บทที่ 1

“เวลาของคุณเหลือไม่มากแล้ว หลังจากนี้ก็บอกลาครอบครัวให้ดีๆ เถอะครับ”

น้ำเสียงของหมอเจ้าของไข้นั้นอ่อนโยนและแฝงไปด้วยความเห็นใจ แต่มันกลับเหมือนหินก้อนยักษ์ที่หล่นทับลงกลางใจผม

ทั้งที่เดาผลลัพธ์ได้ตั้งนานแล้ว แต่พอถึงเวลาที่ถูกตัดสิน “โทษประหาร” ผมก็ยังอดขอบตาแดงผ่าวไม่ได้อยู่ดี

ผมเพิ่งจะอายุยี่สิบแปด เพื่อที่จะมีชีวิตรอด ผมพยายามอย่างหนักมาตลอด

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า หัวใจที่รอรับบริจาคมาอย่างยากลำบาก กลับถูกภรรยาแย่งชิงไป

เธอเอามันไปปลูกถ่ายให้กับโม่เซี่ยงหยวน คุณชายตัวปลอมที่มีแค่อาการหัวใจเสื่อมก่อนวัยอันควรนิดหน่อยเท่านั้น

ผมเดินเหม่อลอยมาถึงห้องพักฟื้นของโม่เซี่ยงหยวน แล้วก็เห็นพ่อแม่ของผม หลินหว่านอินภรรยาของผม และโม่ซินเยว่ลูกสาวของผม ทุกคนกำลังรุมล้อมถามไถ่อาการของเขาด้วยความห่วงใย

พอเห็นผมเดินเข้ามา หลินหว่านอินที่กำลังป้อนน้ำให้โม่เซี่ยงหยวนอยู่ก็รีบวางแก้วน้ำลง แล้วเดินเข้ามาถาม "หมอว่ายังไงบ้าง?"

ผมมองหน้าเธอ เธอหลบตาด้วยความรู้สึกผิดทันที แล้วอึกอักอธิบาย "ตอนนั้นสถานการณ์มันฉุกเฉิน ถ้าไม่เปลี่ยนหัวใจให้เซี่ยงหยวน เขาต้องเจ็บปวดจนตายแน่ๆ"

แม่ของผมรีบพูดขึ้นทันที "หว่านอินพูดถูกแล้ว อาจิ่น เรื่องคอขาดบาดตาย แกคงไม่ไร้เหตุผลถึงขนาดเอาเรื่องนี้มาโกรธพวกเราหรอกใช่ไหม?"

คำพูดที่เพิ่งจะหลุดออกจากปาก ถูกกลืนกลับลงไปคออีกครั้ง ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมไม่ได้โกรธ หมอบอกว่าอีกหนึ่งสัปดาห์จะมีข่าวดี"

ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสริม "ข่าวดีสำหรับพวกเราทุกคน"

ดวงตาดอกท้อของหลินหว่านอินฉายแววเปื้อนยิ้มขึ้นมาทันที "มีหัวใจที่เหมาะสมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันว่าแล้วเชียวว่าการตัดสินใจวันนั้นมันถูกต้อง"

พ่อของผมเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วหัวเราะออกมา "เซี่ยงหยวนของพวกเราเป็นคนมีบุญ ถ้าแกไม่สละหัวใจให้เขา เขาคงอยู่รอไม่ถึงสัปดาห์หน้าแน่ๆ"

แม่ของผมพยักหน้ารัวๆ ลูบผมโม่เซี่ยงหยวนอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า "ความโชคดีของเซี่ยงหยวนยังรออยู่ข้างหน้าอีกเยอะ"

"ไม่เหมือนใครบางคน ทั้งที่รอหัวใจต่อไปได้แท้ๆ แต่กลับโวยวายซะใหญ่โต ทำเอาตระกูลโม่ของเราต้องขายหน้าไปหมด"

แม้ว่าผมจะหมดหวังกับพวกเขาสิ้นดีแล้ว แต่ในวินาทีนี้ หัวใจของผมก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี

ผมกำหมัดแน่น กัดฟันจนแทบแหลกละเอียด เพื่อข่มความเสียใจที่กำลังจะเอ่อล้นทะลักออกจากขอบตาให้ลดทอนลงไป

หลินหว่านอินมองผมด้วยสายตาอ่อนโยน แต่คำพูดที่หลุดออกมากลับเย็นชาจนชวนขนลุก "วันนั้นคุณวู่วามเกินไปจริงๆ ฉันว่าคุณควรจะขอโทษเซี่ยงหยวนนะ"

ผมมองเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

โม่เซี่ยงหยวนแย่งหัวใจของผมไป แต่เธอกลับให้ผมไปขอโทษเขาเนี่ยนะ?

แม่ของผมรีบผสมโรง "ใช่สิ และถ้าไม่ใช่เพราะวันนั้นแกไปรังแกเซี่ยงหยวน อาการปวดหัวใจของเขาก็คงไม่กำเริบหรอก"

"แกควรจะขอบคุณเขานะที่ตอนนี้เขายังนอนอยู่ตรงนี้ได้อย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้น ชาตินี้ฉันจะไม่มีวันนับญาติกับลูกอย่างแกอีก"

ผมนึกถึงเรื่องวันนั้น โม่เซี่ยงหยวนยืนอยู่ตรงหน้าผม โชว์รอยแดงบนคออย่างภาคภูมิใจ อวดอ้างว่าตอนที่ร่วมรักกับหลินหว่านอิน เธอเร่าร้อนมากแค่ไหน...

ผมทนไม่ไหวเลยต่อยเขาไปหมัดหนึ่ง แล้วพวกเขาก็เข้ามาเห็นพอดี

หลินหว่านอินพุ่งเข้ามาผลักผมออกด้วยความโมโห

ผมถูกผลักล้มลงกับพื้น ในจังหวะที่หน้ามืดตาลาย แม่ของผมก็ปรี่เข้ามาทุบตีผม

พ่อของผมทำเพียงแค่ยืนมองดูอยู่ห่างๆ ด้วยความเย็นชา ราวกับรู้สึกว่าผมสมควรได้รับบทเรียนซะบ้าง

วินาทีต่อมา โรคหัวใจของผมก็กำเริบจนแทบจะหายใจไม่ออก

แม่เพิ่งจะถามผมด้วยความตกใจว่าเป็นอะไรไป โม่เซี่ยงหยวนกลับเอามือกุมหัวใจแล้วร้องว่าเจ็บขึ้นมาดื้อๆ

แม่ของผมทิ้งผมไว้ข้างๆ ทันที แล้ววิ่งไปหาเขา

ทุกคนคิดว่าผมแกล้งทำ แต่เขาน่ะเจ็บจริง

พอคิดมาถึงตรงนี้ ผมก็แค่นยิ้มอย่างขมขื่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ขอโทษด้วย เป็นความผิดของผมเอง"

ทุกคนไม่คิดเลยว่าผมจะยอมขอโทษอย่างว่าง่ายขนาดนี้

สายตาที่หลินหว่านอินมองผมแฝงไปด้วยความสงสัย ความรู้สึกกระวนกระวายเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเธอ

โม่เซี่ยงหยวนเองก็ขมวดคิ้ว เผยสีหน้าประมาณว่า 'ทำไมแกถึงเสแสร้งเก่งขนาดนี้'

พ่อกับแม่ยิ่งมองผมอย่างระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าผมจะลุกขึ้นมาอาละวาดอีก

มีเพียงโม่ซินเยว่ลูกสาวของผมเท่านั้นที่โผเข้ามากอดผมแล้วบอกว่า "คุณพ่อ ดีจังเลย ในที่สุดคุณพ่อก็ยอมรับผิดสักที"

"ต่อไปนี้คุณพ่ออย่ารังแกคุณอาอีกนะ ไม่งั้นหนูก็จะไม่ชอบคุณพ่อเหมือนที่คุณปู่คุณย่าไม่ชอบคุณพ่อแล้ว"

ผมหลุบตามองเธอ ความเย็นชา ความเข้าใจผิด และความลำเอียงของพ่อแม่และภรรยา ผมยังพอทนได้

แต่มีเพียงเธอ ลูกที่ผมเลี้ยงดูมากับมือ ลูกที่ผมทุ่มเทความรักให้ทั้งหมด กลับไปลำเอียงเข้าข้างโม่เซี่ยงหยวน นี่คือสิ่งที่ผมทนไม่ได้

แต่ผมไม่มีเรี่ยวแรงจะไปแย่งชิงอะไรอีกแล้ว

ผมลูบแก้มเธอเบาๆ แล้วยิ้มพร้อมกับบอกว่า "คุณพ่อจะเชื่อฟังหนูนะ"

แม่ของผมถึงได้พยักหน้าอย่างพอใจ "อืม ดูเหมือนว่าแกจะว่านอนสอนง่ายขึ้นแล้วนะ อาจิ่น"

หลินหว่านอินก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเช่นกัน "สามีฉันรู้เรื่องรู้ราวสักที"

พอเห็นท่าทีเสแสร้งทำเป็นเอ็นดูของเธอ ผมก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมากลางอก

ในตอนนั้นเอง โม่เซี่ยงหยวนก็ร้องขึ้นมาว่า "เจ็บจัง" หลินหว่านอินรีบพุ่งเข้าไปหาเขาทันที

ลูกสาวที่เมื่อกี้ยังกอดผมอยู่ก็ปล่อยมือแล้ววิ่งไปหาเขา ปากก็พร่ำบอกว่า "คุณอาเล็ก เจ็บตรงไหนคะ? เดี๋ยวซินเยว่จะเป่าเพี้ยงๆ ให้นะ"

พ่อกับแม่ยิ่งตาแดงผ่าวด้วยความสงสารจับใจ

ส่วนผมที่ยืนอยู่ห่างๆ ในตอนนี้ ก็เป็นเหมือนตัวตลกตัวหนึ่ง

ผมทนบรรยากาศแบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไป จึงอ้างว่าเหนื่อย แล้วหันหลังเดินออกจากห้องพักฟื้นไป