บทที่ 8 หึงหวง

          เมื่อถึงงานเลี้ยงทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในร้านอาหารกึ่งผับแห่งหนึ่ง แน่นอนว่าเจ้าของวันเกิดอย่างอธิปยืนเท่รอต้อนรับอยู่หน้าทางเข้าโซนวีไอพี พอเห็นหน้าเพื่อน อคินก็ส่งถุงของขวัญให้แล้วกำชับให้รีบเปิดดู ก่อนจะพาวราลีเดินเข้าไปด้านในห้องกระจกที่กั้นทึบเป็นส่วนตัว

          ภายในงานครึกครื้นไปด้วยผู้คนและแสงสีเสียง ดนตรีจังหวะมันๆ ที่มีดีเจเปิดแผ่นจัดมาให้เป็นพิเศษเฉพาะห้องนี้

          อินทัชเห็นอคินพาวราลีเดินมาก็เข้าไปทักทายและช่วยต้อนรับ คนเป็นน้องสวยสะดุดตาจนเขายังต้องเอ่ยชม เพราะเคยเจอกันหลายครั้งวราลีจึงไม่ค่อยประหม่า หนุ่มตี๋หน้าตาสะอาดสะอ้านจัดแจงพาหญิงสาวไปหาที่นั่งหลบมุมพร้อมกับดูแลเทคแคร์เป็นอย่างดี

          “น้องยี่หวาหิวมั้ย พี่ว่าเราสั่งอะไรให้กินก่อนดีกว่า อ่ะเอาเมนูไปดู อยากกินอะไรก็สั่งเลย ไอ้ท็อปมันเลี้ยง” อินทัชเอ่ยพร้อมส่งยิ้มหวานจนตาแทบจะเหยียดเป็นเส้นตรง

          อคินเหล่มองเพื่อนสนิทอย่างหมั่นไส้เล็กน้อย แต่เพราะรู้ว่าอินทัชไม่ชอบผู้หญิงจึงไม่ติดใจอะไร เพราะหลังจากที่คบกันมาหลายปีทำให้รู้รสนิยม หนุ่มตี๋เองก็เพิ่งจะค้นพบความต้องการของตัวเองเมื่อไม่กี่ปีมานี้

          “ไอ้ทัช ฝากดูยี่หวาหน่อย กูไปหาไอ้ท็อปแป๊บ” อคินฝากฝังก่อนจะเดินออกไปตบบ่าเจ้าของวันเกิดเพื่อถามว่าถูกใจของขวัญที่ให้หรือไม่

          “กูยกกล่องให้มึงเลยนะไอ้ท็อป จะใช้วันเดียวหมดก็ตามใจมึง”

          หนุ่มผิวเข้มยังคงถือกล่องถุงยางอนามัยยี่ห้อหนึ่งคาอยู่ในมือ ก่อนจะเอาใส่ถุงแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างๆ ตัว

          “ไอ้ห่าคิน มึงนี่นะ น้องยี่หวาเห็นตอนมึงซื้อของขวัญให้กูมั้ยเนี่ย รู้มั้ยเนี่ยว่ามึงเ-ี้ยขนาดนี้”

          เจ้าตัวหัวเราะ ประหนึ่งคำด่าทอของเพื่อนคือคำสรรเสริญเยินยอ

          “อะไรที่ไม่ควรเห็นก็ไม่ต้องให้เห็นมั้ยวะ มึงคิดว่ากูจะเ-ี้ยขนาดนั่งห่อให้เขาเห็นรึยังไง”

          “เออ...หัวคิด วิเคราะห์ แยกแยะดีนักนะมึง” อธิปด่าเป็นชื่อเต็มของคำย่อว่า ค. ว. ย. (คิด วิเคราะห์ แยกแยะ)

          พอเพื่อนพูดมาขนาดนี้อคินถึงชูนิ้วกลางตอบกลับไป คนเข้าใจความหมายยืนขำกันอยู่สองคน

          “ว่าแต่วันนี้เพื่อนกูมาเยอะ มึงดูแลยี่หวาดีๆ แล้วไม่ใช่มัวแต่ห่วงจะสอยหญิงจนน้องถูกลากไปแดกกูไม่รู้ด้วยนะ” อธิปเตือนด้วยความเป็นห่วง เพราะอย่างไรเสียในร้านนี้นอกจากโซนดังกล่าวแล้วก็ยังมีลูกค้าที่เป็นคนนอกด้วย

          “เออ รู้แล้ว มึงคิดว่ากูจะไปสอยใครได้วะ มึงเห็นมั้ยน่ะ แม่มึงจ้องกูตาไม่กะพริบ พลาดขึ้นมาเอาไปฟ้องพ่อกูชัวร์”

          อธิปถึงขำ มองไปทางวราลีที่นั่งอยู่กับอินทัชด้านมุมสุดของห้อง

          “กูคิดถูกจริงๆ ที่ให้มึงพาแม่มึงมาด้วย ไม่เปลืองเหล้ากู ฮ่ะๆๆ”

            พอถูกหัวเราะเยาะ อคินก็เตะขาเจ้าของวันเกิดไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้

          แต่พอเอาเข้าจริง อคินก็ถูกหญิงสาวหุ่นเซ็กซี่ลากตัวออกไปเต้นยั่วยวนกลางฟลอร์ ชายหนุ่มยังไม่ได้มีท่าทีจะสนองตอบแต่อย่างใด ในงานนี้นอกจากจะมีเพื่อนๆ ของอธิปแล้วก็ยังมีบรรดาสาวสวยที่เจ้าของวันเกิดจ้างมาเอ็นเตอร์เทนด้วย

          อินทัชขอตัวลุกออกไปแล้ว ที่โต๊ะจึงเหลือแค่วราลีกับอาหารสองสามอย่าง หญิงสาวสอดส่ายสายตาไปมารอบๆ เพื่อเสพอรรถรสของดนตรีรวมไปถึงบรรยากาศที่สนุกสนาน ร่างบางเริ่มโยกตัวไปตามจังหวะเสียงเพลง สลับกับดื่มน้ำผลไม้บนโต๊ะไปด้วยอย่างอิ่มเอมใจ

            อคินแวะเวียนมาถามไถ่เป็นพักๆ แต่วราลีบอกให้เขาไปคุยกับเพื่อนๆ ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ รายนั้นจึงนั่งพักดื่มเหล้าสักหน่อยแล้วค่อยเดินจากไป

          “ถ้าจะออกไปห้องน้ำให้เดินไปเรียกฉันนะ” เขากำชับไว้ก่อนไป วราลีพยักหน้ารับแล้วมองตามเขาเดินหายไปในกลุ่มเพื่อนผู้ชายด้วยกัน

          แต่อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ด้วยความที่ดื่มน้ำไปเยอะจึงเริ่มอยากปลดปล่อย วราลีลุกขึ้นไปตามหาอคินเพื่อจะชวนเขาไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อน แต่ปรากฏกว่าเขากำลังพูดคุยอย่างกะลิ้มกะเหลี่ยอยู่กับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่คนหนึ่ง เธอน่าจะเป็นเพื่อนในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งของอธิป และดูเหมือนอคินก็จะถูกใจเธอมากด้วย

          เพราะแบบนี้วราลีจึงไม่รอ ฝ่าฝืนคำสั่งเพื่อเดินไปเข้าห้องน้ำคนเดียว กระทั่งกลับมาที่โต๊ะแล้วอคินก็ยังอยู่ที่เดิม

          ร่างบอบบางเริ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ต่างจากคนอื่น สวยมีเสน่ห์และดึงดูดสายตา ซึ่งนั่นน่าจะถูกอกถูกใจอคิน เพราะแบบนี้หญิงสาวจึงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ พอกลุ่มคนที่ยืนบังอยู่สลายตัวไป ก็ทำให้มองทแยงไปเห็นเขากับผู้หญิงคนนั้นได้ชัดถนัดตา ทั้งคู่กำลังชนแก้วเหล้ากันอยู่

          คนนั่งมองไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกหมั่นไส้ วราลีคว้าแก้วเหล้าที่อคินผสมทิ้งไว้จนน้ำแข็งละลายขึ้นดื่มหมดในรวดเดียว ไม่รู้ตัวว่ากำลังแสดงสีหน้าหงุดหงิด ระหว่างที่อคินยังไม่กลับโต๊ะ เธอขอให้พนักงานชงเหล้าเพิ่มให้อีก ดื่มไปเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าระหว่างที่กระดกไปนั้นตาก็มองเขากับหญิงสาวคนดังกล่าวไปด้วย กระทั่งมีกลุ่มสาวสวยมายืนบังสายตาจึงได้เลิกล้มและหันกลับมานั่งดื่มอย่างเงียบๆ

          เวลานี้เริ่มรู้สึกว่าเนื้อตัวร้อนวูบวาบไปหมดจึงได้ถอดเสื้อคลุมออก พออคินกลับมาที่โต๊ะก็เห็นว่าเธอดูมีอาการแปลกไป ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาปรือเผยอมองอย่างปะหลับปะเหลือก นั่งพิงกับโซฟาเหมือนทรงตัวไม่อยู่

          “ดีลสำเร็จมั้ยคะ?”

          “อะไร?” ชายหนุ่มขยับมานั่งข้างๆ แล้วทำหน้างวยงง

          “ก็คนนั้นไง สรุปคืนนี้จะไปต่อกับเขามั้ย หวาจะได้กลับก่อน”

          น้ำเสียงอู้อี้แบบนี้ชัดเจนเลยว่าเธอกำลังเมา อคินมองไปที่แก้วเปล่าซึ่งวางอยู่ตรงหน้า

          “พูดอะไรของเธอ แล้วนี่กินไปเท่าไหร่เนี่ย?” อคินยกขวดเหล้าราคาแพงที่วางไว้ขึ้นดู จากตอนแรกถึงตอนนี้มันหายไปเกินครึ่งขวดแล้ว

          “ทำไมกินขนาดนี้ บ้ารึไง?” เขาไม่รู้ว่าระหว่างที่เขาอยู่ต่างประเทศ วราลีจะหัดดื่มเหล้าหรือไม่ แต่จากสภาพที่เห็นตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าเธอดื่มไม่เก่ง เพราะเธอเมาจนพูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว

          “หวาไม่ได้บ้า” เธอสะบัดตัวออกตอนเขาจับแขนเธอไว้ แต่อคินไม่ละความพยายาม จะดึงตัวหญิงสาวขึ้นให้จงได้

          “ไป กลับบ้าน”

          “ไม่กลับ คุณคินจะไปไหนก็ไม่ต้องมายุ่งกับหวา หวาโตแล้วดูแลตัวเองได้”

          “โตบ้าโตบออะไร สภาพนี้จะดูแลยังไง พูดยังไม่รู้เรื่องเลย” เขาดุ แม้ตัวเองจะดื่มเหล้าไปมากแต่ก็ยังมีสติดีกว่าเยอะ แสดงว่าที่ผ่านมาวราลีไม่ใช่สายเที่ยวกลางคืนหรือสายปาร์ตี้ เพราะงั้นเธอถึงได้มีสภาพเป็นเช่นนี้

          อินทัชเดินมาพอดี เห็นอคินประคองวราลียืนอยู่ “มีอะไรวะ?”

          “ยี่หวาเมาฉิบหายแล้วเนี่ย ฝากบอกไอ้ท็อปที กูกลับก่อนนะ”

          “เออๆ แล้วมึงขับรถได้ใช่มั้ย?”

          “ทิ้งรถแม่งไว้เนี่ย เดี๋ยวกูเรียกแท็กซี่กลับ ขืนขับไประหว่างทางเกิดยัยนี่แผลงฤทธิ์ได้รถคว่ำตายห่า”

          “เออดีแล้ว งั้นเดี๋ยวกูเดินไปบอกพนักงานให้เรียกแท็กซี่ให้ มึงรออยู่นี่แหละ เดี๋ยวให้เขาเดินมาเรียก”

          “เออ ขอบใจ”

          อคินอดไม่ได้ที่จะมองหน้าคนในอ้อมแขนแล้วก็ถอนใจแรงไปด้วย ระหว่างทางกลับบ้าน วราลีก็พูดพร่ำอะไรไม่รู้ไม่หยุดไม่หย่อน ประเดี๋ยวนิ่งประเดี๋ยวก็โพล่งขึ้นมาอีกกระทั่งถึงบ้าน ร่างสูงเห็นท่าจะประคองไม่รอดเพราะเจ้าหล่อนฤทธิ์มากเหลือเกิน เพียรจะสะบัดหนีอยู่เรื่อย จึงได้ตัดสินใจอุ้มร่างบางขึ้นพาดบ่าแล้วพาไปส่งที่ห้อง

          ระหว่างที่ค้นลิ้นชักตู้หาผ้าขนหนูมาชุบน้ำเช็ดหน้าให้ คนที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงก็เอาแต่ฮึดฮัดขัดใจ ขณะที่เขาเช็ดหน้าให้เธออยู่นั้น หญิงสาวปัดมือเขาออก ทำเสียงฟึดฟัดเหมือนรำคาญ

          “ยี่หวา เป็นอะไร?” เขาถามเสียงปกติ ไม่ได้ดุหรือขึ้นเสียงใส่หญิงสาว แววตาสีดำคมเข้มคู่นี้เพ่งมองอย่างใส่ใจด้วยซ้ำ

          “คุณคินไม่ต้องมาสนใจหวา คุณจะไปหาผู้หญิงคนนั้นก็ไปเถอะ หวาไม่ฟ้องคุณลุงหรอก”

          “แล้วทำไมฉันถึงต้องไปล่ะ แล้วถ้าไปขึ้นมาจริงๆ เธอจะทำยังไง?”

          “จะทำอะไรได้ หวารู้ว่าคุณชอบแบบนั้น ไม่ได้ชอบแบบหวา”

          “แล้วหวารู้ได้ไง”

          “รู้สิ หวารู้หมดแหละว่าคุณคินเป็นยังไง ชอบอะไรไม่ชอบอะไร มีแต่คุณที่ไม่รู้...คุณคินไม่ชอบหวา ไม่อยากให้หวาเป็นน้อง ไม่ชอบให้เรียกว่าพี่ หวาเข้าใจ”

          ดูเหมือนพอเมาแล้วสิ่งต่างๆ ที่อยู่ในใจจะพร่างพรูออกมาหมด เวลานี้คนพร่ำเพ้อพูดไปร้องไห้ไป แม้ดวงตานั้นจะไม่ได้ลืมขึ้นมามองหน้าคนฟังเลยก็ตาม

          “อยากเรียกพี่เหรอ อยากเรียกก็เรียกสิ” เขาไม่ได้ห้าม ความจริงก็ไม่ได้คิดจะห้ามตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว แต่วราลีไม่ยอมเรียกเองต่างหาก เพราะฝังใจกับตอนเป็นเด็กที่เคยเรียกเขาว่าพี่คินแล้วถูกเขาตะคอกใส่ แต่ตอนนั้นเขาเพิ่งจะสิบสองขวบ

          “ทำไมถึงได้กินเหล้า ปกติไม่ใช่คนกินเหล้าดุแบบนี้ใช่มั้ย แล้วคืนนี้หวากินทำไม?”

          “หวาหงุดหงิด หวาไม่ชอบใจ ไม่พอใจ แล้วก็ไม่ชอบมากๆ ด้วย”

          “ไม่พอใจใคร ไม่พอใจเรื่องอะไร?”

          “ไม่พอใจพี่คิน”

          “เพราะ?”

          “พี่คินเอาแต่สนใจผู้หญิงคนนั้น”

          คำตอบของวราลีทำให้อคินเริ่มหนักใจเล็กน้อย จากอาการที่เมาๆ อยู่ตอนนี้ดูเหมือนจะสร่างนิดๆ

          “หวา หวาตอบพี่มาหน่อย หวาชอบพี่ใช่มั้ย?”

          “ค่ะ” เหมือนเป็นคำตอบโดยอัตโนมัติ เธอตอบโดยไม่ต้องคิดและไม่ได้ลืมตามองด้วยซ้ำ ไอ้อาการก่อนหน้านี้รวมถึงสาเหตุของการดื่มไม่บันยะบันยังจนมีสภาพที่เห็นนั่นเป็นเพราะว่าเธอกำลังหึงเขา

          ‘ว่าแล้วไง ไอ้คินเอ๊ย เวรแล้วกู’

          เขาไม่เคยคิดเลยว่าวราลีจะเกิดความรู้สึกนี้กับเขาได้

          “พี่คินคะ พี่คิน...”

          “หืม?” ชายหนุ่มขานรับ ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่เพ้อถึงชื่อเขา “พอยอมให้เรียกว่าพี่ก็เรียกใหญ่เชียวนะ”

          “พี่คิน...”

          “ว่าไง?”

          “หวาชอบพี่คินนะคะ”