บทที่ 4 การพบกันอีกครั้ง

            เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นล้วนเลือนหายหรือถูกบันทึกไว้ในห้วงแห่งความทรงจำ กระทั่งเมื่ออคินเรียนจบปริญญาตรีตามที่อาคมคาดหวัง โชคชะตาก็ได้พาให้ทั้งสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ก่อให้เกิดเป็นวังวนที่ผูกมัดหัวใจของเด็กสาวอย่างวราลีให้ลุ่มหลงในตัวของอคินมากขึ้น

          ในงานวันเกิดของอาคมปีนี้ที่จัดขึ้นเป็นพิเศษเพื่อถือเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบยี่สิบห้าปีของบริษัทอชิระกรุ๊ป ในงานยังมีการพูดถึงทายาทรุ่นต่อไปของอชิระกรุ๊ปอย่างติณห์และอคิน รวมถึงแสดงความยินดีที่รายหลังได้สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี

            ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่หนุ่มหล่อไฟแรงอย่างติณห์ อชิรกาญจน์ เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรที่ยืนเด่นบนเวที

          ในคืนวันงานซึ่งจัดขึ้น ณ โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพฯ ท่ามกลางแสงไฟสาดส่องจากเพดานห้องจัดเลี้ยงและแสงแฟลชวิบวับจากกล้องถ่ายรูป บนเวทีปรากฏร่างของหนุ่มหล่อในชุดสูทสีเทาอ่อนขึ้นกล่าวถ้อยคำต่อหน้าสื่อ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่าพนักงานหลายร้อยชีวิต โดยเฉพาะพนักงานสาวๆ ที่ชื่นชมในความหล่อเหลาของผู้บริหารรายนี้

          ติณห์ เป็นลูกชายของอาวุธพี่ชายของอาคม มีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่ของอคิน หนุ่มหล่อมาดนายแบบในวัยยี่สิบห้าปีเพิ่งคว้าปริญญาโทสาขาการจัดการ Logistics จากเมืองนอกมาหมาดๆ เขาเป็นว่าที่ประธานบริหารของบริษัทอชิระกรุ๊ป หากไม่เพราะเกิดเรื่องน่าเศร้าเมื่อสองปีที่แล้ว ทำให้ต้องสูญเสียบิดาซึ่งดำรงตำแหน่งประธานบริหารในเวลานั้นไปอย่างกะทันหัน เขาที่ถูกวางตัวไว้ว่าจะมารับช่วงต่อจากบิดาในอีกห้าปีข้างหน้าคงไม่ต้องรีบร้อนบินกลับมาหลังเพิ่งเรียนจบ

          แต่ก่อนหน้านี้เขาเป็นแค่ผู้ช่วยรองประธานบริษัทฯ ด้วยประสบการณ์ที่ยังน้อยจึงต้องค่อยๆ สั่งสม แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาติณห์ได้เลื่อนเป็นรองประธานบริหารในสายงาน C-Level[1] อย่างเต็มตัวแล้ว

          ระหว่างที่เขากำลังเอ่ยแนะนำตัว ด้านล่างเวทีห่างออกไปทางโต๊ะของแขกวีไอพีที่อยู่เยื้องด้านขวามือ ร่างบอบบางของสาวน้อยวัยสิบหกย่างสิบเจ็ดปีในชุดเดรสกระโปรงสั้นสีฟ้าก็ค่อยๆ เดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวถัดจากอาคมอย่างสำรวม

          “ขอโทษค่ะคุณลุง หวาลืมของขวัญไว้ที่หอพักของโรงเรียน ก็เลยต้องกลับไปเอา” วราลียกมือไหว้อาคมด้วยความอ่อนน้อม สีหน้าสำนึกผิดทำให้คนอาวุโสไม่กล้าตำหนิ

          “ไม่เป็นไร นั่งเถอะ...นั่นของอะไรเยอะแยะเชียว ของขวัญของพี่ๆ เขาหรือ?”

          “มีของคุณลุงด้วยค่ะ” พูดพลางยื่นกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือให้ผู้มีอาวุโส “สุขสันต์วันเกิดนะคะ หวาขอให้คุณลุงอายุยืนยาว สุขภาพแข็งแรงและมีความสุขมากๆ ค่ะ”

          อาคมรับมาด้วยรอยยิ้มและกล่าวขอบใจ มือใหญ่ที่มีริ้วรอยตามวัยยกขึ้นลูบหัวสาวน้อยอย่างเอ็นดู

          “ไม่เห็นต้องเปลืองเงินเปลืองทอง แค่คำอวยพรก็พอแล้ว” อาคมกล่าว ซึ่งที่ผ่านมาเขาก็พูดเช่นนี้ทุกปีที่วราลีมอบของขวัญอวยพรวันเกิดให้ ส่วนวราลีเองก็ยังคงดื้อจะซื้อของขวัญให้เขาทุกปีเช่นเดียวกัน เพราะเงินที่ใช้ซื้อนั้นเป็นเงินที่ได้มาจากสติปัญญาและน้ำพักน้ำแรงของเธอ

          “นั่นๆ ติณห์เขากำลังจะพูดถึง Mission ของบริษัทพอดี” อาคมกล่าว พลางเบนหน้าไปทางเวทีทำให้วราลีหันมองตามอย่างตั้งใจ เธอจับตามองชายหนุ่มร่างสูงเด่นด้านบนด้วยแววตาชื่นชม

          พอเริ่มโตเป็นสาว อาคมก็เริ่มให้วราลีเรียนรู้และศึกษางานต่างๆ ในบริษัทอชิระกรุ๊ป พร้อมกับวางอนาคตไว้ว่าเมื่อจบการศึกษา หญิงสาวจะต้องเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทในบทบาทใดบทบาทหนึ่ง และเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณของคนในตระกูลอชิรกาญจน์ วราลีจึงยินดีที่จะเดินตามแผนอนาคตที่อาคมวางไว้

          หญิงสาวปรบมือเป็นกำลังใจเมื่อติณห์กล่าวจบ แม้เสียงปรบมือของเธอนั้นจะเทียบไม่ได้กับความดังกระหึ่มของพนักงานอีกหลายร้อยชีวิตภายในห้องจัดเลี้ยงก็ตาม

          ลำดับต่อไปพิธีกรกล่าวถึงท่านประธานกรรมการผู้เป็นเจ้าของงานวันเกิดในค่ำคืนนี้ ทั้งยังเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทฯ อชิระกรุ๊ป ก่อนจะกล่าวเชิญบุตรชายของเขาขึ้นบนเวที เพื่อแสดงความยินดีและสัมภาษณ์ในฐานะทายาทรุ่นต่อไป

          “ขอเสียงปรบมือต้อนรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านประธานอาคม คุณอคิน อชิรกาญจน์ค่ะ”

          ท่ามกลางเสียงปรบมือดังสนั่น วราลีชะงักสายตาที่เพ่งมองไปยังเวทีอย่างสนใจ เธอรู้สึกตื่นเต้นพอได้ยินชื่อนี้ เกือบสามปีที่เขาและเธอห่างหายกันไป ล่าสุดที่เจอก็คืองานศพของอาวุธเมื่อสองปีที่แล้ว แต่ก็แค่ทักทายกันธรรมดา ผ่านไปผ่านมาไม่ได้พูดคุยอะไรกัน

          บัดนี้ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำยืนโดดเด่นอยู่บนเวที ท่ามกลางแสงไฟสีอบอุ่นที่ฉายส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาและรูปร่างที่เพอร์เฟกต์ราวกับนักแสดงมาดเท่ วราลีเผยยิ้มออกมาด้วยความปลื้มปริ่ม อคินในวันนี้กลายเป็นผู้ใหญ่แล้ว รูปลักษณ์ในชุดภูมิฐานทำให้เธอเกือบจะลืมภาพอดีตของอคินที่เป็นวัยรุ่นเลือดร้อนไปเลย

          แต่ไม่รู้ว่าเขาจะยังจำเธอได้หรือไม่?

          หลังจากจบช่วงสัมภาษณ์และมอบช่อดอกไม้บนเวที วราลีก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่ไม่คิดว่าระหว่างทางจะเจอเข้ากับติณห์พอดี หญิงสาวยกมือไหว้คนผู้พี่อย่างอ่อนน้อมเช่นเคย

          ร่างสูงในชุดสูทสีเทาพยักหน้ารับไหว้ “ไงสาวน้อย หลงทางเหรอจ๊ะ?” เขาแซว เพราะหลังกลับจากต่างประเทศอาคมก็ให้เขากับวราลีเป็นบัดดี้กันเพื่อศึกษางานในบริษัท ดังนั้นทั้งคู่จึงค่อนข้างคุ้นเคยกันดี

          “พี่ติณห์ก็ หวามาเข้าห้องน้ำค่ะ พี่ติณห์จะกลับไปที่โต๊ะเหรอคะ?”

          “ใช่จ้ะ งั้นหวารีบไปสิ เดี๋ยวพี่รอตรงนี้ จะได้เข้าไปข้างในพร้อมกัน”

          “ได้ค่ะ หวาขอเวลาแป๊บเดียว”

          “ก็ไม่ต้องรีบขนาดนั้น พี่ยืนรอได้ ไปเถอะ ตามสบาย”

          ติณห์ยังคงเป็นพี่ที่น่ารักและน่าเคารพเช่นเคย จะว่าไปอุปนิสัยของติณห์นั้นตรงกันข้ามกับอคินเลย วราลีคิดว่านั่นอาจเป็นเพราะเขาไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับอคินที่ต้องคับข้องใจมาตลอดว่าเธอจะมาแย่งสมบัติไป

          ที่ผ่านมาวราลีไม่ใช่ว่าไม่รู้ เธอเองก็แอบได้ยินและรู้มาตลอดว่าคนอื่นพูดถึงเธออย่างไร เธอจึงไม่โกรธที่อคินมองว่าเธอเป็นลูกเมียน้อย ครั้งหนึ่งเธอเองก็อึดอัดและข้องใจถึงขั้นเอ่ยปากถามสะอิ้งออกไปตรงๆ ว่าตนเองใช่ลูกของอาคมที่เกิดจากผู้หญิงคนอื่นหรือไม่ หากสะอิ้งยืนยันหนักแน่นว่าไม่ใช่แน่นอน แต่ครั้นถามลึกลงไปนางกลับเลี่ยงที่จะตอบ

          ภายในห้องจัดเลี้ยงที่บัดนี้ทุกคนต่างก็กินดื่มกันอย่างสนุกสนาน บริเวณโต๊ะวีไอพีของอาคมและครอบครัว ทันทีที่หนุ่มสาวคู่หนึ่งปรากฏตัวเดินตรงมา สายตาคมคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคนอาวุโสก็จับจ้องหญิงสาวคนข้างๆ ญาติผู้พี่อย่างไม่วางตา ทว่าบิดาที่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

          “อ้าว มาพร้อมกันก็ดี หวาบอกลุงว่ามีของขวัญของพวกพี่ๆ ไม่ใช่หรือ เจ้าคินก็อยู่นี่แล้ว อยากจะมอบของอยากจะคุยกันก็ตามสบายนะ ลุงไปคุยกับพวกกรรมการทางโน้นก่อน” เขาเปิดประเด็นให้แล้วก็ลุกไปจากโต๊ะ

          หลังจากที่อาคมเดินออกไป สายตาของวราลีก็มองไปยังฝั่งตรงข้าม เป็นใบหน้าคมคายหล่อเหลาของคนที่ไม่ได้พบเจอกันมานานแรมปี

          “สวัสดีค่ะ คุณคิน” หญิงสาวยกมือไหว้ บุคลิกที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทำให้เธอรู้สึกถึงความน่าเกรงขาม และด้วยความห่างเหินกันไปนาน อีกฝ่ายเองก็ดูจะตะกุกตะกักไม่น้อย

          “อืม” อคินตอบสั้นๆ สั้นจนติณห์ถึงกับมองหน้าคนเป็นน้องว่าเกิดอะไรขึ้น อีกฝ่ายเป็นอะไรหรือเปล่า

          “ไอ้คิน แกจะนิ่งเงียบให้ยี่หวาอึดอัดทำไม ไอ้นี่” เขาตำหนิ เพราะติณห์ไม่เคยรู้มาก่อนว่าระหว่างคนสองคนเคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น และเพื่อไม่ให้บรรยากาศชวนอึดอัด คนเป็นพี่จึงได้เปิดประเด็นเรื่องของขวัญที่วราลีจะมอบให้ “เมื่อครู่คุณอาบอกว่าหวามีของขวัญให้พี่ด้วยเหรอ ไหนล่ะ?”

          วราลีเลิกจับจ้องอคินและหันมาให้ความสนใจคนพูด พลันหยิบกล่องของขวัญเล็กเท่าฝ่ามือออกมาสองกล่อง โดยเลือกส่งให้ติณห์ก่อน

          “ของพี่ติณห์ค่ะ ยินดีกับตำแหน่งใหม่ เดี๋ยวอีกสองปี หวาก็คงต้องมาเป็นลูกน้องพี่ติณห์แล้ว” เจ้าตัวพูดพลางยิ้มร่า ด้านชายหนุ่มรับของขวัญแล้วยิ้มในความน่าเอ็นดู พลางแกล้งเขย่ากล่องแล้วทายว่าด้านในเป็นที่กลัดเน็กไท คนมอบให้ถึงหุบยิ้มแทบไม่ทันเพราะเขาดันทายถูก

          “พี่ติณห์อ่ะ เอาคืนมาเลย” หญิงสาวทำปากยื่นเล็กน้อย แกล้งจะคว้าของขวัญคืนแต่ถูกคนเป็นพี่ดึงมือหนีเสียก่อน

          ท่าท่างสนิทสนมหยอกล้อกันของสองคนนี้ขัดหูขัดตาอคินเข้าอย่างแรง พวกเขาทำราวกับว่าที่โต๊ะนี้มีกันอยู่แค่สองคน ไม่เห็นหรือว่าตนก็นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้

          “อะแฮ่ม!” อคินทำกระแอมขัดจังหวะ ทั้งสองถึงได้หยุดและหันมาสนใจเขา ซึ่งติณห์ดูก็รู้ว่าญาติผู้น้องกำลังเรียกร้องความสนใจ เป็นเขาที่รู้จักนิสัยเอาแต่ใจของอคินดีกว่าใคร เพราะคลุกคลีกันมาตั้งแต่เด็ก

          ‘ไอ้เด็กขี้อิจฉาเอ๊ย’ ติณห์นึกในใจพลันอมยิ้ม ก่อนจะเอ่ยปากขอตัวไปทักทายพนักงานในออฟฟิศที่นั่งอยู่โซนด้านหลัง

          พอเหลือกันอยู่แค่สองคนในโต๊ะ วราลีที่อ้ำอึ้งก็รีบหยิบของขวัญส่งให้อคินเป็นการทำลายความเงียบ

          “ยินดีที่เรียนจบค่ะ” พูดพลางยื่นของขวัญกล่องดังกล่าวให้เขา แต่ดูเหมือนเธอไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ ด้วยซ้ำ

          อคินยื่นมือออกไปรับของขวัญมา แล้วกล่าว “แค่นั้น?”

          “คะ?”

          “ที่จะพูดมีแค่นี้เหรอ?”

          “เอ่อ ค่ะ” พอถูกซักมากเข้าก็เริ่มทำตัวไม่ถูก

          อคินรู้สึกว่าวราลีในวันนี้แตกต่างจากเมื่อสามปีที่แล้ว หญิงสาวโตเป็นสาวและสวยขึ้นตามวัย การวางตัวก็ดูจะระมัดระวังขึ้นด้วย เธอไม่ใช่เด็กหญิงที่กล้าพูดกล้าเถียงอย่างเช่นแต่ก่อนแล้วจริงๆ

          “ปิดเทอมอีกทีเมื่อไหร่?”

            “อาทิตย์หน้าค่ะ” ความห่างเหินทำให้เธอประดักประเดิด กลายเป็นว่าถามคำก็ตอบคำ

          “ปิดเทอมนี้จะกลับบ้านมั้ย?...อ้อไม่สิ ปกติเธอก็กลับตลอด เป็นฉันต่างหากที่ไม่กลับ” อคินลืมไปเสียสนิท แต่ก็ตั้งใจว่าครั้งนี้เขาจะอยู่ให้ติดบ้านบ้าง ไหนๆ ก็เรียนจบแล้ว กิน เที่ยว ดื่มมาเยอะ พักร่างเสียหน่อยก็คงดี

          และเพราะการตัดสินใจในครั้งนี้ ทำให้ทั้งคู่ได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันภายใต้ชายคาของบ้านหลังใหญ่อีกครั้ง และถ้ามองผ่านเบื้องหน้าอันสวยหรูของทายาทนักธุรกิจผู้มีชื่อเสียงระดับประเทศไป ก็จะพบกับความดำมืดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ตัวตนอันแท้จริง

          เพราะเมื่อถอดสูทหรูราคาแพงนี้ออก อคินก็แค่ชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งที่ยังคงไม่ทิ้งนิสัยเกเร ใช้ชีวิตเที่ยวเล่นหาความสุขสำราญไปเรื่อย

[1] C-Level หรือ C-suite คือคำที่ใช้เรียกกลุ่มผู้บริหารระดับสูงภายในองค์กร เป็นกลุ่มคนที่มีหน้าที่มีวางแผนและตัดสินใจทิศทางรวมถึงกลยุทธ์สำคัญของบริษัท