ตอนที่ 5 เงื่อนไข 

“แกคิดว่าแกเป็นใครจะมายื่นเงื่อนไขกับฉัน?”

"คุณชายคะ" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ดิฉันเข้าใจดีว่าการแต่งงานครั้งนี้มีความสำคัญต่อบริษัทของเรา...แต่ดิฉันคิดว่าเราควรตกลงเรื่องบางอย่างให้ชัดเจนก่อน"

"เรื่องอะไร?" นายพิชิตขมวดคิ้ว

"สถานะของดิฉันในบริษัท" ฉันตอบตรง ๆ ” คุณชายเองก็ทราบดีว่าดิฉันเป็นคนดูแลและแก้ปัญหาให้โรงสีมาตลอด แต่ยังต้องทำทุกอย่างอย่างลับ ๆ"

"แก..." คุณพิชิตดูเริ่มจะโกรธ แต่ฉันยกมือขึ้นห้าม

"ลองคิดดูนะคะ" ฉันพูดต่อ พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคง "หลังแต่งงาน ดิฉันจะเป็นภรรยาของหลานชายตระกูลทรัพย์ไพศาลอนันต์ จะให้แอบย่องเข้ามาทำงานแบบนี้ต่อไปได้ยังไงคะ? มันจะเสียเกียรติทั้งสองตระกูล"

คุณพิชิตนิ่งคิด

"ดิฉันเสนอว่า..." ฉันเดินอ้อมโซฟาช้า ๆ "ให้ดิฉันเป็น COO อย่างเป็นทางการ ดูแลโรงสีและธุรกิจอื่น ๆ ของเราต่อไป พร้อมเงินเดือนที่เหมาะสมกับตำแหน่ง" ฉันเสนอตำแหน่งผู้บริหารฝ่ายปฏิบัติการ ที่มีหน้าที่ในการดูแลและควบคุมการดำเนินงานขององค์กรในแต่ละวัน เพื่อให้แน่ใจว่าการทำงานทุกอย่างในบริษัทเป็นไปตามแผนที่วางไว้

"นี่แกกำลังต่อรองกับฉันเหรอ?" คุณพิชิตถามเสียงเย็น

"ไม่ค่ะ ดิฉันกำลังเสนอทางออกที่ทุกฝ่ายได้ประโยชน์...ดิฉันมีแผนฟื้นฟูธุรกิจที่ร่างไว้ ทั้งการขยายตลาด การพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ และการร่วมทุนกับพันธมิตร... แต่ถ้าคุณชายไม่เห็นด้วย..."

ฉันเว้นจังหวะ

"ดิฉันก็แค่ต้องแต่งงานไปเป็นภรรยาที่ดีของคุณภูริ อยู่บ้านดูแลสามี ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของที่นี่อีก" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

"คุณชายคงต้องหาคนอื่นมาแก้ปัญหาเรื่องหนี้สินและคู่แข่งเอง"

บรรยากาศในห้องตึงเครียด คุณพิชิตจ้องมองฉันผู้เป็นลูกสาวนิ่ง เขาคงไม่เคยเห็นวราลีแสดงความมั่นใจแบบนี้มาก่อน

"แกเปลี่ยนไป" เขาพูดในที่สุด

"คนเราต้องเปลี่ยนเพื่อความอยู่รอดค่ะ"

"ตำแหน่ง COO..." เขาพูดช้า ๆ "พร้อมเงินเดือนที่สมน้ำสมเนื้อ..."

"และการยอมรับว่าดิฉันเป็นลูกสาวของคุณ... อย่างเปิดเผย" ฉันเสริม 

“อะไรนะ! นี่มันจะมากเกินไปแล้ว” คุณพิชิตชี้หน้าฉันด้วยความโกรธ

“ไม่มากไปหรอกค่ะ ไม่คิดว่าพอมีข่าวเรื่องแต่งงาน สื่อจะไม่ขุดประวัติดิฉันเหรอคะ ถ้าคุณชายไม่เปิดตัวดิฉันตั้งแต่แรก คิดว่าสื่อจะเล่นข่าวว่าอะไรล่ะคะ? คงไม่พ้น...ลูกเมียน้อยตกถังข้าวสารแต่งงานเข้าบ้านมหาเศรษฐี แล้วไหนจะคนในบริษัทอีก ต่อไป…ถ้าอยากจะให้บริษัทเราไปไกลกว่านี้ ยังไงดิฉันก็ต้องได้เข้าร่วมประชุมกับทุกฝ่ายค่ะ”

เขานิ่งไป คำพูดของฉันคงทำให้เขาต้องครุ่นคิด เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าฉันพูดถูก การปิดบังความจริงต่อไปจะยิ่งสร้างปัญหาและสื่อมวลชนไม่เคยพลาดข่าวอื้อฉาวในตระกูลใหญ่

“…เข้าใจแล้ว" เขาถอนหายใจยาว น้ำเสียงอ่อนลง "ฉันจะจัดการเรื่องตำแหน่งให้ และจะแถลงข่าวเปิดตัวแก... พอใจหรือยัง?"

ฉันยิ้ม "ขอบคุณค่ะ...คุณชาย”

“แต่แกต้องทำให้การดูตัวของแกกับหลานชายคุณหญิงเป็นไปได้ด้วยดี ไม่อย่างนั้นเรื่องที่แกขอฉันวันนี้มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น”

“ค่ะ ดิฉันทราบดี” นายพิชิตโบกมือเป็นสัญญาณให้ออกไปจากห้องได้แล้ว ฉันหมุนตัวเดินออกมาจากห้อง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่ง นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น ที่จะทำให้วราลีได้รับสิ่งที่สมควรได้รับมาตั้งแต่ต้น

“ตกลงว่าลูกจะแต่งงานกับคุณภูริจริง ๆ เหรอ?” แม่เอ่ยปากถามทันทีที่ฉันกลับเข้ามาในห้องนอนน

“ยังหรอกค่ะ ต้องไปพบเขาก่อน ถ้าเป็นไปได้ด้วยดีก็คงต้องแต่งค่ะ” ฉันพูดราวกับเรื่องการแต่งงานไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญ

“แต่มันทั้งชีวิตลูกเลยนะ” ฉันส่งยิ้มจางให้มารดาก่อนจะกุมมือหยาบกร้านของเธอเอาไว้

“การแต่งงานครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตเราค่ะ วีจะไม่ยอมให้เราอยู่ในสถานะนี้และถูกข่มเหงตลอดไปหรอกนะคะ” แม่กำลังเอ่ยปากจะค้าน แต่ฉันก็พูดต่อ

“แม่อาจจะคิดว่าทน ๆ ไปไม่เป็นไรหรอก แต่จริงเหรอคะ? แม่พอใจจริงๆ เหรอกับสิ่งที่ถูกกระทำอยู่ทุกวันนี้ ถ้าแม่พอใจ แม่คงไม่ร้องไห้ทุกวันทุกคืนหลังจากที่โดนเมียกับลูกเขารังแกมา” แม่เงียบไป ความจริงคงวิ่งเข้าทะลุอกจนเธอพูดไม่ออก ฉันกุมมือเธอแน่นขึ้น

“เชื่อเถอะค่ะ วีโอเคจริง ๆ”

แม่เงียบไปนาน คล้ายกำลังชั่งใจ สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มฉันแผ่วเบา

"แม่ไม่ได้อยากให้ลูกต้องฝืนใจตัวเองนะ" น้ำเสียงเธอสั่นไหว

"ค่ะ วีเลือกแล้ว และวีจะทำให้มันเป็นการเลือกที่ดีที่สุด"

แม่มองฉันนิ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“ลูก…เปลี่ยนไปมากนะตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา”

“…เหมือนเกิดใหม่เลยล่ะค่ะ แล้วก็คิดได้ว่าต้องทำสิ่งที่ควรทำเสียที เราปล่อยเวลามานานเกินไปแล้วค่ะ”

"ถ้าลูกมั่นใจ...แม่ก็จะเชื่อใจลูก"

ฉันยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงกอดแม่แน่น แม้หัวใจจะเต็มไปด้วยความกังวลต่ออนาคตที่ไม่อาจคาดเดา แต่ฉันก็รู้ว่าตัวเองได้ก้าวข้ามเส้นทางแห่งความลังเลไปแล้ว

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่มีวันถอยหลังกลับเด็ดขาด

“ว่าไงนะ! เธอจะต้องแต่งงานแทนคุณหนูเหรอ?” อรเอามือป้องปาก ตกใจกับข่าวที่เพิ่งได้ยิน

“อืม”

“แล้วเขาหน้าตาเป็นยังไงเธอรู้หรือยัง?”

“ยัง เจอแต่รูปตอนเด็ก ๆ” ฉันพูดก่อนจะเปิดรูปในมือถือให้อรดู ซึ่งเป็นรูปเพียงใบเดียวที่หาได้จากการค้นหาชื่อของ ภูริ ทรัพย์ไพศาลอนันต์ ในรูปเป็นหญิงสาววัยกลางคน คือคุณหญิงสมศรี ข้าง ๆ เป็นเด็กชายร่างอ้วนใบหน้าเรียบเฉย มือข้างหนึ่งจับมือคุณหญิง ส่วนอีกข้างถือลูกชิ้นสามไม้

“โห ตอนเด็กยังขนาดนี้ โตมาจะขนาดไหน ที่เขาไม่ยอมออกสื่อเลยเพราะเรื่องรูปร่างหน้าตาหรือเปล่านะ?”

“ฉันพยายามหาแล้ว แต่ก็ไม่เจอเลย”

“วีเอ๊ย! ชีวิตเธอนี่มันช่างน่าสงสาร” อรพูดเสียงอ่อนและบีบมือฉันแน่น

“จะสงสารฉันทำไมเล่า แค่แต่งงานทางการเมือง ไม่จำเป็นต้องรักใคร่พิศวาสอะไรกันสักหน่อย แถมอีกฝ่ายยังเป็นมหาเศรษฐีด้วยนะ” ฉันพูดจากใจจริง การได้แต่งงานครองคู่กับคนที่เรารักเป็นอะไรที่ผู้หญิงเกือบทุกคนใฝ่ฝันหา แต่ก็ต้องยอมรับว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะสมปรารถนานั้น แทนที่จะเครียดไปล่วงหน้าว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ฉันพยายามใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน เน้นแก้ปัญหาเฉพาะหน้า และวางแผนเท่าที่จะทำได้

“แล้วถ้าเขามีรสนิยมแปลก ๆ ล่ะ? แบบ...ซาดิสม์ชอบความรุนแรง บังคับเธอขึ้นเตียงเธอจะทำยังไง?” ฉันเริ่มขมวดคิ้วกับจินตนาการอันล้ำเลิศของเพื่อนสาว

“เขาทำอะไรฉันไม่ได้หรอกน่า เธอก็รู้ว่าฉันเอาตัวรอดเก่ง”

“ขอให้เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เถอะ เออ...ว่าแต่รู้หรือยัง อาทิตย์กลับมาแล้วนะ”

“อาทิตย์? อาทิตย์ไหน”

“เอ้า นี่เธอลืมอาทิตย์ด้วยเหรอเนี่ย อาทิตย์ก็ลูกชายลุงชมคนขับรถไง เขาเพิ่งกลับมาจากเยี่ยมแม่วันนี้ มาถึงก็ถามหาเธอคนแรกเลยนะ แต่ตอนนั้นเธออยู่ในห้องกับคุณชายน่ะ”

“อ้อ...เอาเถอะ เจอแล้วเดี๋ยวค่อยทักแล้วกัน ฉันไปก่อนนะ”

หลังจากแยกกับอรมา ฉันตั้งใจว่าจะไปหาสักมุมในบ้านเพื่อทำงาน ฉันวางแผนที่จะทำผลิตภัณฑ์ใหม่จากข้าว แต่มันยังเป็นแค่แบบร่างเท่านั้น แถมตอนนี้เรามีแบรนด์ข้าวสารบรรจุถุงของตัวเองที่กำลังพัฒนา ต้องทำรายงานเสนอแผนขยายตลาด ถ้าหากว่าเปิดตัวฉันอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ การทำงานคงง่ายมากขึ้น ฉันจะได้ไม่ต้องมาทำลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้

ทันทีฉันหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ในสวน ป้าแป้นก็เดินเข้ามาหาฉันราวกับรู้เวลา

“ยัยหนู ไปตลาดให้ป้าหน่อยสิ” ป้าแป้นยื่นถุงผ้าให้ฉันพร้อมรายการของ

“ให้คนอื่นไปแทนไม่ได้เหรอคะ?” แม้จะยุ่ง แต่ฉันไม่สามารถบอกออกไปตรงๆ ได้เกี่ยวกับงานที่โรงสี ในสายตาป้าแป้น ฉันจึงดูเหมือนคนว่างงานที่สุดแล้วในตอนนี้

“คนอื่นเขายุ่งกันหมด” ป้าแป้นยิ้ม “อีกอย่าง ป้ายังไม่หายเจ็บขาเลย”

ฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นรับถุงและกระดาษจดสิ่งต้องซื้อจากมือป้าแป้น

“ก็ได้ค่ะ ป้าจะเอาอะไรเพิ่มไหม?”

“เอาปลาทูมาสามตัว อย่าลืมดูให้ดีนะ เอาตัวที่ตายแล้ว”

ฉันหลุดขำ “ป้าคะ ปลาทูมันก็ตายหมดทุกตัวอยู่แล้วนะ”

“เอ้อ! นั่นแหละ” ป้าแป้นหัวเราะพลางโบกมือไล่

ฉันเดินออกจากสวน พลางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ แผนจะหามุมสงบทำงานของฉันพังไม่เป็นท่าอีกแล้ว

ฉันเดินตรงไปที่ประตูรั้ว พลางไล่เช็กรายการของในใจ พอหันซ้ายหันขวาจะก้าวออกจากบ้าน กลับต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนพิงรถกระบะอยู่ไม่ไกล

ชายหนุ่มในเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กางเกงยีนสีกลาง และรองเท้าผ้าใบที่ดูสะอาดสะอ้านผิดวิสัยคนบ้านนี้ ดวงตาสีเข้มกำลังจ้องมองฉันด้วยรอยยิ้มบางๆ

"วี"