บทที่ 3

“คุณอย่าตอดเกินผมไม่ไหว” ผมบอกเธอเสียงกระเส่าใบหน้างามกระสับกระส่ายไม่ต่างกัน โคตรดี ไม่คิดว่าจะดีขนาดนี้

“พร้อมกันนะคุณ เสร็จพร้อมผม” ผมทำเธอแรงขึ้นกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อรัวเร็ว ความตอดรัดทำให้ผมเหงื่อทั้งตัวผุดออกมาทุกรูขุมขน แต่ความเสียวกลับทำให้ขนในกายทุกส่วนลุกชัน

 

เพียงไม่นานเราทั้งสองจับจูงกันไปยังสวรรค์ชั้นฟ้า พร่างพราวอย่างที่ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง ผมปลดปล่อยความใคร่สู่เครื่องป้องกันกอดกระชับเธอแน่น จูบที่ริมฝีปากอวบอิ่ม เนิ่นนานกว่าที่เราสองจะถอดออกจากกัน

            ผมกอดเธอไว้แน่นหลับไปด้วยความเพลีย ขอพักนิดหนึ่งก่อนที่จะลุกขึ้นมาจัดการเธออีกสักรอบสองรอบ

@หนึ่งเดือนผ่านไป

            ค่ำคืนวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือนทำผมลืมไม่ลง ใบหน้าสวยของเธอยังคงติดตาและติดใจผม หลังจากรอบแรกผ่านไปรอบที่สองและที่สามของเราเกิดขึ้นอีกไม่นานหลังจากนั้น

            ผมไม่ได้ถามชื่อเธอ เธอเองก็ไม่ถามชื่อผม ในเมื่อเป็นแค่วันไนต์สแตนด์เรื่องราวระหว่างเราควรจะจบตั้งแต่ตอนนั้น ความสัมพันธ์แบบนี้จะไปกันรอดได้อย่างไร นั่นแหละ เราจากกันในเช้าอีกวัน เธอไม่ได้ถามผม ผมก็ไม่ได้ถามเธอ แต่ตอนนี้ผมแม่งโคตรเสียดาย เอาตรงตอนนี้อยากสานสัมพันธ์

            เมื่อผมก็ไม่มีใครเธอก็ไม่มีใคร อย่างน้อยเราน่าจะทำความรู้จักกัน ในตอนนั้นผมคิดว่าระยะทางของเราสองคนอาจเป็นปัญหาในความสัมพันธ์ ผมแค่มาเที่ยวแค่มาพักผ่อน แค่มาหาเพื่อน

            สุดท้ายเป็นอย่างไร ผมกลับมาที่นี่ห้าครั้งภายในหนึ่งเดือน อยากจะเจอเธอสักครั้งแต่ไม่เคยเจอเธอสักครั้ง เธออาจไม่ใช่นักเที่ยว วันนั้นเธอคงมาเพราะมีเรื่องทุกข์ใจ

            เสียดายไปก็เท่านั้น

            แค่คนผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แค่คนที่นอนด้วยครั้งหนึ่งเท่านั้น

            มึงเคยนอนแบบนี้มาตั้งกี่ครั้ง แม่งทำเป็นไอ้ไก่อ่อน

            ด่าตัวเองในใจไปเท่านั้น สุดท้ายก็กลับมาหมาหงอยเหมือนเดิม ได้แต่บอกกับตัวเองว่าเหตุการณ์เพิ่งผ่านไปเดือนเดียว เดี๋ยวผมก็ลืม เดี๋ยวผมก็ลืมหน้าเธอ

            กลับมาถึงบ้านวันนี้ งานก็เข้าแต่เช้า ผมยุ่งจนแทบไม่ได้กินแม้แต่มื้อเที่ยง เพราะชอบหนีไปตามหาเธอหลายวันสุดท้ายงานที่สุม ๆ ไว้ต้องมาเคลียร์ให้จบก่อนปิดบัญชีสิ้นเดือน

กว่างานกองเท่าภูเขาจะเสร็จเรียบร้อย เลยเวลาไปถึงเที่ยงคืน กว่าจะอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนเกือบตีหนึ่ง นอนเล่นอยู่บนที่นอนพร้อมทั้งไถโทรศัพท์มือถืออย่างเรื่อยเปื่อย หวังว่าจะผ่านเจอเธอคนนั้น

“มึงถึงขั้นนี้แล้วเหรอวะ” ด่าตัวเองแต่มือก็ยังสไลด์มือถือต่อไป เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงไร้วี่แววของคนที่ผมอยากเจออีกครั้ง

เพื่อนถามว่าถ้าผมเจอเธออีกครั้งผมจะทำอะไร จะขอเธอคบ ขอเธอเป็นแฟน หรือลองมาเป็นเพื่อนนอนกัน

 

ไร้คำตอบที่จะบอกเพื่อน เพราะผมเองยังบอกตัวเองไม่ได้ ถ้าเจอเธออีกครั้งจะทำอย่างไร จะพูดอะไร เธอจะกลัวผมไหม บางคนถ้าวันไนต์เขาจะไม่ซ้ำคน

คิดไปก็เท่านั้น ผมปิดมือถือวางไว้ข้างเตียงคิดไปก็เท่านั้นเพราะยังไม่ได้คำตอบให้ตัวเองอยู่ดี จะมีสักเสี้ยวนาทีไหมที่เธอจะคิดถึงผม ถ้าเธอเจอผมอีกครั้งเธอจะจำผมได้ไหมนะ

แต่อย่างว่าถ้าเป็นความสัมพันธ์แบบวันไนต์สแตนด์ เจอกันอีกครั้งเขาจะไม่ทักทายกัน อันนี้เป็นเรื่องที่ใครต่อใครเขารู้ดี มันเป็นมารยาทในกลุ่มคนแบบพวกเรา

หลังจากวันนั้นเกือบเดือนแล้วผมยังไม่ได้นอนกับใครเลย ความอยากออกไปมีสัมพันธ์แบบวันไนต์สแตนด์ในตอนนี้ผมไม่อยากทำแล้ว กลัวตัวเองว่าจะรู้สึกแบบนี้อีกครั้งกับคนใหม่

ผมคงไม่เหมาะกับความสัมพันธ์แบบนี้ ผมควรจะหาแฟนสักคนดีไหม การมีใครสักคนเพื่อลืมใครสักคนจะดีไหมวะ หรือจะพาเขามาเจ็บถ้าใจผมยังมีใครซ่อนอยู่

“คุณแบบนี้ใช่ไหม”

“อื้อ อย่างนั้นแหละเก่งมาก” ภาพเธอขยับร่างกายขาวเนียน นุ่มนิ่มบนกายกำยำของผม หน้าอกของเธอกระเพื่อมตามแรงกระแทกกระทั้นและส่ายร่อนในบางจังหวะ

หัวไว เป็นงาน เร่าร้อน และร่อนโคตรเก่ง

“คุณแม่ง!” ผมสบถพร้อมทั้งบีบเต้าของเธอทั้งสองข้าง เขี่ยตรงยอดอกชูชัน

“เสียวจังคุณ ลึกจัง”

“ลึก ๆ จะได้เสียว ร่อนอีก” ผมสั่งเธอเสียงกระเส่า เธอทำตามอย่างว่าง่าย ร่างกายเราสองกระตุกเกร็งพร้อมกัน ก่อนที่ผมจะปลดปล่อยทุกอย่างเข้าหาเธอ

“คุณ!” ผมมองรอบห้อง ว่างเปล่า ผมฝันอีกแล้ว ฝันเปียกในวัยสามสิบห้า

“แม่งอ่อนสัส”