02 พลังแฝง [2/5]

“...” คนคนนี้เธอเคยเจอเขาเป็นครั้งคราวตอนมีประชุมหมู่บ้าน เขามีอาชีพรับจ้างทั่วไป ใครในหมู่บ้านจ้างอะไร ขอแค่ให้เงินเขาก็ไปทำทั้งนั้น แต่มาตอนนี้…

“แม่!” เห็นแม่นิ่งเงียบไปก็ใจไม่ดี ไหนจะการร้องไห้แบบไม่มีเสียงสะอื้นนี่อีก

“ผมว่าพวกเราไปต่อเถอะ” เฉินเฟิงที่พอมีแรงขึ้นมาบ้างเล็กน้อยรีบกล่าวทำลายบรรยากาศ พวกเขาเสียเวลาอยู่ตรงนี้มากไปแล้ว ดวงตาสีแดงเลือกที่จะไม่มองสภาพศพเละเทะตรงนั้นป้องกันไม่ให้สำรอกเอาเศษอาหารออกมา ปลอบใจตัวเองว่าพอถึงคราวจวนตัวมนุษย์ก็ต้องสู้

แม้ว่าคนที่สู้ด้วยจะเคยเป็นคนรู้จักก็ตาม…

“แม่ครับ ไปเถอะ” เด็กชายเองก็อยากอาเจียนกับภาพตรงหน้า แต่แม่กำลังไม่ได้สติ เด็กน้อยจึงยื่นมือไปดึงมือแม่ให้ลุกขึ้นเดินตามตน

“น้องดล!” ดาริณีราวกับหลุดจากภวังค์ฝัน หญิงสาวคว้าร่างลูกชายหมุนซ้ายขวามองหาร่องรอยบาดเจ็บ

ตอนที่เธอเห็นซอมบี้เบนเป้าหมายไปที่ลูกชาย เธอก็เหมือนสติขาดผึง กระหน่ำฟาดอะไรก็ตามที่กำลังจะทำอันตรายเด็กชาย

“ผมไม่เป็นอะไรครับ เรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ” มือเล็กจับมือแม่แล้วดึงให้ไปทางพี่ชายเฉินเฟิงที่ยืนรออยู่

“อะ อืม” ดาริณีเองก็เหมือนจะได้สติขึ้นมาบ้าง กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงลากจูงของลูกชาย ทิ้งศพของคนในหมู่บ้านไว้ตรงนั้น

“แม่เจ็บไหมครับ” เด็กชายมองรอยข่วนตรงข้อมือ

“ไม่ครับ ไม่เจ็บเลย” เทียบกับลูกเธอยังปลอดภัยแผลแค่นี้นับเป็นอะไรได้

“พี่ดาทนอีกนิดนะครับ” ชายหนุ่มเหลือบมองแผลตรงข้อมือของหญิงสาวเล็กน้อย จากหนังสือและภาพยนตร์ที่เคยผ่านตามา บาดแผลที่เกิดจากซอมบี้มักมีเชื้อไวรัสอยู่ด้วย และจะทำให้คนคนนั้นกลายเป็นซอมบี้เหมือนกับมัน

เฉินเฟิงมองเลยไปยังเด็กชายดลที่คอยลากจูงแม่ให้เดินตามมา

ขอให้เรื่องแต่งพวกนั้นไม่เป็นจริงทีเถอะ

แต่คำภาวนาของเขาดูเหมือนจะคาดหวังมากเกินไป

เมื่อเฉินเฟิงพาสองแม่ลูกมาถึงบ้านต้นไม้หลังไม่เล็กไม่ใหญ่บนภูเขาที่สร้างไว้สำหรับพักผ่อน ดาริณีก็ล้มลงกับพื้นทันที ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความทรมาน

“แม่!” เด็กชายดลเดินไปเขย่าตัวมารดาไม่หยุด ก่อนรีบปล่อยมือเมื่อเนื้อตัวแม่มีอุณหภูมิสูงมากเหมือนคนเป็นไข้

เหมือนที่พี่ชายเป็น…

“แม่จะเป็นอย่างพี่ชายเหรอครับ”

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” เฉินเฟิงตอบไม่เต็มเสียงนัก ตามหลักซอมบี้ที่เคยเห็นมา ถ้าคนปกติถูกโจมตีแล้วเกิดบาดแผล อย่างดีก็คงได้พลังพิเศษมา ส่วนถ้าเลวร้ายก็กลายเป็นพวกมัน…

ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่เป็นอย่างหลัง

ชายหนุ่มให้หญิงสาวพักอยู่ในห้องของเขาไปก่อนเพราะมีเตียงนอนและฟูก ถึงจะมีกลิ่นอับแต่ก็ยังดีกว่าให้นอนบนพื้นที่ยังไม่ถูกทำความสะอาด

“ดลเช็ดตัวให้แม่ไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ขอไปดูรอบ ๆ ก่อน” กลัวว่าจะมีซอมบี้โผล่มาอีก

“ครับ พี่เฟิงระวังตัวด้วยนะ” เพราะเหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้เด็กชายซุกซนเริ่มสุขุมและนิ่งสงบขึ้นมาก เขารู้สึกว่าตัวเองควรดูแลปกป้องแม่แทนบิดาที่ไร้ความรับผิดชอบ ทิ้งพวกเขาในยามที่กำลังลำบาก

“อืม” คราวนี้เฉินเฟิงไม่กล้าประมาทอีก เขาต้องดึงเอาความสามารถพิเศษที่ได้มาใหม่นี้ให้เกิดประโยชน์

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านครู่หนึ่งก่อนหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อตั้งสมาธิทั้งหมดไปยังประสาทสัมผัสการฟัง ทั้งเสียงลม เสียงสัตว์ หรือแม้แต่เสียงใบไม้เสียดสีกันก็สามารถรับรู้ได้

ดูเหมือนไม่ใช่แค่เป็นกระต่าย แต่ความสามารถทุกอย่างที่มนุษย์มีก็ถูกอัปเกรดขึ้นจนเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาและสัตว์บางชนิด

เฉินเฟิงพาลนึกไปถึงโจรที่บุกบ้านเขาในวันนี้ พวกมันมีกัน 4 คน แต่ละคนล้วนแล้วแต่มีการกลายพันธุ์จนคุ้นชินกับร่างกายเป็นอย่างดี แม้จะมีอยู่หนึ่งคนที่ไม่มีหูหรือหางให้สังเกต แต่เขารู้ว่ามันเป็นคนทำลายรั้วหน้าบ้านทั้งที่มีสิ่งกีดขวางมากมาย ซึ่งอาจจะเป็นพลังอะไรบางอย่างนอกจากการเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอก

“พี่เฟิง!” ชายหนุ่มเดินวนรอบบ้านจนแน่ใจว่าไม่มีซอมบี้อยู่ในระยะ 2 กิโลเมตรโดยมีบ้านต้นไม้เป็นจุดศูนย์กลาง พอกลับมาถึงบ้าน เด็กชายดลกลับวิ่งหน้าตาตื่นมาหา

“แม่! แม่แย่แล้ว” เด็กน้อยร้อนใจจนต้องออกมาตาม อาการของแม่เขาไม่เหมือนกับที่เฉินเฟิงเป็น

ชายหนุ่มไม่ชักช้ารีบเดินเข้าไปในบ้าน ระหว่างก่อนเข้าบ้านก็ลอบใช้หูฟังความเคลื่อนไหวภายในไปด้วย นอกจากเสียงเสียดสีกันของผ้าปูที่นอน เขาก็ยังได้ยินเสียงของไม้ปริแตก

เกิดอะไรขึ้นกับดาริณีกันแน่!