Chapter 8 : รู้หน้าไม่รู้ใจ

   แสงแดดยามเช้าที่ส่องสว่างไปทั่วผืนป่า กำลังโอบอุ้มความหนาวเหน็บให้เบาบางลง เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าสิ่งดีๆกำลังจะเกิดขึ้น ปลาขนาดใหญ่ที่กำลังถูกย่างบนไฟร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมหวานไปทั่วป่า ชวนน้ำลายไหลยิ่งนัก ทุกคนนั่งล้อมวงด้วยความหิว ก่อนจะต้องเตรียมตัวกลับบ้านก่อน เพราะในวันพรุ่งนี้สถานที่อันสวยงามราวกับเทพนิยายแห่งนี้ กำลังจะถูกเปิดขึ้นเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกครั้งหลังถูกปิดทำการปรับปรุงมานานนับเดือน

"พี่เจ้าหน้าที่อนุรักษ์โทรบอกว่าทั้งคู่พ้นขีดอันตรายแล้ว ต้องอยู่ดูแลพวกเขาแทนเรา ดังนั้นลูกชายของเขาจะมาช่วยดูแลพวกเราแทนก่อนจะกลับบ้าน" ท้องฟ้าบอกเพื่อนๆเพื่อให้หายความกังวลใจ

"สวัสดีครับน้องๆ" น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้ท้องฟ้ารีบหันหน้าไปมอง เขาเบิกตาโตยิ้มกวางขึ้นด้วยความดีใจยิ่งนัก

"อ้าว พี่บาส" โลกมันจะกลมอะไรขนาดนี้ รุ่นพี่คนโปรดของเขากำลังยืนยิ้มหวานตรงหน้าเขาอีกครั้ง ก่อนที่จะถูกรุ่นพี่โอบกอดด้วยความคิดถึง

" ไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีก โครตคิดถึงเลย" นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เจอเจ้าเด็กแสบตัวป่วน ที่ทำให้เขาหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้เจอกัน จนกระทั่งในวันเขาไปเรียนต่อมหาลัย โดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะล่ำลากัน ไม่คิดว่าการตัดสินใจช่วยพ่อในครั้งนี้จะทำให้ตนเจอคนที่แอบรักอีกครั้ง รอยยิ้มกว้างของเขาดันไปขัดหูขัดตาใครคนหนึ่งที่ทำหน้านิ่ง จ้องตาเขม่ง เผยแววตาดุดันราวกับเสื่อที่จ้องจะขย่ำเยื่อให้แหลกเป็นชิ้นๆ ชายหนุ่มเดินเข้าไปแทรกระหว่างกลางอย่างหน้าตาเฉย ใบหน้าที่เฉยชาทำให้อีกคนขนลุกซู่

"ทำไมบรรยากาศมันหนาวๆชอบกล" ท้องฟ้าพูดขึ้นพร้อมมองคนที้กำลังเดินไปหยิบปลาย่างขึ้นมา 

 "กินไหมอะปลานะ เดียวก็โยนให้หมาอลันกินหรอก"แปลกที่เขารู้สึกไม่พอใจกับภาพตรงหน้า 'จะคิดถึงอะไรขนาดนั้น'

  "อ่าวไอนี่โดนวอนตีนซะแล้ว" อลันพูดขึ้นจู่ก็เป็นเขาที่ต้องหยุด เมื่ออาเจยื่นปลาให้เขา เขาบัดมันตกลงพื้น ก่อนจะไปหยิบปลาที่กำลังย่างอยู่มากินแทน โดยไม่สนใจคนตรงหน้า 

"กินซิ กิน ของอร่อยจะพลาดได้ไง" ท้องฟ้าพูดขึ้นเพราะเห็นแล้วว่าสถาณการณ์เริ่มไม่สู้ดี"ก้างปลาเยอะจัง" ท้องฟ้าบ่นพึมพำเพราะปกติเขาชอบทานปลาที่เอาก้างออกแล้วเท่านั้น

"เอาออกให้!" จู่อลันก็พรวดเขามาดึงปลาไปจากมือเขา 'อะไรเนี่ยเขาช่วยเราเหรอ บรรยากาศแบบนี้คืออะไร น่ากลัวจัง'ท้องฟ้าได้แต่คิดในใจ

ซองอึนและรุ่นพี่ต่างหันมามองหน้ากัน รุ่นพี่ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ส่วนอีกคนก็ก็ส่งสายตาที่เย็นฉาแต่เชือดเฉือนใจอีกคนได้

"พวกเขาเป็นอะไรกันนะ"เขาให้ไปถามอาเจผู้ที่รู้ทุกเรื่อง

"อาการแบบนี้ เหมือนสัตว์ป่าที่แย่งอาหาร"

"หึ หึ" อลันยิ้มเยาะหยันจ้องเขม่งมายังอาเจ

"จริงนะ หรือไม่ก็เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง ฉันเองก็ไม่รู้หรอก ถ้าพวกเขาชอบนาย ก็เรียกว่า หึง อะไรประมาณนั้น"

"ฮะ อะไรของนายเนี่ย ไร้สาระน่า" อีกคนรุ่นพี่ที่สนิทกันเหมือนพี่น้อง ส่วนอีกคนเพื่อนรัก ที่ไม่เคยแสดงอะไรออกมามากเกินกว่าเพื่อน แต่เขากับหวั่นไหวทุกครั้งโดยไม่รู้สาเหตุ

"กินต่อเถอะ ปล่อยให้พวกเขาจ้องหน้ากันไป คงไม่ถูกชะตากันมากกว่า " สายตาทุกคู่ต่างนั่งมองสองคนที่แสดงท่าทางไม่ค่อยพอใจกันเท่าไหร่ ทุกคนต่างช่วยกันเก็บเต้นท์ ทำความสะอาดพื้นที่ ความเงียบที่เข้ามาเยือน กลิ่นอายธรรมชาติยังหอมหวานละมุนละมัย พวกเขาต่างมองไปรอบๆป่่าที่เขียวชอุ่ม อุดมสมบูรณ์เหมือนว่าไม่อยากไปจากที่แห่งนี้

'ตื๊ด~ตี๊ด เสียงมือถือของรุ่นพี่ดังขึ้น เมื่อรับสายสีหน้ากลับกลายเป็นกังวล เหมือนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ท้องรีบเดินเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วงในฐานะน้องชายที่ดี จนลืมมองกลับไปว่าสายตาคู่หนึ่งที่กำลังมองเขา บ่งบอกถึงความน้อยอกน้อยใจ เพราะระยะเวลาที่อยู่ด้วยเขาก็พูดแต่เรื่องของรุ่นพี่ให้ฟัง มันหงุดหงิดหัวใจเหมือนกัน

"มีอะไรไม่สบายหรือเปล่าครับรุ่นพี่" ต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ เพราะแววตาคู่นั้นดูกังวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"พี่ต้องกลับขึ้นดอยด่วนนะ เพราะมีเรื่องเกิดขึ้นที่นั้น เสียดายที่เราเจอกันน้อยจัง"เขาส่งสายตาออดอ้อนเสียดายเหลือทน

"รีบไปเถอะครับ ไม่มีพี่ท้องฟ้าก็ยังมีผมอยู่ทั้งคน" อะไรเนี่ย เขาพูดแทรกขึ้นมาทำไม แล้วยิ้มตรงมุมปากนั่นมันหมายความว่าอะไร

"ซองอึนนายเป็นไร พูดจาดีๆหน่อยนี่รุ่นพี่ฉันนะ" ผมกระซิบเบาๆด้วยความเกรงใจ บดจะพูดก็พูดซะไม่เห็นหัวคนฟังเสียเลย

"ขอโทษครับ มีธุระสำคัญนิครับ ไปซิครับ อย่าเสียเวลาเลย ผมชอบพูดแบบตรงไปตรงมาคงไม่โกรธใช่ไหมครับ" อ๊ากกกกอะไรของหมอนี่เนีย

"ผีพงไพรตัวไหนเข้าสิงนายฮะ"ท้องฟ้ากระซิบข้างหูเขาอีกครั้ง โดยไม่ทันสังเกตหูซองอึนกำลังเปลี่ยนสี

"มันกระจั๊กกระจี๊ อย่ามากระซิบใกล้หูฉันอีกเข้าใจ" เป็นครั้งแรกที่เขาโมโหได้ขนาดนี้ ผมนี่อึ้งไปเลยครับ

"ไม่เป็นไรหรอก เขาพูดตรงดี พี่ชอบคนตรงๆเอาไว้พี่จะเข้าไปเยี่ยมเราที่โรงเรียนก็แล้วกัน เมื่อถึงวันนั้น..." บาสเดินไปใกล้ซองอึนแล้วกระซิบข้างๆหู ทำให้อีกคนม่านตาเปิดโพลงด้วยความไม่พอใจเขากระซิบว่าอะไรถึงสามารถทำให้อีกคนมือไม้สั่นได้

     รุ่นพี่ส่งยิ้มหวานมาให้ท้องฟ้า พร้อมยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มชายหนุ่มเบาๆ เผยยิ้มตรงมุมปากอย่างมีเลคนัยก่อนจะเดินจากไปเหลือทิ้งไว้แต่ความตกตะลึงของทุกคน โดยเฉพาะซองอึนที่ได้แต่ยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อด้วยความโมโห

ซองอึนเดินมาเก็บสัมภาระทั้งหมดของเขาโดยไม่พูดจากันเลยสักคำ  โชคดีที่สัมภาระของใบชา และอาชิถูกส่งกลับบ้านก่อนหน้านี้แล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมอย่างผิดปกติ ปกติในเวลาแบบนี้อฝเขาก็พูดอะไรมาบ้าง แต่ตอนนี้ทำไมถึงเงียบจัง

"ถามอะไรหน่อยซิ" เอาล่ะผมชวนคุยก่อนก็แล้วกัน 

"ว่า"

"เมื่อกี้รุ่นกระซิบบอกอะไรนายเหรอ"

"เปล่า ไม่มีอะไร " เขาเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้ให้เขายืนอยู่ด้วยงุนงง

ซองอึนเดินมาหยุดตรงหน้าต้นไม้ใหญ่ที่ห่างไกลจากกลุ่มพวกเขา เขาซัดมัดลงบนต้นไม้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี นึกถึงเหตุการณ์ที่รุ่นพี่กระทำต่อท้องฟ้าแทบทำให้เขากระอักเลือดออกมา เพราะอะไรเขาถึงเป็นบ้าได้ขนาดนี้

่"น่าโมโหนัก" ชายหนุ่มแต่พึมพำคนเดียว

"ฉันจะจับเขาทำเมีย ครางออกมาอย่างกับหมา หึหึ"

"อึก!" คำพูดทุเรศนั่นทำให้เขาเดือดดาลยิ่งนัก ยากจะซัดมัดด้วยแรงทั้งหมดลงใบหน้าให้สมกับคำพูดที่น่ารังเกียจ คนที่แสนดีในสายตาของทุกคนแท้จริงแล้วเป็นคนที่มีความคิดชั่วๆอยู่ในใจ นี่คุณค่าของรุ่นน้องมอบให้ด้วยการนับถือเขาด้วยใจ หากท้องฟ้าได้ยินคงผิดหวังน่าดูอย่างน้อยก็เก็บงำเอาไว้คนเดียวจะดีกว่าให้เขารับรู้ ว่าคนที่เขาแอบปลื้มมาตลอดเป็นคนที่น่ารังเกียจแค่ไหนเมื่อเจอนายอีกครั้ง 'ฉันคนนี้จะกระชากหน้ากากมัน และฉันจะปกป้องนายเอง ท้องฟ้า'