All Chapters of วาดใจฉันด้วยฝันของนาย: Chapter 1 - Chapter 10

15 Chapters

Chapter 1: "บ้านท้ายซอยนู้น!"

~ท้องฟ้า~เปิดโลกเช้าวันใหม่ด้วยรอยยิ้มของชายหนุ่ม ช่วงปิดเทอมที่แสนจะเบื่อหน่ายกำลังจะผ่านพ้นไป ชายหนุ่มในชุดนักเรียนสีขาว กางเกงยาวสีดำที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมสัมภาระลงในกระเป๋าสะพายสีเหลืองอร่าม "ท้องฟ้า เสร็จหรือยังลูก เปิดเทอมวันแรกเดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก!" เสียงผู้หญิงวัยสี่สิบต้นๆ ตะโกนร้องเรียกชายหนุ่ม ทั้งที่เธอกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดข้าวของขึ้นชั้นวาง"ไม่สายหรอกแม่ ตั้งแต่เรียนมาเคยเห็นฟ้าไปเรียนสายเหรอ" ผมที่ยุ่งอยู่กับการแต่งตัว แววตาจ้องมองตัวเองผ่านกระจก ฉีกยิ้มที่เห็นเขี้ยวเล็กๆอย่างมั่นใจ ก่อนเดินลงมาชั้นล่างของบ้าน ที่เปิดเป็นร้านขายของชำมานานนับสิบปีของที่ขาย ก็หนีไม้พ้นพวกขนมขบเคี้ยว ของใช้ส่วนตัว อาหารสำเร็จรูป แม่บอกผมว่าความฝันของพ่อคือการเปิดร้านเป็นของตัวเอง และแม่เองก็ไม่ต้องออกไปทำงานนอกบ้านให้เหนื่อย พ่อผมทำงานอยู่ต่างประเทศ เราแทบไม่ได้เจอกันเลย แม่บอกว่าพ่อยุ่งมาก เพราะเป็นแค่แรงงานอุตสาหกรรม พ่อตัดสินใจไปทำงานที่นั่นส่วนหนึ่งก็เพราะแม่ ก็เพื่อหาเงินให้มากพอที่ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจให้แม่ได้ ถึงแม้ว่าพ่อจะอยู่ไกล แต่ผมก็มีความสุข เหมือนว่าพ่ออยู่ใก
last updateLast Updated : 2025-12-16
Read more

Chapter : 2 "~บันทึกของซองอึน~ (หน้าที่ 30)"

~บันทึกของซองอึน~ (หน้าที่ 30)ชีวิตของผมเหมือนโดนต้องคำสาป ให้จมกับความรู้สึกผิดภายในจิตใจ หากวันนั้นผมไม่รบเร้าให้พวกเขาพามาเที่ยวที่เชียงใหม่ เรื่องร้ายๆ คงไม่เกิดขึ้น และตัวผมเองก็คงเจ็บปวดขนาดนี้จากชีวิตที่อบอุ่น สุขสบายได้ล้มละลายอย่างไม่เหลือชิ้นดี แถมการตายยังเป็นข่าวดังในหน้าหนังสือพิมพ์ สื่อต่างๆ ที่พูดถึงพ่อซึ่งเป็นตำรวจน้ำดีได้กลับกลายเป็นตำรวจค้ายาเสพติดรายใหญ่ไปเสียได้ ชั่วพลิบตาเดียวทุกอย่างก็พังทลาย แม้กระทั่งจิตใจของผมเอง ที่มีชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็น สุดท้ายผมก็ย้ายมาอยู่ที่แห่งนี้กับคุณย่าอย่างจำใจ เหมือนท่านต้องการให้ผมเผชิญหน้ากับความเป็นจริง และใช้ชีวิตให้เหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่มันยากสำหรับผม จนกระทั่งผมได้เจอเขา "ผู้ที่เติมเต็มส่วนที่ขาดหาย"~โรงเรียนดังแห่งหนึ่ง~ก้าวแรกที่ชายหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีเดินผ่านข้ามรั้วโรงเรียนมา สายตาทุกคู่จับจ้องมายังเขาเหมือนต้องมนต์สะกด เสียงกรี๊ดดังสนั่นไปทั่วโรงเรียน แต่ทว่าสายตาที่เย็นชานั่นกลับไม่สะทกสะท้านแต่อย่างไร เหมือนทุกคนที่นี่ไร้ตัวตนสำหรับเขาทุกคน ภายในชั่วข้ามคืนชายหนุ่มก็กลายเป็นหนุ่มฮอตมาแรงที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้
last updateLast Updated : 2025-12-16
Read more

Chapter 3 : "คนอะไรไม่มีความเป็นมิตรเอาเสีย อย่างกับมลพิษ"

ชั่วโมงศิลปะ~บรรยากาศในห้องศิลปะดูวังเวงชอบกล~ความคิดเกิดขึ้นออกมาจากสมองอันชาญฉลาดของชายหนุ่มที่เลือกนั่งริมหน้าต่าง ท้องฟ้า ผู้ซึ่งไม่ชอบการวาดภาพเอาเสียเลย ไม่ใช่ว่าตนรังเกียจงานศิลปะ แต่เพราะเขาวาดภาพไม่เป็นก็เท่านั้น หากจะให้เขาวาดภาพสวยๆ เขายอมวิ่งรอบสนามยังจะดีเสียกว่า ตั้งแต่จำความได้ภาพทุกภาพที่เขาเคยวาดแทบไม่เป็นรูปร่าง มีอย่างเดียวที่ชายหนุ่มสามารถวาดออกมาได้อย่างสมบูรณ์และสวยงาม นั่นคือ ภาพดวงอาทิตย์ "อ่าวล่ะๆ ฟังทางนี้ วันนี้ครูจะให้ทุกคนวาดภาพเหมือนคน ใช้ใครเป็นแบบก็ได้ในห้องนี้ พอดีครูมีประชุมด่วน ครูจะเข้าตรวจงานอีกทีตอนท้ายคาบ โอเคนะนักเรียน แล้วห้ามส่งเสียงดัง " คุณครูศิลปะพูดขึ้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโอเคครับ/ค่ะ นักเรียนตอบตกลงแต่โดยดี ก่อนแยกย้ายกันทำงานที่ได้รับมอบหมาย"ครูเบน ฉายา ครูนวดยาว เพราะไม่เคยคิดที่จะตัดมันทิ้ง แถมยังย้อมสีเป็นสีแดงส้ม น่าเกลียดจะตาย""อลันนายก็พูดเกินไป นินทาครูมันไม่ดีนะ""หมอนี่ชื่อ อลัน ไม่ต้องแปลกใจพ่อมันเป็นคนไทย แม่ชาวอังกฤษ พูดมาก ไม่กลัวใคร นอกจากพ่ออันมีคนวงในแอบบอกว่าพ่อมันโครตดุ มันคว้าแชมป์เหรียญทองแดงชกมวยระดับจั
last updateLast Updated : 2025-12-16
Read more

Chapter4:"อันแน่เขินนะซิ!"

ดวงตะวันยามเย็น สายลมพัดเบาๆ ใบไม้ที่ปลิวไสวกำลังร่วงหล่นสู่พื้นดิน ดั่งเช่นชีวิตคนที่ร่วงโรยลงเมื่อไหร่ก็มิอาจรับรู้ได้ โชคชะตาได้พรากเอาชีวิตพ่อแม่อันเป็นที่รักไปพร้อมกัน โดยไม่มีคำลาใดๆ ทิ้งไว้แต่เพียงความทรงจำที่ดีแต่ไร้ซึ่งความหมาย เหมือนตัวเขาในตอนนี้มีเพียงร่างกายแต่ไร้ซึ่งหัวใจชายหนุ่มที่กำลังนอนพักผ่อน ย่อนใจอยู่บนดาดฟ้าของโรงเรียน เขาที่กำลังมองภาพวาดอย่างครุ่นคิดในใจ แววตาแปลงประกาย เผยรอยยิ้มตรงมุมปาก ~ทำไมถึงยิ้มออกมาได้ ไม่น่ามองสักนิด ~มโนภาพตัวเองที่รีบดึงภาพวาดออกมาจากมือครูเบนอย่างรวดเร็ว ก็เพราะไม่อยากให้ใครบางคนเห็นมันซองอึนค่อยๆหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เสียงนกกระจิบร้องดังกังวานไปทั่วอาคารเรียน เพลอจินตนาการไปว่า ตัวเองเป็นนกน้อยที่กำลังโบยบินตามพ่อแม่ไปอย่างอิสระ"พ่อบอกแกแล้วไง ว่าไม่ให้วาดภาพบ้าบอนี่อีก"เสียงที่ดุดันดังก้องไปทั่วบ้าน ผู้เป็นพ่อที่ยืนฉีกกระดาษทุกแผ่นร่วงหล่นไปทั่วพื้น ด้วยความขุ่นเคืองใจ โดยไม่แคร์ความรู้สึก ของผู้เป็นลูกที่ทำได้แค่ยืนมองน้ำตาคลอเบ้าด้วยความสิ้นหวัง "ทำไมฮ่ะ? มันผิดตรงไหน พ่อไม่มีเหตุผล พ่อเห็นแก่ตัว""เพลี๊ย!"เสียงฝ่ามื
last updateLast Updated : 2025-12-18
Read more

Chapter 5:"เชอะ! ชวนมันมาทำไมก็ไม่รู้ โคตรเกลียดขี้หน้า"

"เร็วๆ หน่อยซิ เดียวก็ไม่ทันรถหรอก" ท้องฟ้าพูดขึ้นสายตามองมายังชายหนุ่มที่เดินเชื่องช้าเหมือนเต่ากวนตีนเช่นนี้"ก็นายไม่บอกนี่ ว่าจะไปไหนกัน" เขาหยุดเดินและแสดงท่าทางยียวนกวนใจ"คุณซองอึนขอรับ กระผมจะพาคุณไปพักผ่อน รับรองถูกใจคุณแน่นอน " น้ำเสียงออดอ้อนออเซาะ ทำให้คนฟังเริ่มใจอ่อน"ก็ได้ พูดจัดเต็มซะขนาดนี้ต้องยอมไปซินะ" เขาพูดขึ้นตลอดชีวิตของเขาไม่เคยยอมให้ใคร เป็นครั้งแรกที่เขายอมอ่อนข้อให้ผู้ชายคนนี้ทั้งสองคนเดินไปจนถึงหน้าซอย โดยมีรถประจำทางมาจอดรอไว้เรียบร้อย บนรถมีกลุ่มคนที่พวกเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี"ซองอึน ท้องฟ้าได้เวลาแล้ว เดียวไปถึงที่นั่นค่ำเสียก่อน" เสียงที่ดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่เบิกบานของใบชา ทำให้สายตาทุกคู่ที่นั่งอยู่ในรถ มองด้วยความหลงใหลในความน่ารักสดใส ดูเหมือนว่าวันนี้เธอจะมีความสุขมากกว่าทุกวันที่ผ่านมา"ขอโทษนะ ที่ทำให้รอนาน พวกนายด้วย" ท้องฟ้าพูดขึ้นด้วยความเกรงใจ หันไปมองยังคนต้นเหตุที่ทำท่าทีเฉยชา"ไม่เป็นไร ขึ้นมาซิ "ทั้งสองขึ้นไปนั่งในรถประจำทาง ซึ่งมีเพียงสมาชิกแค่หกคนนั้น"หึ หึ พวกนายนี่คงว่างมาก ถึงมีเวลาไปเที่ยว" ซองอึนพูดขึ้น"ฮ่าฮ่า" อลันหัวเราะเสียง
last updateLast Updated : 2025-12-19
Read more

Chapter 6 : "มือไม่พายยังเอาเท้าราน้ำอีก"

สายธารน้ำไหลที่ใส่สะอาด จนมองเห็นฝูงปลาตัวเล็กใหญ่ว่ายวนเวียนไปมาอย่างอิสระ ริมฝั่งปกคลุมไปด้วยพุ่มหญ้าเขียวขจี่ โขดหินนับร้อยสลับทับซ้อนกันไปมาช่างดูสวยงามยิ่งนัก เหมาะแก่การซ่อนตัวของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำตามกระแสน้ำเฉี่ยว บริเวณรอบโอบล้อมไปด้วยต้นไม้ดอกไม้นานาพรรณ ดูร่มรื่น หากได้สัมผัสถึงกลิ่นอายอย่างใกล้ชิด เกิดเป็นความสุขกายสบายใจยิ่งอาเจเดินลงไปยังน้ำตื้นที่กระแสน้ำไหลเชี่ยวสายตามองหาปลาตัวใหญ่ เพื่อมาทำอาหารเย็น มื้อนี้มันต้องอร่อยจะเสียหน้าไม่ได้ มือนั้นกุมอุปกรณ์จับปลาอย่างชำนาญการเพราะงานอดิเรกคือจับปลาร่วมกับพ่อเป็นประจำ เขาเหลือบตาไปมองคนที่นอนอยู่บนโขดหินใหญ่ แหงนหน้ามองฟ้าอย่างสบายใจ ทำตัวเกียจคร้าน ก่อนจะก้มทำหน้าที่ของตนไป ทางด้านอลันเองก็แอบมองเขาปล่อยๆ เด็กแว่นที่น่าชิงชัง ชายหนุ่มลุกขึ้นลุยกระแสน้ำไปยังเขาที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการจับปลา"เฮ้ยเร็วๆ หน่อยซิ วันนี้จะได้ไหมปลา" เสียงดังของอลันทำให้ปลาที่กำลังจะติดกับดักของเขา ไหวตัวทันรีบว่ายหนีหายไป"จะเสียงดังทำไม จะได้อยู่แล้วเชียว มือไม่พายยังเอาเท้าราน้ำอีก" เขาพูดด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองอัดแน่นในอก เพราะอีกไม่นานก็มื
last updateLast Updated : 2025-12-20
Read more

Chapter 7 : การกระทำที่ตรงข้ามกับความรู้สึก

บรรยากาศยามค่ำคืน ช่างหนาวเหน็บ เพียงเพราะลมพัดเบาๆ ก็หนาวไปถึงทรวง ต้นไม้โอนเอนไปมาตามกระแสลม เกิดเสียงขึ้นเบา บวกกับเสียงสัตว์ป่าตัวเล็กตัวน้อยที่ออกหาอาหารในยามค่ำคืน พวกเขานั่งรอบกองไฟที่ก่อขึ้นเพื่อสร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย เปลวไฟที่ลุกโชนทำให้พวกเขาคลายหนาวได้สักนิด วันนี้ทั้งวันยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง โชคดีที่เพื่อนสาวพกพาอาหารสำเร็จรูปมาด้วยเพื่อว่าเกิดเหตุฉุกเฉินเช่นนี้"โชคดีนะที่ใบชาเอาอาหารสำเร็จรูปมาด้วย ไม่งั้น คงอดตายกันทั้งกลุ่ม" ท้องฟ้าพูดขึ้น ลงสายตามองเพื่อนชายสองคนที่นั่งเงียบ"ว่าแต่เกิดอะไรขึ้น พวกนายถึงจับปลามาไม่ได้ แถมเนื้อตัวเปียกชุ่มกลับมา ฮะ อย่าบอกนะว่า..." อาชิพูดเสริมขึ้น เหยียดยิ้มกว้างอย่างชั่วร้าย ส่งแววตาเจ้าเล่ห์มองยังเขาทั้งสอง"แอบไปเล่นน้ำกันมาใช่ไหม ""บ้าแก่ซิ ร้อนโว้ยเดินขอไปดูดอากาศหน่อย" อลันลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกไปก็ไม่วายมองยังอาเจที่ตอนนี้เขาดูดีกว่าทุกครั้งที่เจอ ใบหน้าที่ไม่มีแว่นตาหนาปกปิดความน่ารักของเขาอีกแล้ว จู่ๆใบหน้าก็ร้อนพลัน ร้อนฉ่าขึ้นมา ทำให้เขาไม่สามารถนั่งร่วมวงได้อีก ความรู้แปลกๆนี้คืออะไรกันนะ "อาเจแว่นนายละ" ท้อง
last updateLast Updated : 2025-12-22
Read more

Chapter 8 : รู้หน้าไม่รู้ใจ

แสงแดดยามเช้าที่ส่องสว่างไปทั่วผืนป่า กำลังโอบอุ้มความหนาวเหน็บให้เบาบางลง เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าสิ่งดีๆกำลังจะเกิดขึ้น ปลาขนาดใหญ่ที่กำลังถูกย่างบนไฟร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมหวานไปทั่วป่า ชวนน้ำลายไหลยิ่งนัก ทุกคนนั่งล้อมวงด้วยความหิว ก่อนจะต้องเตรียมตัวกลับบ้านก่อน เพราะในวันพรุ่งนี้สถานที่อันสวยงามราวกับเทพนิยายแห่งนี้ กำลังจะถูกเปิดขึ้นเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกครั้งหลังถูกปิดทำการปรับปรุงมานานนับเดือน"พี่เจ้าหน้าที่อนุรักษ์โทรบอกว่าทั้งคู่พ้นขีดอันตรายแล้ว ต้องอยู่ดูแลพวกเขาแทนเรา ดังนั้นลูกชายของเขาจะมาช่วยดูแลพวกเราแทนก่อนจะกลับบ้าน" ท้องฟ้าบอกเพื่อนๆเพื่อให้หายความกังวลใจ"สวัสดีครับน้องๆ" น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้ท้องฟ้ารีบหันหน้าไปมอง เขาเบิกตาโตยิ้มกวางขึ้นด้วยความดีใจยิ่งนัก"อ้าว พี่บาส" โลกมันจะกลมอะไรขนาดนี้ รุ่นพี่คนโปรดของเขากำลังยืนยิ้มหวานตรงหน้าเขาอีกครั้ง ก่อนที่จะถูกรุ่นพี่โอบกอดด้วยความคิดถึง" ไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีก โครตคิดถึงเลย" นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เจอเจ้าเด็กแสบตัวป่วน ที่ทำให้เขาหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้เจอกัน จนกระทั่งในวันเขาไปเรียนต่อมหาลัย โดยไม่มีโอกาสแ
last updateLast Updated : 2025-12-26
Read more

Chapter 9 : ความชิงชังค่อย ๆ หายไป

~ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง~เสียงร้องห่มร้องไห้ดังทั่วห้องผู้ป่วยรวม ผู้ป่วยเตียงข้าง ๆ ต่างลุกขึ้นมามองคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนมองคนไข้อย่างหมดอาลัยตายอยาก เหมือนกับคนบนเตียงนั้นสิ้นลมหายใจไปแล้ว "ไม่น่าเลยลูกชายสุดที่รักของพ่อ" กระดาษเช็ดชู้ที่ถูกดึงจากกล่องชิ้นแล้วชิ้นเล่าที่ใช้แล้วตกลงสู้พื้นมากมายรวมทั้งในถังขยะ ชายวัยกลางคนนี้คงร้องไห้มานานมากแล้ว"ถ้าแม่ไปด้วยคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอกพ่อ อึก! ""โธ่ อาชิลูกพ่อ เกิดมาพ่อแม่ดูแลอย่างดี ยุ่งไม่ให้กัดแมลงวันก็ไม่ให้ตอม ทำไมถึงรนหาที่นัก ฮึฮื้อฮื้อ" หัวอกคนเป็นพ่อแทบใจสลายเมื่อมองลูกชายที่บัดนี้ถึงแม้จะพ้นขีดอันตรายแล้วก็ตาม"ยังไม่ตายครับพ่อ แม่บอกพ่อด้วยซิครับ ที่นี่โรงพยาบาลช่วยเบา ๆ หน่อย ผมอายเขา" ร้องซะทำเอาผมแทบไม่กล้ามองหน้าใครเลย โดยเฉพาะ ครอบครัวผู้หญิงที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้ามที่กำลังยืนมองด้วยแววตาซาบซึ้งใจ แต่ก็นะปากคนเราย่อมไม่ตรงกับใจเอาเสียเลย"เฮ้ย! น่าส่งสารบ้านนู้นนะร้องไห้เพราะสงสารลูกชาวบ้าน กลัวคนอื่นจะคิดว่าเป็นพ่อขี้แย" พ่อของใบชายิ้มเย้ยหยัน พร้อมแววตาดูถูก "เพราะช่วยลูกมึงนั้นแระ! ลูกกูถึงเป็นแบบนี้ขอบคุณสักคำมีไหม
last updateLast Updated : 2025-12-29
Read more

Chapter 10 : ปลดพันธนาการแห่งความทุกข์

เปิดเรียนวันแรกหลังจากการพักผ่อนของพวกเขา อากาศยามเช้าที่เย็นสบาย ไร้มลพิษ ห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติที่เขียวชอุ่ม สองข้างทางรายล้อมไปด้วยดอกไม้นานาพรรณสีสันสดใสช่างงดงามตายิ่งนัก ไร่องุ่น ไร่สตรอว์เบอร์รี่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นเมืองที่เหมาะกับคนที่รักความสงบ รักความเรียบง่าย รักชีวิตที่อิสระ และรักธรรมชาติถึงจะอาศัยอยู่ที่แห่งนี้ได้ ซองอึนยืนมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาสุกใสในวิธีการชีวิตของชาวไร่ช่างเหน็ดเหนื่อยทั้งเก็บเกี่ยว พรวนดิน ดูแลรักษาพืชผลด้วยความใส่ใจทะนุถนอมดังลูกในไส้ ถึงจะเหนื่อยแต่ก็มีความสุข ดั่งคำกล่าวที่ว่า"สุขแท้จริง คือสุขที่ใจ" เขาไม่เคยคิดเลยว่าการได้มาใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่แห่งนี้จะทำให้พบเจอสิ่งมหัศจรรย์มากมาย ความพอเพียง ความจริงใจ และมิตรภาพที่ดี ไม่แปลกใจที่คนที่นี่ล้วนดูมีรอยยิ้มบนใบหน้าทำให้เข้าสัมผัสได้ถึงความสุขที่หาซื้อจากที่ไหนไม่ได้ และตัวเขาล่ะพอใจกับสิ่งที่มี อยู่ ณ ตอนนี้แล้วหรือยัง หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงถือกระดานวาดภาพ พู่กัน และสีติดตัวมาด้วย และคงยากที่จะห้ามใจไม่ให้วาดความสุขเหล่านี้เพื่อถ่ายทอดออกมาเป็นภาพวาดได้หรอก อารมณ์ศิลปินของเขากำลังพุ่งก
last updateLast Updated : 2025-12-29
Read more
PREV
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status