บทที่ 7 การกลับมา

          ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาในตึกเช่นทุกวัน ผ่านหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่หยุดยืนทำความเคารพเธอก็ส่งยิ้มให้ด้วยความคุ้นเคย รอยยิ้มสดใสภายใต้เครื่องสำอางบางเบาที่แต่งแต้มตามวัยทำให้ใบหน้าที่สวยหวานอยู่แล้วโดดเด่นขึ้นอีก

          ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเข้ามาด้านในออฟฟิศทุกคนถึงได้ดูวุ่นวายกันนัก ยิ่งเฉพาะทีมเลขาหน้าห้องผู้บริหาร

            “เกิดอะไรกันขึ้นคะ นี่ยังไม่เลิกงานเลยไม่ใช่เหรอ?” วราลีแหงนมองนาฬิกาดิจิตอลที่ผนังบอกว่าเวลานี้เพิ่งจะสามโมงกว่า แต่ทำไมดูเหมือนว่าทุกคนเลิกงานกันแล้ว เท่าที่มองไปไม่เห็นมีใครนั่งอยู่กับที่เลยสักคน

          “แหมน้องยี่หวาคะ นิดๆ หน่อยๆ...ก็จะไม่ให้พวกพี่ตื่นเต้นได้ยังไง เย็นนี้คุณอคินจะเข้ามาที่บริษัท” แน่นอนว่าพวกเธอคือแฟนคลับผู้หลงใหลในรูปโฉมหล่อเหลาของลูกชายท่านประธานใหญ่ แต่ใครเลยจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของผู้ที่มีใบหน้าดุจลูกรักพระเจ้าเท่ากับเธอผู้นี้

          “หืม เขากลับมาวันนี้เหรอคะ?” เธอแทบลืมไปเลย ก่อนหน้าติณห์ก็บอกว่าอคินจะแวะมาที่บริษัท แต่เพราะวุ่นวายอยู่กับเรื่องทำรายงานเลยไม่ได้สนใจว่าใครจะเข้ามาวันไหน อีกทั้งสองสามวันนี้เธอก็ไม่ได้กลับบ้านแต่ไปค้างทำงานกลุ่มที่คอนโดเพื่อน

          “กลับมาตั้งแต่เมื่อวานจ้ะ แต่จะเข้ามาวันนี้ตอนห้าโมง” พี่เลขาสุดสวยคนเดิมกล่าว

          วราลีรู้สึกว่าหัวใจเธอมันเต้นแรงบอกไม่ถูก ทำไมการที่จะได้เจอเขามันทำให้เธอรู้สึกดีอกดีใจขนาดนี้ก็ไม่รู้

          นี่ก็จะสี่โมงแล้ว ถ้าอคินจะเข้ามาตอนห้าโมงจริงๆ อย่างนั้นเธอก็ควรลงไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตด้านล่างหาอะไรต้อนรับเขาเสียหน่อย ว่าแล้วก็เปลี่ยนเป้าหมายจากห้องของติณห์เดินลงลิฟต์ไปยังชั้นใต้ดินทันที

          ชั้นล่างของตึกสำนักงานนี้นอกจากจะมีซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นนำแล้วก็ยังมีร้านค้าต่างๆ มากมาย แต่วราลียังคิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไรให้ดี น้ำพริกดีหรือไม่ อยู่ที่ต่างประเทศคงไม่ได้กิน แต่จะว่าไป เดี๋ยวกลับถึงบ้านเขาแค่สั่งให้สะอิ้งทำก็จบแล้ว ถ้างั้นก็เป็น...

          “ลูกชุบ” เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ตรงดิ่งไปที่ร้านขายขนมไทยซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทางเข้าซูเปอร์ฯ

          ร้านนี้เป็นร้านประจำที่หญิงสาวมักจะลงมาซื้อขนมไปเก็บไว้กินเวลาอ่านหนังสือหรือทำรายงาน พอถึงหน้าร้าน พี่แม่ค้าคนงามก็ยิ้มให้หญิงสาวอย่างอารมณ์ดี

          “หมดแล้วจ้าน้องยี่หวา ช้าไปแค่เสี้ยวนาที วันนี้มีคนมาเหมาลูกชุบพี่ไปหมดแล้ว”

          “อ้าว” คนเสียความตั้งใจไหล่ตกทันที ทำปากยื่นเหมือนเด็กถูกขัดใจขนาดแม่ค้ายังขำ และเพราะเสียงของหล่อนทำให้ลูกค้าที่เหมาขนมไปนั้นหันมามอง เพราะเขาได้ยินเสียงแม่ค้าเรียกชื่อนี้...

          “ยี่หวา!”

          เสียงนั้นเป็นเสียงที่คุ้นหูมากทีเดียว เมื่อหญิงสาวหันไปก็ต้องอึ้งเพราะคนที่เรียกเธอนั้นคือเจ้าของร่างสูงในเสื้อเชิ้ตดำที่หล่อและเท่จนไม่อาจละสายตา

          “คุณคิน!” เธอไม่คิดว่าจะเป็นเขา และก็ไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่ ร่างบอบบางรีบวิ่งไปหาชายหนุ่มด้วยสีหน้าเบิกบาน

          “เกือบจำไม่ได้ โชคดีได้ยินแม่ค้าเขาเรียกชื่อ” อคินสารภาพตามตรง มองรูปลักษณ์ของหญิงสาวในชุดนักศึกษาแล้วอดชื่นชมไม่ได้ เธอไม่ใช่ยัยเด็กขี้เหร่ของเขาอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นสาวน้อยที่สวยสะดุดตาเลยทีเดียว

          “คุณคินจะเหมาลูกชุบไปไหนคะ?”

          ร่างสูงยกถุงใส่กล่องลูกชุบนับสิบกล่องในมือขึ้นมา

          “อะอ่อ ซื้อขึ้นไปฝากพนักงานข้างบน” เขาว่า แอบขำตอนเห็นหญิงสาวหันไปทำหน้าเซ็ง “ทำไม คิดว่าฉันจะตอบว่าซื้อมาฝากเธอเหรอ...บ้าหรือไง กินคนเดียวหมดนี่เบาหวานได้ถามหากันพอดี”

          “เปล๊า!” เจ้าตัวเสียงสูง อาการพูดพลางยักไหล่เช่นนี้ทำให้อคินยิ่งรู้สึกขำ บ่งบอกชัดเจนเลยว่าวราลีกำลังคาดหวังเช่นนั้นจริงๆ

          “เอ้านี่ เอาไปกล่องเดียวก็พอ” พูดจบก็ส่งอีกถุงหนึ่งให้ วราลีเปิดดูแล้วก็มองหน้า

          “ทำไมมันไม่เหมือนกล่องอื่นล่ะคะ?”

          เพราะในถุงที่เขายื่นให้มีแค่กล่องเดียว แต่เป็นกล่องใหญ่แล้วก็พิเศษตรงที่แพ็กเกจผูกริบบิ้นสวยกว่ากล่องธรรมดาที่เขาบอกว่าจะซื้อไปฝากคนบนออฟฟิศ

          ก่อนจะตอบ อคินยักคิ้วคมเข้มให้เธอครั้งหนึ่ง “ก็อันนี้สั่งเขาทำไว้พิเศษตั้งแต่เมื่อวาน ชอบล่ะสิ”

          เธอคาดไม่ถึงว่าเขาจะใส่ใจเช่นนี้ คนรับอดที่จะยิ้มปลื้มไม่ได้

          “ชอบค่ะ”

          ใบหน้าแดงระเรื่อของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเขินตามไปด้วย ทั้งคู่เดินกลับเข้ามาในออฟฟิศด้วยกันเพื่อไปหาติณห์ที่ห้องผู้บริหาร แถมตอนจะกลับบ้านเขายังชวนเธอขึ้นรถไปด้วย ทำให้เหล่าสาวๆ ที่แอบปลื้มชายหนุ่มอิจฉาตาร้อนไปตามๆ กัน

          พอมาถึงบ้านก็เห็นผู้เป็นพ่อนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ที่ห้องรับแขก อาคมเห็นว่าทั้งคู่กับมาด้วยกันก็แปลกใจเล็กน้อย สีหน้าของวราลีดูแช่มชื่นกว่าทุกครั้ง ขนาดไม่เจอกันมาเป็นปี กลับมาครั้งนี้ก็ดูท่าว่าจะไม่ได้ห่างเหินกันอย่างที่คิด อาทิตย์หน้าอาคมต้องบินไปเจรจาเรื่องงานที่ต่างประเทศ กลัวเหลือเกินกลัวว่าพ่อตัวดีจะก่อเรื่องอะไรอีก

          วราลีเข้ามาสวัสดีอาคมแล้วก็ขอตัวกลับขึ้นห้องไป อคินจะเดินตามแต่ถูกคนเป็นพ่อรั้งไว้ก่อน

            “เจ้าคิน มานี่สิ...มะรืนนี้พ่อจะบินไปเยอรมัน อาทิตย์หน้าแกมีแพลนจะไปเที่ยวไหนหรือเปล่า?”

          “ไม่ครับ รู้สึกเหนื่อยอยากอยู่บ้าน”

          “ไม่ไปเที่ยวที่ไหนเหรอ แล้วพวกเจ้าท็อปเจ้าทัชมันไม่ชวนแกไปค้างอ้างแรมที่ไหนหรือไง หรือจะไปนอนคอนโดของเจ้าติณห์?”

          อคินรู้สึกว่าในคำถามของผู้เป็นพ่อฟังแล้วเหมือนมีอะไรแปลกๆ

          “นี่พ่อจะพูดอะไรกันแน่...ทำไมผมรู้สึกว่าพ่อไม่อยากให้ผมอยู่บ้านเลย?”

          อาคมมองขึ้นไปยังชั้นสองบริเวณฝั่งซ้ายมือซึ่งเป็นห้องของวราลี อคินถึงเข้าใจทันทีว่าบิดาต้องการจะสื่ออะไร

          “โหพ่อ นี่เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย?”

          “ยังต้องให้พูดอีกเหรอ?”

          “มันก็ไม่ขนาดนั้นมั้ย ผมก็แยกแยะดีชั่วได้อยู่นะ”

          “เออ ฉันก็อยากจะดูน้ำหน้าแก...ยี่หวาไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่แกจะแหย่เล่นตามใจได้แล้วนะ น้องเป็นสาวแล้ว อีกอย่าง ฉันก็หวังจะให้คบหากับเจ้าติณห์มัน”

          “ถามจริง?” อคินไม่เคยรู้มาก่อน และก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าคนเป็นพี่จะรู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่ “สุดท้ายพ่อต้องเอายัยนี่มาเกี่ยวดองเป็นญาติผมให้ได้สักทางเลยใช่มั้ย ไม่เป็นน้องก็เป็นพี่สะใภ้เนี่ย”

            “แกจะเสียงดังทำไม!” อาคมเอ็ดเบาๆ กลัวว่าคนที่อยู่ชั้นสองจะได้ยิน

          “แสดงว่าพ่อก็ไม่ได้บอกยี่หวา รายนั้นก็ไม่รู้ตัวใช่มั้ยว่าถูกพ่อจับคู่ให้”

          “ฉันก็ไม่ได้จะทำถึงขั้นนั้น แต่ถ้าเกิดสองคนเขารักชอบกันขึ้นมาจริงๆ มันก็ดีไม่ใช่รึไงเล่า?”

          อคินฟังแล้วไม่ค่อยจะเห็นด้วยเท่าไหร่ แต่ก็ขี้เกียจออกความเห็น

          “แล้วแต่พ่อเหอะ” พูดจบก็ขอตัวกลับขึ้นห้อง

          อาคมเห็นท่าทีไม่ใส่ใจของอคินที่มีต่อวราลีแล้วก็สบายใจ อย่างน้อยก็รู้แล้วว่ารายนี้คงไม่ได้คิดอะไรกับหญิงสาว เหลือก็แต่วราลีแล้ว ถ้าอนาคตจะชอบพอกับติณห์หรือไปเจอคนอื่นที่เหมาะสมกว่าเขาก็คงจะไม่บังคับ

          ระหว่างที่กำลังนั่งทำรายงานอยู่ในห้อง หญิงสาวก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทีแรกเข้าใจว่าเป็นพี่แหวนสาวใช้ แต่ปรากฏว่าเปิดออกไปกลับเป็นร่างสูงของอคินยืนอยู่

          “เสาร์นี้วันเกิดไอ้ท็อป มันจะปิดโซนร้านอาหารของน้ามันเลี้ยงฉลอง มันให้มาชวนเธอ จะไปด้วยกันมั้ย?”

          “วันเกิดพี่ท็อปเหรอคะ งั้นหวาไปค่ะ...พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนเดี๋ยวหวาจะแวะไปดูของขวัญให้พี่ท็อปหน่อย คุณคินอยากได้อะไรมั้ย?”

          “ไม่ต้องซื้อหรอก ไอ้นั่นแค่มีเหล้ากับสาวๆ มันก็ไม่อยากได้อะไรแล้ว” อคินรู้จักนิสัยของเพื่อนสนิทดี แต่พอวราลีได้ยินแบบนั้นก็ดูเหมือนจะหน้าเจื่อนเล็กน้อย “ฉันหมายถึงว่าเธอไม่ต้องเปลืองเวลาไปหาซื้ออะไรให้มันหรอก ไอ้ท็อปมันไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่าง แค่มันรู้ว่าเธออยากไปอวยพรวันเกิดมันก็ดีใจแล้ว”

          “จะไม่ซื้ออะไรให้เป็นของขวัญจริงๆ น่ะเหรอคะ ไปกินเลี้ยงวันเกิดเขา จะไปมือเปล่าไม่น่าเกลียดเหรอ?”

          “เหอะน่า เรื่องนั้นฉันจัดการเอง ฉันหรือเธอกันแน่ที่เป็นเพื่อนมัน คนอย่างไอ้ท็อปฉันรู้จักมันดียิ่งกว่าใคร”

          ในเมื่ออคินพูดเสียขนาดนี้แล้ว วราลีจะทำอะไรได้ “งั้นก็ตามใจคุณคินค่ะ”

          “อืม” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับไปทางห้องของตัวเอง ประหนึ่งว่ามาเพื่อที่จะส่งสารจากเพื่อนสนิทก็เท่านั้น

          ครั้นพอถึงวันเสาร์ช่วงเย็น อคินก็มานั่งรอวราลีที่ห้องรับแขกด้านล่าง ไม่นานนักหญิงสาวก็เดินลงมาในชุดเดรชสายเดี่ยวสีแดงสั้นเหนือเข่า ขับกับผิวขาวเหลืองละเอียดลออของเจ้าตัวให้ผุดผ่องสดใส ทรงผมมัดครึ่งหัวดัดปลายเป็นลอนเล็กน้อยดูสมวัย แต่งแต้มใบหน้าหวานให้โดดเด่นแต่ไม่ได้ฉูดฉาดเกินไปนัก อคินตะลึงเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าแค่ไม่กี่ปียัยเด็กขี้เหร่จะกลายเป็นสาวสวยได้ขนาดนี้

          ...แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ไม่ถูกใจสิ่งที่เห็น

          “จะไปทั้งชุดนี้จริงดิ?”

          “ไม่สวยเหรอคะ?”

          “สวยมันก็สวย แต่มันไม่โป๊ไปหน่อยรึไง?”

            “ถ้าเทียบกับผู้หญิงที่คุณคินคบด้วยแต่ละคน หวาว่ามันไม่โป๊นะคะ”

          “ยังจะเถียง รู้เหรอว่าฉันคบใครมั่ง ปากเก่งขึ้นนะเรา” อคินนึกมันเขี้ยว เขาไล่ให้เธอไปหาเสื้อคลุมมาสวมทับ ไม่ให้ไปที่ร้านทั้งชุดแบบนี้

          “ไป รีบไปหาเสื้อมาคลุม ไม่งั้นก็ไม่ต้องไป” เขาทำตาดุ ไล่พลางชี้นิ้วขึ้นไปข้างบนห้องของหญิงสาว

          วราลีขัดใจเล็กน้อย แล้วก็งงว่าทำไมชายหนุ่มต้องขู่เข็ญเธอขนาดนี้ด้วย