04 ทหารรับจ้าง [4/5]

เฉินเฟิงคงไม่รู้ว่าในตัวจังหวัดเองก็ใช่ว่าจะสงบ คนจากเมืองใหญ่ที่เสี่ยงขับรถหนีออกมานั้นมีมาก แต่พวกเขาเลือกที่จะพักอยู่รอบ ๆ เพื่อรอดูสถานการณ์มากกว่าขับออกไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้า จึงมีชาวบ้านตามชนบทน้อยมากที่รู้ว่าเกิดเรื่องราวใหญ่โตอย่างวันสิ้นโลกขึ้น

และพวกคนในเมืองเองก็เป็นต้นเหตุหนึ่งที่ทำให้ต่างจังหวัดมีซอมบี้เพิ่มขึ้นเพราะพาคนติดเชื้อในระยะแรกมาด้วย... โดยไม่รู้ตัว

“ครับ แต่เพราะนักการเมืองและทหารที่เหลืออยู่ให้ความร่วมมือกัน จึงสามารถใช้ค่ายทหารเป็นที่พักพิงชั่วคราวและออกช่วยเหลือประชาชนที่ติดอยู่ในที่พักอาศัยผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ขอแค่คุณส่ง SMS ขอความช่วยเหลือมาที่เบอร์ฉุกเฉิน ถ้าประเมินว่าไม่อันตรายมาก จะรีบส่งทหารเข้าไปรับตัวมาไว้ในค่ายทันที” อย่างของเขา เพราะอยู่บนดาดฟ้าห้างสรรพสินค้ากับกลุ่มคนจำนวนมากจึงมีเฮลิคอปเตอร์มาลำเลียงไป และไม่นานหลังจากนั้นไฟฟ้าและอินเทอร์เน็ตก็ไม่สามารถใช้งานได้อีก

โชคร้ายตกเป็นของพ่อแม่เขาที่หนีมาไม่ทันและไม่สันทัดเรื่องเทคโนโลยี กว่าที่เขาจะสามารถทำเรื่องขอกำลังเสริมไปช่วย พวกท่านก็กลายเป็นพวกมันไปแล้ว

ทีโอสะบัดไล่เรื่องราวเศร้าหมองออกจากความคิด เวลานี้เขาต้องเข้มแข็ง ต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ทดแทนบุญคุณพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด เขาจะไม่ยอมตายง่าย ๆ เด็ดขาด

เฉินเฟิงนิ่งคิด ก็หมายความว่าซอมบี้ในเมืองล้นทะลักออกมานอกเมือง... หรือไม่ก็ติดมากับพวกผู้ลี้ภัยสินะ

หลังจากนี้โลกจะเป็นยังไงต่อไปกันละเนี่ย

…

กลุ่มสำรวจแลกเปลี่ยนข่าวของแต่ละคนพร้อมกับเดินตรวจสอบโกดังน้ำตาลไปเรื่อย ๆ ประมาณยี่สิบนาทีก็สามารถตรวจสอบเสร็จสิ้น แม้จะมีเสียงเล็บเกาแกรกกรากอยู่หน้าประตูเหล็กแต่ก็ไม่ได้ทำให้การตรวจสอบล่าช้าลง เว้นแต่เจ้ากระต่ายที่เป็นต้องเผลอเหลือบไปมองด้านหลังเป็นครั้งคราว

หูเขาดีนี่นา… ยังปรับตัวไม่ได้ก็เลยระแวง

“ต่อไปก็ในโรงงาน” หลังตรวจดูจำนวนที่แน่นอนก็ต้องไปดูเครื่องผลิตว่ายังสามารถใช้การได้หรือไม่ ตอนนี้สิ่งที่จำเป็นสำหรับมนุษยชาติมากที่สุดก็คืออาหาร กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

“วันนี้คงพอแค่นี้ก่อนดีกว่า” โจเซฟมองบรรยากาศ ด้านนอกดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงมามากแล้ว ภายในโกดังที่ไม่มีแสงไฟจึงมืดครึ้มพอสมควร

กลุ่มทหารรับจ้างไม่คิดเดินหาแผงไฟสักนิด พวกเขาเริ่มมองหาสถานที่สำหรับนอนพักเอาแรงในค่ำคืนนี้

“ผมแนะนำว่าคุณควรอยู่ที่นี่ก่อน” โจเซฟมองท่าทีลังเลของเฉินเฟิง ชายหนุ่มคงรู้สึกแปลกแยกและทำตัวไม่ถูก “พวกเราไม่อยากเปลืองแรงพาคุณออกไป”

ปัง!

กรรรซ์

เสียงซอมบี้ด้านนอกเริ่มรุนแรงขึ้นเมื่อตะวันดับแสง

“พวกมันจะเกรี้ยวกราดอย่างมากในเวลากลางคืน” โจเซฟมองประตูโกดังด้วยดวงตาซับซ้อน การเกิดขึ้นของซอมบี้ยังเป็นปริศนา ทั้งเหล่านักวิทยาศาสตร์หรือหมอต่างก็ได้แค่ทำการคาดเดาไปตามทฤษฎี ที่ว่าอาจมาจากอุกกาบาตก็ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้แน่ชัด

อีกทั้งเวลานี้ก็ไม่เหมาะกับการมานั่งสืบหาต้นตอ พวกเขาควรเน้นไปที่การให้ความช่วยเหลือคนที่พอช่วยได้ก่อน ควบคู่ไปกับการกักตุนอาหารให้เพียงพอต่อความต้องการและการสร้างสถานที่ปลอดภัยให้พักพิง ถึงเวลานั้นการหาคำตอบของเรื่องราวทั้งหมดคงได้เริ่มต้นขึ้น

เฉินเฟิงค่อนข้างป็นห่วงดาริณีกับเด็กชายดล เขาเป็นคนบอกเองว่าจะไม่อยู่สองถึงสามวัน แต่การได้รับรู้ข่าวสารทำให้เกิดความกังวลขึ้น

ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่ใช่เกิดแค่ชั่วคราวแล้ว ถ้าควบคุมไม่ดี... มนุษยชาติอาจต้องอยู่แบบนี้ไปจนถึงวันที่สูญสิ้นเผ่าพันธุ์