโต๊ะเครื่องแป้งไม้เก่า ๆ ส้มโอตั้งใจจะปล่อยห้องนี้ไว้แบบเดิม เพราะรู้สึกว่ายังทำใจเข้าไปนอนไม่ได้

ฝั่งหลังตึกเป็นห้องสำหรับหมอนวดที่เคยมาพักค้างคืน หรือเป็นห้องสำหรับนวดคู่แบบส่วนตัว ป้าสายหยุดจัดห้องนี้ไว้เรียบง่าย สะอาดสะอ้าน ส้มโอตัดสินใจใช้ห้องนี้เป็นห้องนอนชั่วคราวของเธอ

ขณะที่ส้มโอกำลังจัดผ้าปูที่นอน เธอสะดุดกับสมุดบันทึกเล่มหนาใต้หมอนของป้า มันคือสมุดบันทึกรายรับรายจ่ายของร้าน แต่หน้าแรก ๆ กลับมีลายมือของป้าสายหยุดที่เขียนถึงเธอ

“ส้มโอ... ป้ารู้ว่าหนูต้องมาอ่านมัน ป้าไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่ป้าตั้งใจเก็บเงินทุกบาทที่ได้จากการนวดให้หนูเรียนนวดน้ำมันเพิ่มนะลูก เพราะป้ารู้ว่าวิชานี้แหละจะทำให้หนูมีชีวิตรอดได้”

ส้มโอกอดสมุดเล่มนั้นไว้แน่น ความรู้สึกที่ป้าสายหยุดยังคงดูแลเธอแม้จากไปแล้ว ทำให้เธอทรุดตัวลงกับพื้นและปล่อยโฮอีกครั้ง เสียงสะอื้นถูกกลืนหายไปในความเงียบของตึก

เช้าวันรุ่งขึ้น

 ส้มโอตื่นแต่เช้ามืด ลงมานั่งที่โต๊ะทำงานเล็ก ๆ ข้างเคาน์เตอร์ต้อนรับเพื่อทบทวนบัญชีร้าน บัญชีรายรับรายจ่ายของป้าถูกจดไว้อย่างละเอียด ทำให้ส้มโอพอจะเข้าใจโครงสร้างการเงินของร้านได้

กริ๊ง! กริ๊ง! เสียงโทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์ดังขึ้น ทำให้ส้มโอสะดุ้งสุดตัว นี่เป็นสายแรกที่ดังขึ้นนับตั้งแต่วันงานศพ

ส้มโอสูดหายใจลึก พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นมืออาชีพที่สุดเท่าที่จะทำได้

“สวัสดีค่ะ ‘สายหยุดนวดแผนไทย’ ยินดีให้บริการค่ะ”

ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายที่ดูมีอายุ

ลูกค้า: “สวัสดีครับ ผมคุณวิทย์ ลูกค้าประจำของคุณสายหยุดน่ะครับ คือ... ผมอยากจองคิวนวดแผนโบราณสองชั่วโมงครับวันนี้ตอนบ่ายโมง... คุณสายหยุดอยู่ไหมครับ”

คำถามสุดท้ายทำให้ส้มโอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่กลับมาแล่นพล่านในอก แต่เธอก็ต้องเข้มแข็ง

ส้มโอ: “เอ่อ... ขอโทษด้วยนะคะ คุณวิทย์... ป้าสายหยุดท่านเสียไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ค่ะ”

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ มีแต่เสียงถอนหายใจหนัก ๆ

ลูกค้า: “อ้าว... โธ่! ผมไม่ทราบเลยครับ... เสียใจด้วยนะครับ แล้ว... แล้วตอนนี้ร้านเปิดไหมครับ ใครเป็นคนดูแลต่อ”

ส้มโอ: “ร้านยังเปิดอยู่ค่ะ หนูเป็นหลานสาวของป้าสายหยุดค่ะ ชื่อส้มโอ หนูเป็นคนนวดเองค่ะ หนูได้รับการถ่ายทอดวิชาจากป้าสายหยุดมาทั้งหมดค่ะ” เธอเน้นคำว่า 'ถ่ายทอดวิชา' เพื่อสร้างความมั่นใจ

ลูกค้า: “อืม... คุณสายหยุดเคยเล่าถึงหลานสาวที่เรียนนวดเก่งให้ผมฟังอยู่บ่อย ๆ ... โอเคครับ งั้นผมขอลองจองเป็นคิวของคุณส้มโอนะครับ บ่ายโมงสองชั่วโมงเหมือนเดิมนะครับ”

ส้มโอยิ้มออกมาได้ในที่สุด รอยยิ้มแรกที่จริงใจนับตั้งแต่ป้าจากไป เธอรับจองคิวด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความหวังและความตื่นเต้น

“ได้ค่ะ! ขอบคุณมากนะคะคุณวิทย์ หนูจะรอต้อนรับค่ะ”

ส้มโอมองตารางนัดหมายที่ว่างเปล่า แล้วเขียนชื่อคุณวิทย์ลงไปเป็นคิวแรก การเริ่มต้นใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แม้จะเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะสานต่อมรดกที่สำคัญที่สุดของชีวิตเธอ