บทที่ 6

เมื่อคิดอย่างไรก็ไม่สบายใจและไม่สามารถทำงานต่อได้จึงตัดสินใจไปที่จวนตระกูลตระกูลเหลียนเพื่อดูให้เห็นกับตาว่านางไม่ได้เป็นอันใดเช่นที่เขาคิด

“เรียนนายท่านเวย ตอนนี้นายท่านไม่อยู่ที่จวนขอรับ” พ่อบ้านออกมาต้อนรับสหายของเจ้านายด้วยตนเอง ทว่าตอนนี้เจ้านายของเขาได้ออกจากจวนไปแล้ว จะเหลือก็เพียงคุณหนูของจวน “แต่คุณหนูยังอยู่ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปตามมาให้ขอรับ”

เวยซานเซินไม่ได้พูดอันใดเพราะความจริงเขาก็มาหานาง มิได้มาหาสหายเช่นที่ผู้อื่นคิด แต่ปล่อยให้คนอื่นเข้าใจเช่นนี้ก็ดี

“คุณหนู นายท่านเวยมาขอรับ แต่นายท่านไม่อยู่ ข้าน้อยจึงมาเรียกคุณหนูออกไปต้อนรับ” ทุกคนในจวนรู้ดีว่าคุณหนูของจวนหลงรักนายท่านตระกูลเวยผู้นี้ แต่ตอนนี้กลับไม่มีผู้ใดรู้ว่านางได้เปลี่ยนใจเรื่องนี้แล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหลียนหรูเซียนที่กำลังพูดคุยกับสหายอย่างสนุกสนานก็หุบยิ้มลงทันที เพราะไม่คิดว่าเขาจะมาที่จวนของนางได้ แล้วเขาจะมาทำอันใดตอนนี้ พี่ชายของนางออกไปทำงานนานแล้ว

“พี่ใหญ่ไม่อยู่ เหตุใดจึงไม่ให้เขากลับไป” แล้วจะมาเรียกนางไปทำไม ประโยคหลังนางทำเพียงแค่เอ่ยในใจ ก่อนจะหันไปหาสหายที่พูดคุยกันเมื่อครู่ เพื่อขอความคิดเห็น เมื่อเห็นว่าสหายพยักหน้าจึงได้ตอบตกลง “ได้ เดี๋ยวข้าตามไป”

“ดูสิว่าเวยซานเซินจะมาไม้ไหน” ทำกับสหายของนางเพียงนี้ ยังกล้ามาเหยียบที่จวนนี้อีกหรือ ช่างใจกล้าเสียจริง

“เจ้าอย่าได้สร้างเรื่องวุ่นวายเชียว แค่นี้วุ่นวายมากพอแล้ว” เหลียนหรูเซียนปรามสหาย แค่นี้เขาก็เกลียดนางมาแล้ว ไม่อยากให้เขาต้องเกลียดนางมากไปกว่านี้ อย่างไรวันหน้าก็ต้องเจอหน้ากันอยู่

“ได้ ๆ ข้าแค่อยากเห็นว่าบุรุษเช่นใดจึงทำให้สหายของข้าโง่งมได้ถึงเพียงนี้” แม้จะได้ยินเรื่องของเขาแต่ก็ไม่เคยได้พบหน้ากันเสียที อยากจะรู้นักว่าหล่อเหลาเพียงใด

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด เขาจะได้กลับไปเสียที” เหลียนหรูเซียนเดินนำสหายออกไปต้อนรับแขกที่มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย

สตรีสองนางทำความเคารพผู้ที่อาวุโสกว่าด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงสีหน้ายินดียินร้ายที่ได้เห็นหน้าของเขา ทำให้เวยซานเซินแปลกใจเป็นอย่างมากเมื่อไม่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มักจะยิ้มแย้มให้เขาอยู่เป็นประจำ

“มิทราบว่านายท่านเวยมาที่ด้วยเหตุอันใดหรือ หากจะมาหาพี่หวง เขาออกไปทำงานตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ” เป็นจินหลันเล่อที่ถามคนมาเยือน เพราะดูแล้วสหายของนางไม่ค่อยอยากจะสนทนากับคนผู้นี้สักเท่าใด

“เป็นข้าเองที่มาโดยไม่ได้นัดเอาไว้” เขาตอบพลางลอบมองใบหน้าที่ไม่ได้พบหน้ากันหลายวัน เหตุใดท่าทีของนางที่มีต่อเขานั้นแปลกไป หรือว่านางยังโกรธที่เขาดุนางไปวันนั้น

“แล้วนายท่านเวยมีธุระสำคัญอันใดหรือไม่” ในเมื่อได้เห็นใบหน้าตามที่ต้องการแล้วก็ไม่มีอันใดต้องอยู่ต่ออีก แต่จะว่าไปสายตาสหายของนางก็ดีไม่น้อย บุรุษหนุ่มหล่อเหลาหาผู้ใดเปรียบ ฉลาดหลักแหลม ยากนักที่จะมีบุรุษเพียบพร้อมเช่นนี้ แต่เสียดายนิสัยเย็นชาไปหน่อย

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะไปจัดการเอง” ในเมื่อมาเห็นด้วยตาของตนเองแล้วว่านางไม่ได้เป็นอันใดเขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอันใดอีก

“เช่นนั้นพวกเราขอไม่ส่งนะเจ้าคะ” จินหลันเล่อส่งยิ้มที่ดูก็รู้ว่าเสแสร้งไปให้คนตรงหน้า ส่วนอีกคนก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมแม้แต่จะปรายตามองเขา

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ชายหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวหันไปมองคนตัวเล็กอีกครั้ง พวกนางเอ่ยปากไล่ขนาดนี้เขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องนั่งอยู่ที่นี่อีก

ทว่าในขณะที่เขากำลังเดินออกไปก็มีบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามา ซึ่งเขาไม่คุ้นหน้าของคนผู้นี้เลยสักนิด เขาจึงได้หยุดเดินแล้วหันไปมองบุรุษผู้นั้นอีกครั้ง เพื่อดูให้ชัดว่าบุรุษผู้นั้นคือใคร และมาที่นี่ด้วยเหตุใด

“พี่ใหญ่มาแล้วหรือ” เป็นสตรีที่อยู่ข้างกายเหลียนหรูเซียนเอ่ยทักคนที่มาใหม่อย่างสนิทสนม ทำให้เขาได้รู้ว่าคนที่เข้ามาใหม่คือพี่ชายของนาง

ก่อนเขาจะเลื่อนสายตาไปยังสตรีอีกคนที่บัดนี้มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ต่างจากตอนที่อยู่ต่อหน้าเขายิ่งนัก

“พี่หยวนไม่ได้พบหน้ากันเสียนาน” เหลียนหรูเซียนทักคนมาใหม่เสียงหวาน ทำให้คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้แต่ขมวดคิ้ว นี่นางไปรู้จักคนพวกนี้ได้อย่างไร เพราะตั้งแต่ที่เขารู้จักสองพี่น้องตระกูลเหลียนมาก็ไม่ได้เห็นว่าไปสนิทสนมกับผู้ใด “เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ”

แล้วคนพวกนี้เป็นผู้ใด พี่ชายของนางรู้หรือไม่จึงยอมให้นางพาผู้อื่นมาที่จวนเช่นนี้ ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มที่นางส่งไปให้บุรุษผู้นั้นก็ยิ่งโมโห ทีกับเขาทำสีหน้าเรียบนิ่ง

เวยซานเซินเดินออกจากจวนด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจนัก รอยยิ้มที่เคยมีให้เขาบัดนี้มันกลับไม่มีอีกแล้ว นางมีเพียงความเฉยชาเท่านั้นที่มอบให้เขา