Chapter 9 : ความชิงชังค่อย ๆ หายไป

~ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง~

เสียงร้องห่มร้องไห้ดังทั่วห้องผู้ป่วยรวม ผู้ป่วยเตียงข้าง ๆ ต่างลุกขึ้นมามองคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนมองคนไข้อย่างหมดอาลัยตายอยาก เหมือนกับคนบนเตียงนั้นสิ้นลมหายใจไปแล้ว 

"ไม่น่าเลยลูกชายสุดที่รักของพ่อ" กระดาษเช็ดชู้ที่ถูกดึงจากกล่องชิ้นแล้วชิ้นเล่าที่ใช้แล้วตกลงสู้พื้นมากมายรวมทั้งในถังขยะ ชายวัยกลางคนนี้คงร้องไห้มานานมากแล้ว

"ถ้าแม่ไปด้วยคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอกพ่อ  อึก! "

"โธ่ อาชิลูกพ่อ เกิดมาพ่อแม่ดูแลอย่างดี ยุ่งไม่ให้กัดแมลงวันก็ไม่ให้ตอม ทำไมถึงรนหาที่นัก ฮึฮื้อฮื้อ" หัวอกคนเป็นพ่อแทบใจสลายเมื่อมองลูกชายที่บัดนี้ถึงแม้จะพ้นขีดอันตรายแล้วก็ตาม

"ยังไม่ตายครับพ่อ แม่บอกพ่อด้วยซิครับ ที่นี่โรงพยาบาลช่วยเบา ๆ หน่อย ผมอายเขา" ร้องซะทำเอาผมแทบไม่กล้ามองหน้าใครเลย โดยเฉพาะ ครอบครัวผู้หญิงที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้ามที่กำลังยืนมองด้วยแววตาซาบซึ้งใจ แต่ก็นะปากคนเราย่อมไม่ตรงกับใจเอาเสียเลย

"เฮ้ย! น่าส่งสารบ้านนู้นนะร้องไห้เพราะสงสารลูกชาวบ้าน กลัวคนอื่นจะคิดว่าเป็นพ่อขี้แย" พ่อของใบชายิ้มเย้ยหยัน พร้อมแววตาดูถูก 

"เพราะช่วยลูกมึงนั้นแระ! ลูกกูถึงเป็นแบบนี้ขอบคุณสักคำมีไหม" ทั้งสองกำลังจะปะทะฝีปากกันโดยไม่สนใจคนไข้คนอื่นเพราะที่นี่คือห้องรวม 

"ขอบใจนะอาชิ นายนี่ไม่เหมือนพ่อเลยเน๊าะ มีน้ำใจงดงามแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง อาซาบซึ้งใจมาก ว่าง ๆ มาทานข้าวเย็นบ้านอานะ เพื่อแสดงคำขอบคุณ " พ่อของใบชาพูดขึ้นด้วยความจริงใจ แววตาที่มองอาชิมีแต่ความเอ็นดู

"ยินดีมากครับคุณอา เรื่องเล็กน้อยเอง ผมสบายมาก" จู่ ๆ หูทั้งสองข้างก็แดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ 

"ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ กรุณาอย่าส่งเสียงดังหรือก่อความวุ่นวาย รบกวนญาติผู้ป่วยทั้งหมดเชิญออกไปข้างนอกได้คะ" พยาบาลสาวสวยจ้องมองด้วยความไม่พอใจ พวกเขาทั้งหมดเลยเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้แต่ผู้ป่วยที่ฝ่ายต่างมองหน้ากันด้วยแววตาเป็นประกายแฝงไปเลศนัยเหมือนว่านี่คือสัญญาณของมิตรภาพหญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงมายังเตียงของเขาก่อนจะวางส้มจากเมืองนอกไว้บนโต๊ะผู้ป่วย

"นี่ ตอบแทนที่นายช่วยฉัน" 

"ส้มนี่นะช่วยชีวิตได้แค่ส้มสองลูกขี้ตืดไปเปล่า" เขาทำท่ายียวนกวนใจเธอ เหมือนมีอะไรแอบแฝงมากกว่านั้น 

"จะเอาไม่เอา ไม่เอาก็คืน" 'เรื่องมากนักคนอุตส่าห์แอบเก็บไว้ให้ ส้มจากเมืองนอกเสียด้วย'เธอได้แต่คิดในใจ 

"เอาซิ แต่เธอต้องตอบแทนฉันเป็นอย่างอื่นด้วยนะ" มีหรือที่เขายอมพลาดโอกาสที่จะได้เอาคืนหญิงสาวตรงหน้า ตอนนี้หน้าเธอเหมือนดอกบัวที่กำลังบานสะพรั่ง 

"แล้วนายอยากได้อะไรล่ะ" นั้นซิ! เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ สายตาที่มองไปทั่วร่างกายเธอมันคืออะไรกัน ใบชาได้คิดอยู่ภายในใจ 

"อืม คิดออกแล้ว" แววตาเจ้าเล่ห์นั้นทำให้เธอขนลุกรีบดึงเสื้อคลุมมาปกปิดทุกส่วนนั้นไว้

"อะไร อะไร" เธอพูดด้วยใจที่ฮึดสู้ เสมือนว่าใจดีสู้เสือเข้าไว้

"เดี๋ยวก็รู้ ฮ่าฮ่า " รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นมันคืออะไรกันนะ 

"นี่ อ่าว! นายเนี่ยจริง ๆ เลย" 

~ครอกฟี้ ครอกฟี้~ อะไรของเขาเนี่ย หลับเหรอ หลับได้ไงกัน ยังพูดไม่ทันจะจบเลย เดี๋ยวเหอะ พิลึกคนจริงๆ~ 

       เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ทะเลาะกันทุกวันและเกลียดกันจนแทบจะไม่อยากมองหน้ากันในวันนั้น กลับกลายเป็นคนที่ช่วยชีวิตเธอในวันนี้  แววตาที่เป็นห่วง การเอาตัวเองเข้าเสี่ยงโดยไม่คำนึงถึงชีวิตตัวเอง เป็นอะไรที่น่าประทับใจยิ่งนัก ใกล้จะตกหลุมพรางเขาแล้วก็เป็นได้ แต่ทว่าหัวใจพองโตของเธอดวงนี้มีเจ้าของเสียแล้ว แม้ว่าอีกฝ่ายไม่เคยรับรู้ก็ตาม เชื่อสักวันจะกล้าพอที่เปิดเผยความรู้สึกออกไปต่อเขาผู้ขโมยหัวใจเธอตั้งแต่แรกพบ หากหัวใจดวงนี้ไม่มีใคร ณ  เวลานี้เธอคงตกหลุมรักชายตรงหน้าอย่างไม่ต้องลังเลใจ

      ใบชา เดินกลับไปเตียงของตนอย่างช้า ๆ เพราะกลัวว่าอีกคนจะตื่น เธอเองก็ชอบซุ่มซ่ามเป็นประจำโดยไม่ทันสังเกตว่า ชายหนุ่มที่คิดว่าหลับไปนั้น กลับลืมตามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ผุดขึ้นตรงมุมปาก แววตาประกายขึ้นอย่างมีเลศนัยซ่อนอยู่บวกกับมือที่กุมขมับเข้าตรงกลางหัวใจพยายามห้ามใจไม่ให้ส่งเสียงดัง เพราะกลัวว่าหญิงสาวตรงหน้าจะได้ยิน

~ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่มันเกิดขึ้นแล้ว หลังจากนี้เขาจะจัดการกับตัว

เองอย่างไร เมื่อเจอหน้าเธอ~