03 เก็บตุน [2/5]

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเราจะได้เป็นทีมที่ไปเคลียร์โรงงานพวกนั้น” ชายหนุ่มผู้มีใบหูสุนัขบ่นออกมาเสียงดัง พวกเขาเดินทางออกจากฐานมาไกลมากแล้ว พูดบ่นไปก็มีแต่คนในทีมที่ได้ยิน สองมือถือปืนไม่ปล่อย

ปืนใหม่กระบอกนี้เขาเพิ่งใช้แต้มแลกมา

แต้มที่ต้องเก็บหอมรอมริบจากการทำภารกิจถึง 3 ภารกิจ

โคตรแพง!

“เก็บปืนไว้ด้านหลังเลย เกิดลั่นโป้งป้างขึ้นมาเดี๋ยวซวยกันหมด” หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มเขยิบถอยห่างออกมา บนศีรษะของเธอมีหูใบเล็กดูน่ารักรับกับเขาขนาดเล็ก

“เหอะ เธอจะมาเข้าใจธรรมชาติของผู้ชายได้ยังไง”

“นิค นายคิดว่าไง ตุ่นกอดปืนไม่ปล่อยเลย” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ฟัง เธอจึงรีบหาพรรคพวกสนับสนุน

“อย่ามายุ่งกับฉันน่า” หมอประจำกลุ่มหันสายตาไปมองคู่รักที่ทะเลาะกันได้ทุกวันแต่ก็ไม่เลิกกันเสียทีด้วยสายตาเอือมระอา นัยน์ตาคมเหม่อมองออกไปนอกรถบรรทุก

“ถ้าจะจีบกันก็ช่วยเบาเสียงหน่อย” ชายที่ทำหน้าที่ขับรถควบตำแหน่งหัวหน้าทีมเบี่ยงหน้ามาบ่นตรงช่องหน้าต่าง เจ้าพวกนี้หวานกันไม่เกรงใจคนไร้คู่บ้างเลย

นอกจากเพื่อนร่วมทีมที่มีสารพัดหูสัตว์ก็คงมีแต่โจเซฟคนเดียวที่เป็นมนุษย์ธรรมดา ก่อนเกิดวันสิ้นโลกเขาเป็นพลทหารที่ได้รับการฝึกฝนในหน่วยรบพิเศษ จึงสามารถรวบรวมกลุ่มคนที่แสนแปลกแยกแต่แข็งแกร่งจนปั้นให้เป็นทีมขึ้นมาได้

พื้นถนนคอนกรีตทำให้การเดินทางราบรื่นขึ้นมาก มีบ้างที่ต้องลงไปเคลียร์รถขวางถนนด้านล่างแต่ก็ไม่ได้ทำให้การเดินทางล่าช้า อาจเป็นเพราะรถบรรทุกทหารคันนี้ใช้เส้นทางนอกเมืองจึงทำให้ไม่พบกับซอมบี้หรือกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ต้องการขอความช่วยเหลือ เพราะเห็นว่าพวกเขาขับรถทหาร

“พี่โจ ดูยังไงคะว่าจีบกันอยู่ หมอนี่กำลังกวนประสาทหงส์ต่างหาก” หญิงสาวยื่นหน้าไปฟ้อง

“ไม่ต้องยื่นหน้าออกไปเลย” ชายหนุ่มคู่กรณีดึงแขนร่างบางให้กลับมานั่งที่เดิม

“ตุ่น” หงส์เรียกเสียงเขียว

“เออ ผัวชื่อตุ่น ทำไมชอบไปวอแวกับหัวหน้านัก ก็รู้ว่าตุ่นหึง” ชายหนุ่มพูดเสียงเครียด แต่ในน้ำเสียงมีความสั่นเครือเล็กน้อยเพราะกำลังตัดพ้อ

“รู้หรอกน่าว่าสามีชื่อตุ่น ไม่ต้องหวงนะคะ ภรรยาแค่มองหัวหน้ากับนิคเป็นอาหารตาแค่นั้นเอง ในใจมีแต่ตุ่นคนเดียว หงส์รักตุ่นมากนะ” ว่าแล้วก็ใช้นิ้วกรีดแผงอกล่ำ ๆ เป็นรูปหัวใจ ใช้เขาสั้นกุดกระทุ้งต้นแขนอีกเล็กน้อย

“ผมก็รักคุณ” จากนั้นบรรยากาศสีชมพูก็ลอยฟุ้งตลบอบอวลให้คนไร้คู่เหมือนได้รับอาหารหมาเป็นกระสอบ

“อีกสามสิบกิโลจะถึงนิคมอุตสาหกรรมแล้ว” ทีโอ หนุ่มน้อยผู้ทำหน้าตายเป็นนิจพูดขึ้น ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเป็นมนุษย์ แต่เขาเป็นผู้มีพลังสายโลหะที่มีเพียงคนเดียวในค่าย น่าแปลกที่เขายอมมาร่วมทีมกับคนกลุ่มนี้

ทีมที่มีคนน้อยจนน่าตกใจ

ปกติหนึ่งทีมจะมีคนมากกว่า 10 คนเพื่อคอยช่วยเหลือกันในยามฉุกเฉิน แต่โจเซฟกลับยึดตามหลักสูตรเดิมที่ตนเรียนรู้มาจากหน่วยรบพิเศษและคิดว่ามันเข้าท่ากว่า

คนสุดท้ายที่จับพลัดจับผลูมาอยู่ทีมนี้แบบงง ๆ ก็คือนิโคลัส นักเรียนแพทย์ทหารแลกเปลี่ยนจากประเทศ A

โชคร้ายที่ดันเกิดโรคระบาดนี่เสียก่อน การคมนาคมระหว่างประเทศก็เลยเป็นอัมพาตทำให้ไม่สามารถกลับประเทศได้ แต่หมอหนุ่มก็ดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจสักนิดที่ต้องอยู่ประเทศ T ต่อ แถมเป็นคนเสนออีกว่าพวกเขาควรเป็นทหารรับจ้างมากกว่าเป็นกลุ่มทหารประจำค่าย รับแค่ภารกิจแลกแต้มหรือสิ่งของ ไม่รับใช้พวกกลุ่มคนมีอำนาจ

นิโคลัสเหม่อมองฝุ่นฟุ้งบนถนนนอกตัวเมือง พวกเขาใช้เส้นทางอ้อมเพื่อหลีกเลี่ยงการผ่านตัวเมือง ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยเหลือผู้คน เพียงแต่ภารกิจของเขาคือการไปตรวจสอบนิคมอุตสาหกรรมว่ายังสามารถผลิตหรือมีวัตถุดิบที่เป็นประโยชน์ต่อค่ายหรือไม่

ซึ่งมันต้องมีแน่ล่ะ ขึ้นชื่อว่าเป็นฝั่งผลิตอย่างน้อยในโกดังก็ต้องมีพวกกระสอบแป้งหรือไม่ก็อาหารที่ผ่านการแปรรูปแล้วอยู่บ้าง เขาก็ได้แต่หวังว่าที่รออยู่จะเป็นคนในโรงงานที่ยังเป็นคนไม่ใช่ซอมบี้

“จะลงไปดูวันนี้เลยเหรออาเฟิง” ดาริณีคิดว่าชายหนุ่มควรพักฟื้นมากกว่านี้ นี่อะไร เมื่อสามวันก่อนเป็นลมหมดสติ พอฟื้นก็ลุกมาใช้พลังของตนจนเป็นลมไปอีก คราวนี้ยังบอกว่าจะออกไปที่นิคมอุตสาหกรรมอีกฝั่งของภูเขา “ให้พี่ไปด้วยไหม” เธอมั่นใจในพละกำลังอย่างมากเลยตอนนี้

“พี่อยู่ที่นี่ดีกว่าครับ ผมไม่รู้ว่าข้างล่างนี้จะมีซอมบี้มากน้อยแค่ไหน” ถ้าเป็นเขาคนเดียวคงวิ่งหนีทัน แต่ถ้าดาริณีไป เด็กชายดลก็ต้องไป

“แต่พี่เป็นห่วง”

“ผมวิ่งเร็วนะครับ พี่ก็เคยเห็นมาแล้ว” เฉินเฟิงยังคงยืนกรานว่าจะไปคนเดียว คุยกันกว่า 5 นาทีในที่สุดหญิงสาวก็ยอมให้ไปและสัญญาว่าจะดูแลบ้านอย่างดี ช่วงที่ชายหนุ่มไม่อยู่ก็จะไปขนหินตรงน้ำตกมาทำห้องใต้ดินให้แล้วเสร็จ เพื่อใช้เก็บถนอมอาหารในอนาคต

ตกลงกันได้เฉินเฟิงก็ออกเดินทางทันที เขานำอาหารติดตัวไปนิดหน่อยรวมกับพวกเมล็ดพืช ถ้าหากไม่มีอะไรกินก็ยังเร่งเจ้าพวกนี้ให้โต กินประทังชีวิตไปพลาง ๆ ได้

รู้สึกว่าต้องไปทางนี้

“เอ๊ะ!” หมายความว่ายังไง หรือว่าจะเป็น...

ลางสังหรณ์เหรอ?

“เหมือนที่คนเฒ่าคนแก่เขาชอบพูดกันเลยแฮะ” ว่าในยามคับขันให้เชื่อลางสังหรณ์ของตัวเองจะดีที่สุด สถานการณ์นี้เรียกว่าฉุกเฉินได้สินะ

“งั้นก็ไปทางนี้” เขาจำเส้นทางลงเขาได้เพราะหลงป่าบ่อย แต่พอเชื่อลางสังหรณ์กลับลงเขาได้อย่างราบรื่น แทบจะไม่ต้องมองหาจุดสังเกตด้วยซ้ำ

อีกไม่ถึง 2 กิโลก็หลุดแนวป่าแล้ว

กระต่ายหนุ่มไม่เร่งตัวเองอีก แต่ค่อย ๆ เดินลงเขาอย่างระมัดระวัง พอพ้นแนวป่าไปจะเป็นทุ่งมันสำปะหลังของโรงงานผลิตแป้งที่นำพวกมันมาทิ้งไว้จนโตเองตามธรรมชาติ มีบ้างที่พวกคนงานจะมาขุดไปบริโภคในครอบครัว เขาเองก็เคยหลงมาเพราะคิดว่าเป็นทางลงเขาฝั่งจังหวัดตนเอง

น่าแปลกที่หลังจากหมดสติในรอบแรก เฉินเฟิงรู้สึกว่าร่างกายของตนเองแข็งแรงขึ้น และพอหมดสติในครั้งที่ 2 ก็ดีขึ้นไปอีก อย่างการเดินทางลงเขาในวันนี้ เขายังไม่ได้หยุดพักเลยสักครั้ง มีบ้างที่จิบน้ำจากกระติกพกพา แต่ก็แค่จิบ ไม่ได้กระหายมากมายเหมือนกับว่าการเดินทางเกือบสิบกิโลไม่ได้ทำให้เขาเหนื่อยยากแต่อย่างใด

ร่างกายกำลังเปลี่ยนไป หรือว่ายิ่งใช้พลังก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น!

ต้องใช่แน่ เหมือนพวกการ์ตูนประเทศ J พวกซูเปอร์ฮีโร่ที่ฝึกฝนตนจะเก่งกาจขึ้นเมื่อได้ใช้พลังของตนเองบ่อย ๆ นอกจากได้พลังเพิ่มแล้วก็ยังสามารถใช้พลังได้อย่างชำนาญมากขึ้น

แต่ว่านี่มัน… ไม่จูนิเบียว[1]ไปหน่อยหรือ

ไม่หรอก

ซอมบี้เองก็ไม่ใช่สิ่งที่สามัญสำนึกปกติทั่วไปจะนำมาวิเคราะห์ได้แล้ว ตอนนี้จะเบียวหรืออะไรก็ไม่สนทั้งนั้น ถ้าจะทำให้รอดชีวิตเขาก็ไม่คิดว่ามันบ้าหรอก

นอกจากอาหารกระป๋องแล้ว ชายหนุ่มยังเตรียมเป้ใบใหญ่และเชือกฟางอีกหนึ่งม้วนเผื่อมัดข้าวของที่หาได้ติดไว้กับตัวเสียเลย จะได้ไม่ต้องหอบหิ้วให้เต็มสองมือ หรือถ้าเกิดเจอซอมบี้ก็จะยังหนีไปพร้อมกับกองสัมภาระได้

แต่ถ้าหากเจอคน…

[1] จูนิเบียว / โรคป่วย ม.2 คนที่มีอาการนั้นจะทำตัวคล้ายๆ กับเด็กอายุ ม.2 ที่ชอบโชว์เหนือ ทำตัวเก่ง และถ้าหนักหน่อยก็คือคิดว่าตัวเองมีพลังพิเศษ ถึงจะบอกว่าเป็นอาการป่วยก็เถอะแต่อาการจูนิเบียวไม่นับว่าเป็นการเจ็บป่วยทางการแพทย์แต่อย่างใด