บทที่ 5 จุดหักเหของชีวิต

          อากาศตอนเช้าในช่วงใกล้ฤดูหนาวค่อนข้างเย็นชื้น หลังจากที่เมื่อคืนยังมีฝนตกพรำๆ ตอนแรกตั้งใจว่าจะพาสะอิ้งไปโรงพยาบาลตามที่แพทย์นัด แต่ดูเหมือนอคินจู่ๆ ก็แผลงฤทธิ์ทำให้สาวใช้ต้องมาขอความช่วยเหลือจากวราลี

          “คุณคินน่าจะอารมณ์ไม่ดี ไม่เห็นออกมาจากห้องเลยตั้งแต่เช้า พี่ไปเคาะเรียกก็บอกว่าไม่ต้องมายุ่ง พี่ว่าน้องยี่หวาขึ้นไปดูเขาหน่อยดีไหม เหมือนว่าเมื่อคืนก็ไม่ได้ลงมากินข้าว”

          “ขนาดพี่แหวนขึ้นไปเรียกเขายังไม่ออกมา แล้วหวาไปเรียกเขาจะออกมาเหรอคะ?” หญิงสาวก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะมีอิทธิพลมากมายขนาดนั้น แต่ก็แปลก ดูเหมือนหลายวันนี้ตั้งแต่ที่วราลีกลับมาอยู่บ้าน อคินก็เหมือนจะเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง

          “อย่างน้อยเขาคงเชื่อน้องยี่หวามากกว่าพี่ ส่วนเรื่องป้าอิ้งเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง น้องยี่หวาเข้าไปดูที่บ้านใหญ่เถอะ”

          “ก็ได้ค่ะ งั้นหวาฝากพี่แหวนด้วย ถ้าเกิดมีอะไรก็โทรหาหวานะคะ”

          “จ้ะๆ งั้นพี่เข้าไปดูป้าแกก่อนนะ”

          วราลีไม่รู้เลยว่าระหว่างที่เธอไม่อยู่นี้มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง หลายปีที่ห่างเหินกันไปอคินจะกลายเป็นคนแบบไหน ร่างบางเดินมาดูยังโต๊ะอาหารที่มีสำรับวางทิ้งไว้ตั้งแต่เที่ยง นี่ก็บ่ายโมงกว่าแล้ว อาหารเย็นชืดหมดแสดงให้เห็นว่าคนข้างบนไม่ได้โผล่หน้าออกมาเลย

          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

          “คุณคิน หวาเองค่ะ คุณคินเป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

          “เปล่า มีอะไร?”

          เสียงตอบจากคนด้านในแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้หลับ แต่เพราะเหตุใดถึงได้ไม่ยอมลงมากินข้าวกินปลา

          “คุณคินเปิดประตูหน่อยได้มั้ยคะ หวาเอาข้าวขึ้นมาให้”

          “เอาลงไป ไม่หิว” น้ำเสียงคล้ายคนอ่อนแรง

          หลังจากสิ้นประโยคนั้น คนในห้องก็เงียบเสียงไปเลย วราลีได้แต่ยืนทอดถอนใจอยู่หน้าประตู สุดท้ายก็ต้องยกสำรับกลับลงมา แต่จะว่าไปแล้ว เธอรู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลบางอย่าง จะว่าอคินแอบดูคลิปโป๊อีก แต่ด้วยวัยขนาดนี้เขาคงไม่จำเป็นต้องทำหลบๆ ซ่อนๆ แล้วกระมัง ถ้าวินิจฉัยจากน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่ว่าเขาป่วยอยู่หรอกนะ

          หญิงสาวตัดสินใจกลับขึ้นไปใหม่อีกครั้งเพื่อเคาะประตูเรียกคนที่อยู่ด้านในอีก คราวนี้ไร้ซึ่งเสียงตอบ แต่อคินแง้มประตูออกมาถามด้วยตัวเองว่าเธอต้องการอะไร

          ‘เอ๊ะ! ทำไมในห้องเหมือนมีกลิ่นควัน?’

          วราลีสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงแสร้งทำเนียนถามออกไป

          “คุณคินไม่สบายรึเปล่าคะ?”

          “เปล่า เธอมีอะไร?”

          “คุณคินทำอะไรอยู่ ให้หวาเข้าไปได้มั้ยคะ?”

          “ไม่ต้อง จะเข้ามาทำไม?” อคินทำท่าจะปิดประตู แต่ถูกคนตัวเล็กออกแรงดันไว้ เห็นสีหน้าคลางแคลงเพียรมองเข้ามาด้านในก็รู้แล้วว่าแม่ตัวดีนี่คงอยากรู้อยากเห็นอีกเป็นแน่

          “คุณคินซ่อนใครไว้ในห้องเหรอคะ?”

          “ไร้สาระ...ทำไม คิดว่าฉันแอบเอาผู้หญิงมาทำเรื่องอย่าว่าในห้องรึไง เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าสอดรู้ให้มาก”

          “หวาไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ หวาโตพอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว” เธอพูดไม่ผิด ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอคงไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นและประสบพบเจอมันคืออะไร แต่เวลานี้เธอมีวุฒิภาวะพอที่จะแยกแยะได้แล้วว่าสิ่งไหนถูกสิ่งไหนผิด แล้วเธอก็รู้แล้วด้วยว่าที่ผ่านมาอคินทำบัดสีอะไรไว้กับเธอ

          “ฮึ! อวดเก่ง” เขาว่า ในขณะที่ประตูถูกแง้มแช่ไว้นั้นกลิ่นควันก็ลอดออกมาจากช่องว่าง อคินไม่คิดว่าวราลีจะหาญกล้าออกแรงดันพรวดเข้ามาจนเขาเกือบหน้าหงาย แต่ในเมื่ออยากเข้ามานักก็ตามใจ

          หญิงสาวมองถุงซิปล็อกบรรจุเกล็ดผงสีขาวที่เหลืออยู่ไม่มาก บนโต๊ะกระจกมีขวดแก้วใสที่ด้านบนปักด้วยหลอดสองอัน ตัวหลอดโค้งงอตั้งฉากลักษณะคล้ายตัวแอลในภาษาอังกฤษ แต่เธอไม่รู้ว่ามันไว้ใช้ทำอะไร

          “นี่อะไรคะ?” เด็กสาวอายุย่างสิบเจ็ดยังห่างไกลจากโลกในด้านมืดมากนัก วราลีได้แต่สงสัยว่ามันจะใช่อย่างที่เธอคิดหรือไม่ ซึ่งอคินอ้างว่ามันก็แค่ขวดเครื่องดื่มธรรมดา ไฟแช็กนี่ก็อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่าเขาสูบบุหรี่มาก่อน ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน

          ‘ขวดเครื่องดื่มทำไมต้องมีสองหลอด จะผลัดกันดูดรึยังไง?’ เจ้าตัวคิดแต่ไม่ได้โพล่งออกมา

          “แล้วทำไมคุณคินถึงไม่ยอมลงไปกินข้าวเลยคะ หวาก็นึกว่าคุณไม่สบาย”

          “ทำไม เป็นห่วงรึ?...ก็แค่เล่นเกมเพลินไปหน่อย กำลังติด จะนั่งดูด้วยกันมั้ยล่ะ อยากรู้อยากเห็นนัก”

          วราลีมองไปที่จอคอมพิวเตอร์ อคินเปิดเกมไว้จริงๆ ด้วย และก็เพิ่งสังเกตว่ามีอะไรหลายอย่างที่อัพเดทไปจากเดิม ไม่ว่าจะเป็นจอขนาดใหญ่ขึ้น คีย์บอร์ดและเมาส์สำหรับเกมเมอร์ รวมไปถึงเก้าอี้หนังบุบวมที่ดูแล้วเหมือนเบาะรถแข่งสีน้ำเงินตัวนั้น หรือว่าที่ไม่ยอมกินข้าวกินปลาก็เพราะว่าติดเกมนี่เอง

          อคินได้ยินเสียงวราลีถอนใจดังเฮือก จนเขาแอบข้องใจไม่ได้ว่าตัวเองทำให้อีกฝ่ายหนักใจขนาดนั้นเชียวหรือ

          “เป็นอะไร จะดูก็ไปยืนเกาะเบาะข้างหลังโน่น” คนขมวดคิ้วโบ้ยหน้า แต่วราลีไม่ได้ปฏิบัติตาม เธอกลับกวาดสายตาสำรวจห้องของเขาแทน

          คนอยากรู้อยากเห็นมองอย่างสนใจ และมาสะดุดตาตรงผนังข้างห้องน้ำถัดจากโต๊ะคอมพิวเตอร์ด้านที่เธอยืนอยู่ ตรงนั้นมีสร้อยคอสีเงินเส้นเล็กลวดลายเหมือนโซ่แขวนไว้ที่ตะขอติดผนัง จี้รูปฟันเฟืองสีเงินรมดำมีสัญลักษณ์ของสถาบันอยู่ตรงกลางด้วย

          อคินเห็นวราลียืนมองจี้เกียร์วิศวะของเขาด้วยความสนอกสนใจ

          “อยากได้เหรอ?”

          “ไม่อ่ะค่ะ ไม่เห็นจะสวยเลอ ดูไม่เหมาะกับผู้หญิง” เจ้าตัวก็แค่ตอบไปตามความรู้สึก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความหมายและที่ไปที่มาของมันคืออะไร

          อคินเห็นแววตาใสซื่อคู่นั้นแล้วก็เผยยิ้มมุมปากเล็กน้อย “เฮอะ! มีแต่คนเขาอยากได้ รู้มั้ยมันสำคัญแค่ไหน กว่าจะได้มาไม่ใช่ง่ายๆ”

          “งั้นคุณคินก็เก็บไว้สิคะ จะยกให้คนอื่นทำไม”

          คนถูกย้อนหัวเราะฮึๆ ในลำคอ “ฉันอยากจะให้ใครมันก็เรื่องของฉันไหม ไม่เอาก็ไม่ต้องเอา” เขาตัดบทแล้วหันไปเล่นเกมต่อ แต่พอเห็นวราลีจะเดินออกไปก็นึกขึ้นได้ “เออ รอเดี๋ยว มีอะไรจะให้”

          แล้วชายหนุ่มก็เดินไปเปิดตู้เย็นขนาดเล็กในห้องแล้วหยิบลูกชุบออกมากล่องหนึ่ง “เอ้า ชอบกินไม่ใช่เหรอ”

          เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ วราลีชอบลูกชุบมาก เธอชอบรสชาติแล้วก็รูปทรงผลไม้อวบอิ่มมันวาวนี่ เพียรจะไปแอบขโมยกินในครัวเรื่อย เวลาที่สะอิ้งซื้อมาเตรียมไว้ใส่บาตรตอนเช้า จนนางต้องซื้อแยกเก็บเอาไว้ให้ แล้วสั่งไม่ให้เด็กน้อยขโมยของที่จะเอาไว้ให้พระฉันเพราะมันบาป

          พอเห็นว่าเขาจำได้ก็ปลื้มใจไม่น้อยจนเผยยิ้มออกมา วราลีกล่าวขอบคุณแล้วรับของมาจากมือใหญ่

          “นี่คือจะปิดปากหวาเหรอคะ?”

          “ใช่ที่ไหนเล่า ซื้อมาฝาก” เขารีบเฉลย เพราะคิดว่าวราลีเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องที่เขากำลังทำอยู่ ดังนั้นคงไม่จำเป็นต้องสั่งห้ามหรอกมั้ง

          แต่ที่ไหนได้ อคินประมาทและดูถูกในความฉลาดของวราลีเกินไปแล้ว เพราะหลังจากที่กลับออกไป หญิงสาวได้สอบถามเพื่อนรุ่นเดียวกันและค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต จนกระทั่งรู้ว่าไอ้ขวดแก้วทรงคนโทเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะของอคินนั้นใช้ทำอะไร

          ว่าแล้วกลางดึกคืนนั้นเธอก็หาโอกาสตอนที่บ้านเงียบสงบขึ้นไปเคาะประตูเรียกเขา คนที่นั่งเล่นเกมต่อสู้อยู่ด้านในไม่ได้ใส่หูฟัง พอรู้ว่าเป็นเสียงของวราลีก็นึกแปลกใจ เมื่อบ่ายก็มารอบนึงแล้ว นี่ยังจะมาเคาะเรียกกลางค่ำกลางคืนอีก

          “เฮ้ย ยัยเด็กบ้า นี่คิดอะไรกับฉันรึเปล่าเนี่ย ติดใจอะไร นี่ไม่ยอมให้จับของฉันเล่นแบบแต่ก่อนนี้หรอกนะ” เขาเปิดประตูโพล่งออกไปอย่างหงุดหงิด แต่วราลีไม่สนคำพูดส่อไปทางลามกของอคิน พอเห็นเขาเธอก็หันหน้าจอมือถือยื่นไปจ่อข้างหน้าเกือบทิ่มลูกตาคนพูด

          ภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวตั้งนั้นเหมือนกับอุปกรณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกในห้องของเขาเปี๊ยบ

          “อุปกรณ์เสพยาไอซ์” น้ำเสียงเหมือนคนไม่พอใจ ซึ่งอคินเองก็งงว่าแล้วเธอจะมาโกรธอะไรเขา

          “แล้วไง?” เจ้าตัวทำเป็นแข็งขืน แม้ในใจจะทึ่งในความพยายามของแม่คนนี้นัก “ความพยายามสูงซะจริงนะ ยังไง จะเอาไงว่ามา”

          “คุณคินเสพยาทำไม ยาเสพติดมันไม่ดีนะคะ ครูบาอาจารย์ไม่ได้สอนเหรอ?”

          “เอ๊ะยัยนี่! หลอกด่าเหรอ เดี๋ยวเหอะ”

          “ถ้าคุณลุงรู้ว่าคุณคินติดยาต้องโดนลงโทษหนักแน่”

          “ก็ไม่ต้องให้รู้สิ ถ้าฉันไม่พูดเธอไม่พูดใครจะรู้ล่ะ แล้วอีกอย่างนะ ฉันก็แค่ลองดูเฉยๆ ไม่ได้ติดสักหน่อย...ถ้าขืนปากมากนะ เจอดีแน่”

          วราลีสูดหายใจลึกๆ รู้ว่าเธอสู้ไม่ได้แน่ ที่สาวใช้บอกว่าระยะหลังเห็นชายหนุ่มมีอาการฉุนเฉียวบ่อยไม่รู้ว่าเพราะผลจากฤทธิ์ยาหรือเปล่า

          คนถูกขู่กำลังใช้ความคิด “งั้นก็จ่ายมาค่ะ พันนึง ค่าปิดปาก” ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ขอแก้เผ็ดสักครั้ง อย่างน้อยการที่เธอต้องมารู้เห็นเรื่องนี้ก็ควรมีค่าทำขวัญบ้าง

          “แม่เจ้าโว้ย โก่งราคาด้วย หาเงินเก่งแบบนี้เลิกเรียนแล้วไปเป็นมิจฉาชีพมั้ย?”

          “ห้าร้อยนั่นมันเมื่อหลายปีที่แล้วค่ะ ทุกอย่างมีต้นทุน เรื่องสำคัญมากการปิดบังไม่ให้เผยแพร่ออกไปก็ยากขึ้นด้วย ต้องใช้ความอดทนอย่างสูง ฉะนั้นราคาก็สูงตามค่ะ”

          อคินส่ายหน้าขำ อนาคตแม่นี่ต้องเป็นนักการตลาดที่เก่งติดอันดับประเทศแน่ ขนาดไม่สิบแปดยังหัวหมอขนาดนี้แล้ว หากเลี้ยงไม่ดีอนาคตไม่แคล้วเป็นมิจฉาชีพตัวแม่ของวงการสิบแปดมงกุฎแน่

          “พี่ติณห์รู้เรื่องนี้มั้ยคะ?”

          “ทำไม จะไปฟ้องเหรอ?”

          “ถ้าจ่ายครบก็ไม่ฟ้องค่ะ...ไหนคะ พันนึง”

          “ไม่มี! มีแต่เนี่ย...” สายตาเชิญชวนให้ก้มมองแก่นกลางลำตัวที่แข็งปั๋งอยู่ในเป้ากางเกง “จะเอามั้ยล่ะ ให้จับทีนึง” พูดพลางกลั้วหัวเราะ ยิ่งเห็นวราลีทำหน้าขยะแขยงยิ่งสะใจ

          “อุบาทว์...จ่ายมาค่ะจะได้รีบไป”

          “ก็บอกว่าไม่มี...โอนได้ไหมล่ะ เอาเบอร์มาดิ”

          วราลีเปิดโทรศัพท์มือถือเข้าหน้าแอพธนาคารแล้วส่ง QR Code ให้ อคินเดินไปหยิบมือถือมาสแกนจ่ายเงินค่าปิดปาก พลางบ่นอุบ

          “เคี่ยวฉิบหาย...แล้วก็ไม่ต้องโผล่หน้ามาอีกนะ ถ้ามาอีกจะคิดว่าชอบฉันแล้วนะ...แต่ถ้าเหงาอยากจะมาขอจับไอ้นั่นของฉันเล่นแบบสมัยก่อนล่ะก็บอก เอาไว้ค่อยมาดึกกว่านี้หน่อย” อคินเผยรอยยิ้มยั่วอย่างชั่วร้าย นี่เป็นการขู่เพราะไม่อยากให้เธอมาวุ่นวายกับเขาอีก

          “ทุเรศ น่าเกลียด”

          “อะไร? ตอนนั้นไม่ใช่ว่าเธอก็ตื่นตาตื่นใจรึไง แหม...เอาไว้โตกว่านี้หน่อยนะจ๊ะน้องสาว แล้วพี่จะจัดให้” คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

          วราลีเม้มปากแน่นเมื่อถูกยั่วโมโห อคินต้องเมายาแน่ๆ ถึงได้พูดจาลามกจกเปรตออกมาเช่นนี้ เพราะถ้าเขามีเจตนาไม่ดีอย่างว่าจริงๆ เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงต้องหลบหน้าหลบตาเธอนานร่วมสามปีด้วย

          “คุณคิน คนทุเรศ!” พูดจบก็ปิดประตูห้องเสียงดังปัง!

          คำพูดยั่วเย้าของอคินได้ผลชะงัดนัก ตั้งแต่วันนั้นวราลีไม่โผล่มาไปที่ห้องเขาอีกเลย จนเมื่อวันหนึ่งที่หญิงสาวเห็นว่ามีชายแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน เธออยู่ในสวนและเห็นอคินเดินออกมาส่งเขาตรงหน้าประตู ดูจากท่าทางแล้ว ชายร่างผอมและมีรอยสักที่คอผู้นี้ดูไม่น่าไว้ใจเลย

          เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาจะมาส่งยา?

          ขากลับชายคนนั้นหันมาเห็นเธอด้วย หญิงสาวในชุดกางเกงขาสั้นสีครีมนั่งอยู่บนชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ เขายิ้มให้เธอ วราลีจึงพยักหน้ายิ้มให้เล็กน้อยเป็นการตอบรับ ก่อนจะลุกหนีเดินกลับเข้าไปทางด้านหลังบ้าน แต่ไม่คิดว่าคนผู้นั้นจะซ่อนตัวอยู่ข้างกำแพง

          จังหวะที่หญิงสาวได้ยินเสียงแก๊กๆ เหมือนใครโยนหินหรืออะไรบางอย่างใส่ผนังติดต่อกันหลายครั้งบริเวณห้องน้ำด้านนอกครัว วราลีจึงเดินไปดูเผื่อว่ามีใครเป็นอะไร เธอคิดว่าชายแปลกหน้าผู้นั้นออกจากบ้านไปแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะมาดักซุ่มหาจังหวะฉุดเธออยู่ตรงนี้

          วินาทีที่เห็นว่าเป็นชายร่างผอมที่มีรอยสักตรงต้นคอ เขาก็พุ่งตัวเข้ามาคว้ารวบเธอไว้แล้วเอามือปิดปาก พยายามลากเธอเข้าไปในห้องน้ำด้านนอกที่ไว้สำหรับสาวใช้และคนสวน วราลีได้แต่ดิ้นขลุกขลักพยายามกระทุ้งแขนและถีบขาแรงๆ ให้หลุดพ้น พยายามร้องเรียกคนในบ้านแต่ก็ไม่มีใครได้ยิน วันนี้ไม่ใช่เวรทำสวน ในบ้านมีผู้ชายแค่คนเดียวคืออคิน ซึ่งรายนั้นก็คงหมกตัวอยู่แต่ในห้องอีกตามเคย

          “อื้อออ.....อื้อ...” เสียงร้องอุดอู้อยู่ในลำคอ จังหวะนั้นเธอถูกชายกักขฬะต่อยเข้าที่ท้องจนทรุดตัวฮวบ เขาจับร่างบอบบางหันหน้าเข้ากำแพงห้องน้ำและเตรียมถอดกางเกง

          วราลีน้ำหูน้ำตาไหลพราก ความกลัวแล่นเข้ามาอย่างจับจิตจับใจ ทำได้แค่ใช้มือน้อยๆ ทุบผนังห้องน้ำเสียงดังๆ หวังว่าจะมีใครสักคนผ่านมาได้ยิน แต่ถึงตอนนั้นเธอก็คงจะเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว

          ตึก! ตึก!...ตึก!

          “อื้อ...อื้อออ~”